மஞ்சள் லில்லி

எனது பட வரிசையில் இருக்கும் பூக்களில், லில்லிகள் அனைத்தும் என் வீட்டில் பூத்தவைகளே (அவைகள் தான்  அதிக பராமரிப்பு தேவைப்படாத செடிகள் 😀 ). இதில் வெள்ளை, இளஞ்சிவப்பு நிறங்களை அடுத்து மஞ்சள் நிற லில்லியையும் சேர்க்க விரும்பி ஏறி இறங்காத நர்சரிகள் இல்லை. கடைசியாக போன வருடம் லால்பாக் ல் அந்த செடி கிடைக்கவே மிகுந்த ஆசையோடு கொண்டு வந்து வீட்டில் வைத்தேன்.
IMG_0821copy1

Pink Lily

IMG_0921copy1

White Lily

IMG_5203copy1

Another Variety in Pink lily

பிரயாணத்தின் போது சிறு பிள்ளைகள், ரயில் எப்பொழுது வரும் என்று முதலிலும், ரயிலில் ஏறி அமர்ந்த பின் ரயில் எப்பொழுது கிளம்பும் எனவும்,  எதிர்பார்ப்பின் உச்சியில் இருப்பதைப்  போல, செடி கிடைக்கும் வரை “எப்பொழுது கிடைