தஞ்சாவூர் மற்றும் கங்கை கொண்ட சோழபுரம்

பெரிய கோவில் கோபுரம்

முதல் நாள் மதிய உணவை தஞ்சாவூரில் முடித்துக் கொண்டு “பெரிய கோவிலுக்கு” புறப்பட்டோம். இக்கோவில் முதலாம் ராஜராஜனால் கி.பி. 1003 லிருந்து 1010 க்கு இடைப்பட்ட காலகட்டத்தில் கட்டப்பட்டதாகும். பெரிய கோவிலின் வரலாற்றை பற்றி அறியாதவர்கள் இருக்க முடியாது. ஆகவே வரலாற்றில் அதிக கவனம் செலுத்தாமல், கோபுரங்களின் படங்களையும், அங்கு என்னை கவர்ந்த சிற்பங்களின் படங்களையும் உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன். கோவிலுக்கு வரும் சுற்றுலா பயணிகளின் கார்களை நிறுத்த பார்க்கிங் இடவசதி நன்றாக விசாலமாக இருந்ததால் எளிதாக வண்டியை நிறுத்த முடிந்தது. வண்டியிலிருந்து இறங்கி சாலையை கடக்கும் பொழுதே பிரமாண்டமான கேரளாந்தகன் திருவாயில் எங்களை வரவேற்றது. இதுவரை சக புகைப்படக்கலைஞர்களின் படங்களிலேயே கண்டு ரசித்த பெரிய கோவிலை நேரில் முதன் முதலில் காணும் பொழுது, சற்று நேரம் பிரமித்து தான் போனேன். வெயில் சுள்ளென்று சுட்டெரித்தது. ஆகையால் கோவிலில் கூட்டமும் சற்று குறைவாகவே இருந்தது.

 

பெரிய கோவிலின் கோபுரங்கள்

கேரளாந்தகன் திருவாயில்

கேரளாந்தகன் திருவாயில்

கேரளாந்தகன் திருவாயிலும் ராஜராஜன் திருவாயிலும்

கேரளாந்தகன் திருவாயிலும் ராஜராஜன் திருவாயிலும்

பெரிய கோவில் கோபுரம்

பெரிய கோவில் கோபுரம்

கோபுரத்தின் பின்புற தோற்றம்

கோபுரத்தின் பின்புற தோற்றம்

கோபுரத்தின் ஓர் பகுதி.

கோபுரத்தின் ஓர் பகுதி.

இங்கு வேலை செய்பவரைக் கொண்டு கோபுரத்தின் அளவை ஊகிக்கலாம்.

புத்தர் சிற்பம்

புத்தர் சிற்பம்

 

லட்சுமி யின் சிற்பம்

லட்சுமி யின் சிற்பம்

 

கீழக்குயில்குடி யில் உள்ள மகாவீரரின் சிற்பம்

கீழக்குயில்குடி யில் உள்ள மகாவீரரின் சிற்பம்

மேல உள்ள லக்ஷ்மியின் சிற்பத்தில், தலைக்கு மேல் உள்ள குடை மற்றும் பக்கவாட்டில் செதுக்கி இருக்கும் சிலைகளானது, மதுரை அருகில் உள்ள கீழக்குயில்குடி யில் உள்ள மகாவீரரின் சிற்பத்தில் காணப்படும் குடை மற்றும் சிலைகளை ஒத்திருக்கின்றன. ஆகவே சோழர்கள் காலத்தில் புத்த மற்றும் சமண மதத்தினரை சோழர்களின் மதத்தினுள் கொண்டு வருவதற்கான முயற்சியாக இது இருந்திருக்கலாம்.

மகிஷாசுர மர்தினியின் சிற்பங்கள்

 

 

ராஜராஜன் திருவாயிலில் காணப்படும் புத்தரின் சிற்பம்

பெரிய கோவிலை ஒரு முறை சுற்றி வரவும், கோவில் நடை திறக்கவும் நேரம் சரியாக இருந்தது. பின்பு பெருவுடையாரை பார்த்து விட்டு சென்று விடலாம் என உள்ளே போக முற்பட்டோம். ஆனால் கோவில் நடை அப்பொழுது தான் திறந்திருந்ததினால் கூட்டம் சற்று அதிகமாக இருந்தது. கூட்டத்தை பார்த்து பாலாஜியும் சித்துவும், ” நாங்க வெளியில இருக்கோம், நீங்க பெருவுடையாரை பார்த்து விட்டு வாங்க” என்று வெளியில் சென்று விட்டார்கள். நானும் மதியும் தரிசனத்தை முடித்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தோம். அனைவர் முகத்திலும் களைப்பு சற்று அதிகமாக தெரியவே,  இன்றைக்கு சுற்றியது போதும், நாளை கங்கை கொண்ட சோழபுரத்துக்கு போய் வரலாம் என ‘ரூம்’ ற்கு கிளம்பினோம். கிளம்புவதற்கு முன் அங்கு விற்றுக் கொண்டிருந்த ‘தஞ்சாவூர் பொம்மை’யை வாங்க தவறவில்லை.

கங்கை கொண்ட சோழபுரம்

டுத்த நாள் காலையில், 250 வருடம் சோழர்களின் தலை நகரமாக திகழ்ந்த “கங்கை கொண்ட சோழபுரத்தில்”, முதலாம் ராஜேந்திர சோழனால் கட்டப்பட்ட “பிரகதீஸ்வரர் கோவில்” க்கு சென்றோம். தஞ்சையில் ராஜராஜ சோழனால் கட்டப்பட்ட கோவிலும், இக்கோவிலும் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியாக காணப்பட்டாலும், அங்காங்கே சில வேறுபாடுகள். வெளிப்படையான வித்தியாசம், இரண்டு கோவில்களுக்கிடையேயான அளவு மற்றும் கோபுரங்களின் வடிவமைப்பு.  பின்பு கோவிலின் முகப்பில் உள்ள வேறுபாடு.

கங்கை கொண்ட சோழபுர கோவிலின் முன் புறத் தோற்றம்

கங்கை கொண்ட சோழபுர கோவிலின் முன் புறத் தோற்றம்

வெயிலின் காரணமாக அதிகமான படங்களை எடுக்க முடியவில்லை. ஆனாலும், சக புகைப்படக்கலைஞர்கள் எடுத்த படங்களில் அதிகமாக “inspire” ஆன சிற்பங்களை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டேன்.
அவற்றில் சில…

நடராஜர்

நடராஜர்

 

 சண்டேச அனுக்கிரக மூர்த்தி

சண்டேச அனுக்கிரக மூர்த்தி

 

லட்சுமி

லட்சுமி

 

சரஸ்வதி

சரஸ்வதி

கோவிலை சுற்றி முடித்துக் கொண்டு ராஜேந்திரரின் மாளிகை இருந்த இடத்தை பார்க்க சென்றோம்.  மாளிகையின் இன்றைய நிலையை காண மிகவும் வருத்தமாக இருந்தது. பெரிய மாளிகையின் ஒரு பகுதி மட்டுமே, அதுவும் அடித்தளம் மட்டுமே எஞ்சி இருக்கிறது.

ராஜேந்திரரின் மாளிகையின் ஒரு பகுதி

ராஜேந்திரரின் மாளிகையின் ஒரு பகுதி

இரண்டு நாள் போனதே தெரியவில்லை. வெயில் சற்று அதிகமாக இருந்தாலும், நீண்ட நாளாக பார்க்க வேண்டும் என எண்ணிக்கொண்டிருந்த சோழர்களின் கட்டிடக்கலையின் அதிசயத்தை காணும் பொழுது வெயில் எல்லாம் ஒரு பொருட்டாகத் தெரியவில்லை. இந்த பயணம் குடும்பத்தில் உள்ள அனைவருக்கும் மிகவும் பிடித்தமான பயணமாக அமைந்தது. இது போன்ற இன்னுமொரு பயணத்தை சீக்கிரமே திட்டமிட்டு ஏற்பாடு செய்ய வேண்டும்….

 

 

Advertisements

லில்லி

இன்று காலை சற்று சீக்கிரம் எழுந்து கொண்டதினால் நேரம் சற்று அதிகமாக கிடைத்தது. என்ன செய்வதென்று யோசிக்கையில், வீட்டு தோட்டத்தில் லில்லி மொட்டு அப்பொழுது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக விரிய ஆரம்பித்திருந்தது. என்னிடமிருந்த Canon 100mm Macro லென்ஸ், background அழகாக வட்ட வடிவமாக சுழல்வதைப் போன்ற தோற்றமளிக்கும் படங்களைக் கொடுக்கக் கூடிய Helios லென்ஸ் மற்றும் ரஷ்யா விலிருந்து வரவழைத்த Tair 11A 135mm லென்ஸ்களில் படமெடுக்கலாம் என்று அனைத்தையும் தூக்கிக்கொண்டு போய் படமெடுத்து தள்ளிவிட்டேன்.

இதோ இன்று எடுத்த படங்களிலிருந்து சில…

100 mm Macro வில் எடுத்த படங்கள்….

 

 

Helios லென்ஸில் எடுத்த படங்கள்…

முன்னொரு முறை இதே லில்லி பூத்திருக்கும் பொழுது எடுத்த படம் இது. இது மாதிரியான background இம்முறை கிடைக்கவில்லை. பூவிலிருந்து நாமிருக்கும் தூரம் மற்றும் பூவிலிருந்து background ன் தூரம் ஆகியவற்றை பொறுத்தே “Swirly Bokeh” ன் தரம் அமையும்.

இம்முறை எடுத்த படங்கள்…

 

Tair 11A 135mm -ல் எடுத்த படம்…

இந்த லென்ஸில் 100 mm போலவோ, Helios போலவோ பூவிற்கு அருகில் சென்று படமெடுக்க இயலாது. குறைந்தது 1.2m தூரத்திலிருந்து படமெடுக்க வேண்டும்.

ஒரு வழியாக காலை நேரத்தை பயனுள்ளதாக கழித்துவிட்டேன் என நினைத்துக் கொண்டிருக்கையில், “அம்மா பசிக்குது…” என கடைக்குட்டி, “காலையில் சமையல் வேலையும் செய்ய வேண்டும்” என்பதை ஞாபகப்படுத்தவே, வேகமாக அடுப்பறையில் நுழைந்து சட்னிக்காக வெங்காயம் நறுக்க ஆரம்பித்தேன்……..

என்னுடைய 2017…..

2017-ல் அதிக புகைப்படங்கள் எடுக்கவில்லை தான், மேலும் சொல்லிக்கொள்ளும் படியான இடங்களுக்கும் பயணிக்கவில்லை. ஆனாலும் கடந்த ஆண்டு மறக்க முடியாத ஆண்டாகவே கழிந்தது. எப்படி என்கிறீர்களா?. 2016-ல் சென்ற வாரணாசி மற்றும் சிங்கப்பூர் பயணங்கள் மறக்க முடியாத பயணங்களாக அமைந்தாலும், அவைகளினால் நான் கற்றுக்கொண்ட முக்கியமான பாடம் – புகைப்படங்கள் எடுப்பதற்கு கேமரா மற்றும் நம் கண்கள் மட்டும் போதாது,  நம் உடல் ஆரோக்கியமும் மிக அவசியம். மேற்கூறிய இரு பயணங்களும் இதை திட்டவட்டமாக உணர்த்தவே, 2017 ம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் உடற்பயிற்சியை அன்றாட வாழ்வில் கண்டிப்பாக சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை “புதுவருட தீர்மானமாகவே ” எடுத்துக் கொண்டேன். இதோ ஒரு வருடம் வெற்றிகரமாக முடிந்து விட்டது. இதன் பயன்களை 2017 ம் வருடத்தில் சிக்மகளூர் சென்றிருந்த பொழுதே நன்றாக தெரிந்தது. கஷ்டம் தெரியாமல் 7 கி. மீ. மலைப்பாதையில் நடக்க முடிந்தது. கால்களை வலுவானதாக ஆக்கிக் கொள்ளவே உடற்பயிற்சியை ஆரம்பித்தேன். மேலும் முதல் 6 மாதங்களுக்கு பயணங்கள் மேற்கொள்ளவே பயமாக இருந்தது. ஆகையால் படங்கள் அவ்வளவாக எடுக்க முடியவில்லை. வீட்டின் அருகில் இருக்கும் மலர்களை மட்டுமே அதிகமாக படங்கள் எடுத்தேன். படம் எடுக்க முடியாததினால், புத்தகங்கள் வாசிக்கலாம் என ஆரம்பித்து, சென்ற வருடம் 8 புத்தகங்களை வாசித்து முடித்தாயிற்று. 12 புத்தகங்கள் என்ற இலக்கில் 8 மட்டுமே வாசிக்க முடிந்தது.
இதோ நான் வாசித்த 8 புத்தகங்களின் பட்டியல் ….

1. வால்கா முதல் கங்கை வரை – ராகுல சாங்கிருத்யாயன்
2. Days of abandonment – Elena Feraante
3. ஓர் தமிழ் கதை புத்தகம், மன்னிக்கவும் பெயர் மறந்துவிட்டேன்.
4. Harappa – Vineet Bajpai
5. When I hit you – Meena Kandasamy
6. The road less traveled – M. Scott Peck
7. Origin – Dan Brown
8. மதமும் அறிவியலும் – பாலாஜி K.R.
9. Why I am not a Hindu – Kancha Ilaiyah – சென்ற வருடம் ஆரம்பித்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் முடியவில்லை.

சென்ற வருடம் நான் எடுத்த படங்களில் சில….

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள் (சற்று தாமதம் தான் … பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்…. :-))

சிக்மகளூர்

தசரா விடுமுறைக்கு ஒவ்வொரு முறையும் மதுரையில் அம்மா வீட்டுக்கு சென்று வருவது தான் வழக்கம். இம்முறை என் தங்கை(சித்தி மகள்), தன் அலுவலக நண்பர்களுடன் சிக்மகளூர் சென்று வர திட்டமிட்டிருப்பதாகவும் நீயும் மதியும் வந்தால் நன்றாக இருக்கும் என ஆசைப்பட்டாள். அலுவலக நண்பர்களுடன் என்பதால் முதலில் சற்று தயங்கினேன். தங்கையோ, “அவர்கள் அனைவரும் நன்றாக பேசுவார்கள், நீ தயங்காமல் வா” என கூறியவுடன் நானும் மதியும் அவர்களுடன் செல்ல சம்மதித்தோம்.

3 நாட்கள் சென்று வருவது என திட்டமிட்டபடி முதல் நாள் காலை 6 மணிக்கு பெங்களூரில் இருந்து ரயிலில் புறப்பட்டோம். ரயில் “அர்சிகரே” ஜுங்க்ஷனை காலை 9 மணிக்கு சென்றடைந்தது. அங்கிருந்து பயணிக்க ஓர் “TT ” யும், சிக்மகளூரில் ஓர் “ஹோம் ஸ்டே ” யில் தங்குவதற்கும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இரவு சிக்மகளூர் செல்வதற்கு முன் பேலூர், ஹளபேடு கோவில்களில் ஹொய்சளர்களின் அழகிய சிற்பங்களை ரசித்துவிட்டு, அப்படியே அங்கிருக்கும் “யகாச்சி” அணையையும் சுற்றிப்பார்த்தோம். அடுத்த நாள் “முல்லையங்கிரி” மலைக்கு சென்று வர திட்டமிட்டிருந்ததினால் முதல் நாளை இத்துடன் முடித்துக்கொண்டோம்.

பேலூர் மற்றும் ஹளபேடில் எடுத்த சில படங்கள்.

 

 

 

 

 

 

 

யகாச்சி அணை

யகாச்சி அணை

அடுத்த நாள் காலை 5 மணிக்கெல்லாம் புறப்பட்டு விட்டோம், முல்லையங்கிரி-ஐக் காண. விடுமுறை தினமாதலால் மலைப்பாதை முழுக்க கார்கள் எறும்புகளைப் போல் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. பாதை மிகவும் குறுகலாக இருப்பதினால் நல்ல தேர்ந்த கார் ஓட்டிகளினால் மட்டுமே பாதுகாப்பாக ஓட்ட முடியும் என தெரிந்து கொண்டோம். மேலும் முல்லையங்கிரி மலையை அடைய 3 கி.மீ. முன்னதாகவே “TT ” யை போலீஸ் நிறுத்திவிட்டது. சிறிய அளவு கார்கள் மற்றும் பைக்-களை மட்டுமே அதற்கு மேல் அனுமதித்தனர். சிறிது நேரம் நின்று போலீஸிடம் “TT” ஐ அனுமதிக்குமாறு கேட்டு பார்த்தோம். அவர் கண்டிப்புடன் அனுமதிக்க முடியாது என சொல்லியவுடனே மெது மெதுவாக, பக்கவாட்டில் இருந்த மலைகளையும், சிறு சிறு பூக்களையும், பனித்துளிகளை அணிகலன்களாக பூட்டிக்கொண்டிருந்த புற்களையும், சிலந்தி வலைகளையும் ரசித்துக் கொண்டும், படமெடுத்துக் கொண்டும் மலையின் உச்சியை சென்றடைந்தோம்.

முல்லையங்கிரி மலைக்கு போகும் வழியில் எடுத்த சில படங்கள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

மலை உச்சியில் அமைந்திருந்த கோவிலில் “மூலப்ப ஸ்வாமி” ஐ தரிசித்து விட்டு, சற்று நேரம் அங்கு நம் காலடியில் மிதந்து கொண்டிருந்த மேகங்களின் அழகில் மெய்மறந்து அமர்ந்திருந்தோம். காலை உணவை உட்கொள்ளாததை வயிறு சற்று ஞாபகப்படுத்தவே, மெதுவாக அங்கிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தோம்.

மலை உச்சியிலிருந்து எடுத்தவை

 

பல நாட்களாக இப்படி ஒரு படம் எடுக்க வேண்டுமென்ற ஆசை அன்று நிறைவேறியது….

முல்லையங்கிரி- ஐ பார்த்து விட்டு அங்கிருக்கும் சில அருவிகளையும் கண்டுவிட்டு செல்லலாம் என நினைத்திருந்தோம். ஆனால் போக்குவரத்து நெரிசல் காரணமாக அவற்றை காணமுடியாமல் ரூமிற்கு செல்ல நேர்ந்தது. சரி அடுத்த நாள் சீக்கிரமே கிளம்பி சென்று அவற்றை பார்த்து விடலாம் என எண்ணி ரூம் போய் சேர்ந்தோம்.

அடுத்த நாள் “மாணிக்கதாரா” அருவியைக் காண காலை 4:30 மணிக்கெல்லாம் மலைப்பாதையை தொட்டுவிட்டோம். அப்பொழுது தான் வண்டியின் “பெல்ட்” ஒன்று அறுந்து விடவேண்டுமா…. அனைவரும் டென்ஷன் -இன் உச்சிக்கே சென்று விட்டோம். நல்ல வேளையாக டிரைவரும், நண்பர் மோகனும் அவர்களுடைய நண்பர்களுடன் பேசி ஓர் ஜீப்-ஐ ஏற்பாடு செய்தனர். அனைவரும் ஜீப்-இல் ஏறி புறப்பட்டோம். மனதில் “செந்தாழம் பூவில் வந்தாடும் தென்றல்….” பாட்டு ஓடிக்கொண்டிருக்க, சில கிலோமீட்டர் சென்றிருப்போம், திடீரென்று பாட்டு நின்று விட்டது. என்னவென்று பார்த்தால் ஜீப்-இன் டயர் பஞ்சர். நல்ல வேளையாக மாற்று டயர் இருந்ததினால் தப்பித்தோம். டயரை மாற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டு ஒருவழியாக அருவியை பார்த்து விட்டு திரும்பினோம்.

மாணிக்கதாரா அருவி

மாணிக்கதாரா அருவி

மாணிக்கதாரா அருவி சென்று விட்டு வரும் வழியில் எடுத்தவை

மாணிக்கதாரா அருவி சென்று விட்டு வரும் வழியில் எடுத்தவை

அன்று மாலையே அர்சிகரே -இல் ரயிலை பிடிக்க வேண்டும். நேரமின்மை காரணமாக அர்சிகரே செல்லும் முன்பு இன்னும் ஒரே ஓர் அருவியை பார்த்து விடலாம் என்று “கல்ஹட்டி” அருவியை நோக்கி புறப்பட்டோம். அங்கும் அதே கதை தான். கூட்ட நெரிசலால் அருவியின் அருகில் வேன் செல்ல முடியாமல் 1 கி .மீ. முன்பே இறங்கி சேருக்கும் சகதிக்கும் நடுவில் நடந்து சென்று ஒருவழியாக அருவியை சென்றடைந்தோம். கூட்ட மிகுதியினால் கால் மட்டும் நனைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டோம்.

 

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி
படம் – என் தங்கை

மாலை அர்சிகரே -யில் ரயிலைப் பிடித்து இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தோம். சென்ற வருடம் சென்று வந்த வாரணாசிக்கு அடுத்து எந்த ஒரு புகைப்பட பயணமும் மேற்கொள்ளவில்லை. என் மனமளவிற்கு உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை என்பதே காரணம். அப்பொழுது நினைத்த படி, கால்களை ஓரளவு வலுப்படுத்திக் கொண்ட பின்னரே (உடற்பயிற்சி மற்றும் உணவு முறையில் மாற்றம்), இப்பயணத்தை மேற்கொண்டேன். இல்லையென்றால் 6 கி.மீ. நடந்து முல்லையங்கிரி மலையை பார்த்திருக்க முடிந்திருக்காது. “Health is Wealth” என்பது எவ்வளவு உண்மை. மொத்தத்தில் இப்பயணம் புது புது நண்பர்களைக் கொடுத்து எப்பொழுதும் போலவே ஓர் வித்தியாசமான பயணமாகவே அமைந்தது.

மயான கொள்ளை – காவேரிப்பட்டிணம்

2016 வருடத்தின் இரண்டாம் பயணம், காவேரிப்பட்டிணத்திற்கு, மயான கொள்ளை திருவிழாவிற்காக. 2 வாரத்திற்கு முன்பே நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டபடி மார்ச் மாதம் 8-ம் தேதி காலையில் பெங்களூரில் இருந்து புறப்பட்டோம். ஊர் போய் சேர சரியாக 2 மணி நேரம் எடுத்துக் கொண்டது. திருவிழாவிற்காக வண்டிகளை ஊருக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. கோவிலுக்கு சிறிது தொலைவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு, திருவிழாவிற்காக சாலையின் இருபுறமும் புதிதாக முளைத்திருந்த சிறு சிறு கடைகைகளை ரசித்துக் கொண்டே கோவில் போய் சேர்ந்தோம். இங்கு கிராம தேவதைகளான பூங்காவனத்தம்மன் மற்றும் அங்காளம்மன் ஆகிய இருவரையும் முன்னிறுத்தியே திருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. விழா எடுக்கப்படும் காரணத்தையும் கதையையும் Wiki மற்றும் பல இணைய தளங்களில் ஏற்கனவே அதிகமாக பகிரப்பட்டு விட்டிருக்கின்றன. ஆகவே இப்பதிவில், விழாவில் நான் எடுத்த புகைப்படங்கள், ரசித்தவை,  மனதை உறுத்தியவை ஆகியவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

திருவிழாவில் முக்கியமாக, மக்கள் தாங்கள் வேண்டிக்கொண்டபடி நேர்த்திக்கடனை அம்மனுக்கு செலுத்துகின்றனர். கன்னத்தில் அலகு குத்துவது, ஆண்களும்  பெண்களும், சிறுவர் சிறுமியரும்,  காளி போன்று வேடமிட்டுக்கொண்டு மயானத்திற்குச் சென்று சில சடங்குகளை செய்து விட்டு வேடங்களை களைவது போன்றவை நேர்த்திக்கடனில் சேர்கிறது.  இதில், அம்மனின் ஆயுதமான சூலாயுதத்தை மக்கள் பல அளவுகளில் கன்னத்தில் குத்திக் கொள்கின்றனர். ஒரு ஜாண் அளவிலிருந்து, 301 அடி வரையிலும் சூலாயுதத்தின் அளவு வேறுபடுகிறது. இதில் என்னை வெகுவாறு பாதித்த விஷயம், சூலாயுத கம்பிகளில் பிடித்திருந்த “துரு”.  கம்பியுடன் இருக்கும் துரு, கன்னத்தில் “செப்டிக் ” ஏற்படுத்தி விடாதா?. இதிலிருந்து மக்கள் தங்களை காத்துக் கொள்ள என்ன மருந்து எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள ஆவலாக இருந்தது. அடுத்த முறை செல்லும் பொது கண்டிப்பாக அதை அவர்களிடம் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என எண்ணிக் கொண்டேன்.

இதோ அங்கு எடுத்த சில படங்கள்.

காளியாக வேடமிட்டுள்ள சிலர்
காளியாக மாறும் முன்...

காளியாக மாறும் முன்…

"மேக்கப் போட்டுக் கொள்ள மாட்டேன்" என்று அழும் குழந்தையை சமாதானப்படுத்தும் தாய்.

“மேக்கப் போட்டுக் கொள்ள மாட்டேன்” என்று அழும் குழந்தையை சமாதானப்படுத்தும் தாய்.

சாமியாடும் பெண்ணை கோழியின் ரத்தத்தைக் கொடுத்து சாந்தியடையச்  செய்கின்றனர்.

சாமியாடும் பெண்ணை கோழியின் ரத்தத்தைக் கொடுத்து சாந்தியடையச் செய்கின்றனர்.

நாக்கில் அலகு குத்திக் கொள்ளும் பொழுது

நாக்கில் அலகு குத்திக் கொள்ளும் பொழுது

சென்னையிலிருந்து பல புகைப்பட நண்பர்கள் அங்கு வந்திருந்ததால் முதல் முறை சென்றிருக்கிறோம் என்ற எண்ணம் துளி கூட இருக்கவில்லை. ஆனால் “மகளிர் தினத்தன்று” , அங்கு, ஒரு பெண் புகைப்படக் கலைஞர் கூட இல்லையே என்ற வருத்தம் இல்லாமல் இல்லை.
மதியம் வரை கோவிலில் நேரத்தை கடத்தி விட்டு ஊருக்கு செல்லலாம் என கிளம்பி வெளியில் வரும் பொழுது தான் தெரிந்தது,  நாங்கள் வரும் பொழுது கூட்டம் சற்று குறைவாக இருந்த தெருக்களை பலவிதமான காளிகள் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் நீண்ட நெடிய சூலத்திலிருந்து தப்பித்துக் கொண்டு ஒரு வழியாக கோவிலைக் கடந்து வந்தோம்.
தென்பெண்ணையாற்றின் கரையோரத்தில் இருக்கும் மயானத்தில் தான் திருவிழாவின் இன்ன பிற சடங்குகள் நடைபெறும். நேரமின்மை காரணமாக அங்கு செல்லாமலேயே ஊர் திரும்பினோம்.

மார்ச் மாதம் ஆதலினால் என் மகன்களுக்கு முழுப்பரீட்சை ஆரம்பித்து இருந்தது. “நான் காவேரிபட்டினத்திற்கு போய் வரவா? ” என பாலாஜி-யிடம் கேட்கும் பொழுது, “நான் வீட்டிலிருந்தே வேலை பார்க்கிறேன், நீ போயிட்டு வா ” என கூறி, நாள் முழுவதும் குழந்தைகளை பார்த்துக் கொண்டு, சாயங்காலம் களைப்பாக வந்த எங்களுக்கு டீ (வேறு)செய்து கொடுத்தார். இரண்டு வருடங்களாக போய் வர வேண்டும் என நினைத்திருந்த காவேரிப்பட்டிணத்திற்கு சென்று வந்தது மிகுந்த சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது. “என்னுடைய இந்த உதவிகளே, இவ்வருடத்தின் உனக்கான மகளிர் தின பரிசு” எனக் கூறி அந்த சந்தோஷத்தை இரட்டிப்பாக்கினார் பாலாஜி.

தெய்யம் – அண்டலூர் காவு

தெய்யம் – கேரள மாநிலத்தின் மலபார் மற்றும் கண்ணூர் பகுதிகளில் வருடந்தோறும் நடைபெற்று வரும் பண்டிகைகளுள் முக்கியமானது. 2 – 3 வருடங்களாகவே இப்பண்டிகையை படமெடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசை மனதில் இருந்து கொண்டே இருந்தது. பாலாஜி -யின் நண்பர் ஒருவரின் சொந்த ஊரில் வருடந்தோறும் இப்பண்டிகை நடப்பதறிந்து ஒன்றரை வருடமாக அவரை படாத பாடு படுத்தி, இம்முறை சென்று, ஆசை தீர படமெடுத்து விட்டு திரும்பினேன்.

இப்பயணத்தில் என்னுடைய அனுபவங்களையும், புகைப்படங்களையும் பார்க்கும் முன் தெய்யம் பற்றி ஒரு சிறிய அறிமுகம். வழக்கமாக இப்பண்டிகை,  கிராமத்து கதைகளையும், கிராமத்து தேவதைகளையும்  உள்ளடக்கியே நடத்தப்படுகிறது. நான் சென்று வந்த “அண்டலுர் காவு” எனும் ஊரில் மட்டும் ராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தின் ஒரு பகுதியான வாலி-சுக்ரீவன் ஆகிய இருவருக்கும் நடக்கும் போர் மற்றும் ராமன் அயோத்தியிலிருந்து இலங்கைக்கு சென்று சீதையை மீட்கும் படலம் ஆகியவை கதைக்களமாக உள்ளது. மேலும் இப்பண்டிகைகளில் பலவகையான கதாபாத்திரங்களை  ஏற்று அழகான அடர்த்தியான ஒப்பனை செய்து கொள்கின்றவர் அனைவரும் பழங்குடியின மக்கள் அல்லது தாழ்த்தப் பட்ட வகுப்பினைச் சேர்ந்தவர்களே. இம்மாதிரியான பண்டிகை நாட்களில், ஒப்பனை செய்து கொண்ட தெய்யங்களை, அனைத்து தரப்பின மக்களும், கடவுளாகவே நினைத்து அவர்களின் ஆசீர்வாதங்களையும் பெற்றுக் கொள்கின்றனர்.

சுக்ரீவனின் ஆசீர்வாதங்களை பெரும் இளம்பெண்...

சுக்ரீவனின் ஆசீர்வாதங்களை பெரும் இளம்பெண்…

கதை “போர்” அடித்து விட்டதா?… சரி.. நிறுத்தி விட்டேன்.

பயணத்தில்,  நண்பரின் வீட்டுக்கருகில் பண்டிகை நடப்பதினால், அவருடைய வீட்டிலேயே தங்க முடிவெடுத்தோம். பெங்களூரிலிந்து இரவு புறப்பட்டு, காலை கண்விழித்தெழும் போதே “சே” வின் ஆளுயர கட் அவுட் கேரளா வந்துவிட்டதை உறுதி செய்தது. பின்பு நண்பரின் வீட்டில் காலை சாப்பாடு மற்றும் பகல் உணவு ஆகியவற்றை முடித்துக் கொண்டு கோவிலுக்குச் சென்றோம். நண்பகல் “யுத்த காண்டம்” நடந்தேறியது. இப்பண்டிகையை படமெடுக்கும் புகைப்படக் கலைஞர்கள் மத்தியில் சில படங்கள் முக்கியமாக கருதப்படுகின்றது. அதில் அக்கலைஞர்கள் ஒப்பனை செய்து கொள்ளும் பொழுது எடுக்கப்படும் படமும் ஒன்று.  அம்மாதிரியான படங்கள் எல்லாம் எடுக்க வேண்டும் என்று முன்கூட்டியே யோசித்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் பெண்களை ஒப்பனை அறையில் அனுமதிப்பதில்லை என்று கூறி என்னை அதிர்ச்சி அடையச் செய்தனர். பின்பு யோசிக்கையில் தான் தெரிந்தது, அம்மாதிரியான படங்களை எல்லாம் எடுத்தது ஆண் புகைப்படக் கலைஞர்களே என. மிகுந்த ஏமாற்றத்துடன் வாலி-சுக்ரீவன் போர் காட்சிகளை படமெடுக்க காத்திருந்தேன்.

வாலி -யை போர்க்களத்திற்கு  அழைத்துக்  கொண்டு வரும் போதே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கூட்டம் சேர்ந்து விட்டது. அவசரம் அவசரமாக, எங்கு நின்றால் நல்ல கோணங்களில் படம் கிடைக்கும் என்றெல்லாம் யோசித்து இடத்தை தேர்வு செய்து கொண்டேன். என் நல்ல நேரம், “செண்டா மேளம்” அடித்துக் கலக்கும் மேளக்காரர்களுக்கு நடுவில் மாட்டிக் கொண்டேன். போர் முடியும் பொழுது என் காதின் நிலைமையை நான் சொல்லித்தான் தெரியவேண்டுமா??

அங்கு எடுத்த புகைப்படங்களில் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்.

முதலில் வாலி, சுக்ரீவனை அறிமுகம் செய்து கொள்வோம்.

 வாலி

வாலி

சுக்ரீவன்

சுக்ரீவன்

வாலி-ஐ போர்களத்திற்கு அழைத்து வரும் மக்கள்.

வாலி-ஐ போர்களத்திற்கு அழைத்து வரும் மக்கள்.

 

போர்க்களத்தில் சுக்ரீவனை தேடும் வாலி.

போர்க்களத்தில் சுக்ரீவனை தேடும் வாலி.

 

மலை மேல் வாலியும் தரை மேல் சுக்ரீவனும் போரிடுவதற்கு தயாராக...

மலை மேல் வாலியும் தரையில் சுக்ரீவனும் போரிடுவதற்கு தயாராக…

போர்க்களத்தில் ஆக்ரோஷமான சுக்ரீவன்...

போர்க்களத்தில் ஆக்ரோஷமான சுக்ரீவன்…

கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணி நேரம் நடந்தது போர். போர் முடிந்த பிறகு தான் தெரிந்தது, கேமரா வை தூக்கிக் கொண்டிருந்ததினால் என் வலது கை மற்றும் முதுகின் ஒரு புறம் முழுக்க வலி கண்டிருந்ததை. பின்பு இரவு ஸ்ரீ ராமனை பார்க்க வரலாம் என வீடு திரும்பினோம்.

இரவு 9 மணிக்கு மேல் கோவிலுக்கு வந்த எங்களுக்கு அங்கு கூடி இருந்த மக்கள் கூட்டத்தை பார்த்தவுடன், கடைசி வரை தெய்யத்தை பார்த்து விட்டு போக முடியுமா என்ற சந்தேகம் வந்துவிட்டது. முழுமையாக பார்க்க முடியாது என்பதை தெரிந்து கொண்டு கோவிலின் முன் மக்களுக்கு ஆசி வழங்கி கொண்டிருந்த ஸ்ரீ ராமனையும், லக்ஷ்மணனையும், பப்புரான் என அழைக்கப்படும் அனுமனையும் படமெடுத்துக் கொண்டு வீடு திரும்பினோம்.
"தெய்வத்தார்" என்றழைக்கப்படும் ஸ்ரீ ராமன்.

“தெய்வத்தார்” என்றழைக்கப்படும் ஸ்ரீ ராமன்.

 

அங்ககாரனான லக்ஷ்மணன்

அங்ககாரனான லக்ஷ்மணன்

 

லக்ஷ்மணனின் தலை மேலிருக்கும் முடி

லக்ஷ்மணனின் தலை மேலிருக்கும் முடி

பப்புரான் என அழைக்கப்படும் அனுமன்

பப்புரான் என அழைக்கப்படும் அனுமன்

ஒவ்வொரு வருடமும் மலையாள கும்ப மாதத்தின் முதல் ஏழு நாட்கள் நடந்தேறும் இவ்வகையான தெய்யம், பலதரப்பட்ட மக்களின் ஒற்றுமையை வளர்க்கும் நோக்கத்திலேயே நடத்தப்படுகிறது.
தமிழ்நாட்டில் நடக்கும் தெருக்கூத்தை  “தெய்யம்” பல இடங்களில் நினைவூட்டினாலும்,  இது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவமாகவே இருந்தது.  உடல்சார்ந்த களைப்பு ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் நல்ல படங்கள் கிடைத்த சந்தோஷம் அதையெல்லாம் மறக்கச் செய்தன.

சோம்நாத்புரா

கோவிலின் அழகான தோற்றம்

சோம்நாத்பூர், மைசூரிலிருந்து 35 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது. பெங்களூரிலிருந்து இரண்டரை மணி நேரத்தில் சென்று விடலாம். இவ்வூர், செழிப்பு வாய்ந்த காவிரி ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ளது. ஹொய்சளர்களின் திறமை வாய்ந்த கட்டிடக்கலையின் சான்றாக நிற்கும் சில கோவில்களில் இதுவும் ஒன்று.

கோவிலின் முன்தோற்றம்

கோவிலின் முன்தோற்றம்

உள் மண்டபத்திலிருந்து

உள் மண்டபத்திலிருந்து

கோவிலின் அழகான தோற்றம்

கோவிலின் அழகான தோற்றம்

இக்கோவில், ஹொய்சள மன்னர் நரசிம்ஹா III என்பவரின் படைத்தளபதி தண்டநாயக என்பவரால் கி.பி. 1268 இல் கட்டப்பட்டுள்ளது. “schist ” எனப்படும் ஒருவித தகட்டுப்பாறைகளால் கட்டப்பட்ட இக்கோவில், அக்கற்களின் தன்மையினால், மிகவும் அழகான சிற்பங்களுடன், இன்றும் பார்ப்பவர்கள் அனைவரையும் எளிதாக கவர்ந்து விடுகிறது. அணிகலன்களை செதுக்குவதில் புகழ்பெற்ற ருவாரி மலிதாம்பா எனும் சிற்பியின் கைவண்ணத்தில் உருவானதே இக்கோவில். கோவில் முழுவதும் சிற்பியின் கைபடாத இடமே இல்லையென கூறும் அளவிற்கு சிற்பங்கள்!!!. மேலும் சில சிற்பங்களுக்கு கீழ் “மலிதாம்பா” என்ற அவரின் கையெழுத்தையும் காணலாம்.

நரசிம்ஹ அவதாரம்

நரசிம்ஹ அவதாரம்

மத்ஸ்ய அவதாரம்

மத்ஸ்ய அவதாரம்

கோவிலின் உட்புறத்தில் 3 கர்ப்பகிரஹங்களில் முறையே கேசவர், ஜனார்தனர் மற்றும் வேணுகோபாலன் போன்ற மகாவிஷ்ணுவின் அவதாரங்கள் காணப்படுகின்றன. இக்கோவிலில் முதலில் பிரதிருஷ்டை செய்யப்பட்ட மூலவர்கள், அந்நியர்களின் படையெடுப்பினால் சூரையாடப்பட்டதினால் அதற்கு பதிலாக வேறு சிலைகளே இன்று காணப்படுகின்றன. மூன்று கர்ப்பகிரஹங்களுக்கு மூன்று கோபுரங்கள் என்ற விதத்தில் இக்கோவில் ஓர் சிறிய மேடையின் மேல் கட்டப்பட்டுள்ளது. இம்மாதிரியான கட்டிடங்கள் ஹொய்சளர்களுக்கே உரிய பாணி. ஆதலால் கோவில் கட்டிடக்கலையில் அவர்களுடைய பாணியை எளிதாக அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடிகிறது.

கோவிலின் அடிப்பாகம் 2 பகுதியாக 6 வார்ப்புகளாக அழகான சிற்பங்களுடன் காட்சியளிக்கின்றன. கீழிருந்து முதல் வார்ப்பில் யானைகளின் அணிவகுப்பும், இரண்டாவதில் குதிரைவீரர்களும், மூன்றாவதில் பசுமையான இலைத்திரள்களும், நான்காவது வார்ப்பில் இராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற புராணங்களில் வரும் காட்சிகளும், ஐந்தாவதில் யாளிகளும், ஆறாவது வார்ப்பில் அழகிய அன்னங்களின் அணிவகுப்பும் கோவில் சுவரை அலங்கரிக்கின்றன. மேலும் கோவிலின் தெற்கு வெளிப்புற சுவர்களின் நான்காவது வார்ப்பில் இராமாயணக் கதைகளும், பின்புற சுவற்றில் கிருஷ்ணரின் கதைகளும், வடப்புறச் சுவற்றில் மகாபாரதக் கதைகளும், சிற்பியின் உளி வழியாக சிற்பங்களாகி கோவிலின் அழகிற்கு மேலும் அழகு சேர்க்கின்றன.

யானைகளும், குதிரைவீரர்களும் முதல் இரண்டு வார்ப்புகளில்

யானைகளும், குதிரைவீரர்களும் முதல் இரண்டு வார்ப்புகளில்

3வது வார்ப்பில் உள்ள இலைகள்

3வது வார்ப்பில் உள்ள இலைகள்

4வது வார்ப்பில் புராணக்கதைகள்

4வது வார்ப்பில் புராணக்கதைகள்

ராமாயணத்திலிருந்து ஓர் காட்சி

ராமாயணத்திலிருந்து ஓர் காட்சி

5 மற்றும் 6வது வார்ப்புகள்

5 மற்றும் 6வது வார்ப்புகள்


6 வார்ப்புகளுடன் கூடிய கோவில் சுவரின் அடிப்பாகம்

6 வார்ப்புகளுடன் கூடிய கோவில் சுவரின் அடிப்பாகம்

Somnathpura

கருடனுடன் விஷ்ணு லக்ஷ்மி

கருடனுடன் விஷ்ணு லக்ஷ்மி

வெளிப்பிரகாரம்

வெளிப்பிரகாரம்

ஹொய்சளர்களின் கட்டிடக்கலைக்கு சான்றாக விளங்கும், பேலூர், ஹளபேடு வரிசையில் சோம்நாத்பூரும் சிறந்து விளங்குகிறது. அடுத்த முறை மைசூர் பயணம் மேற்கொள்ளும் பொழுது தவறாமல் சோம்நாத்பூர் – க்கும் சென்று வரலாமே!!!.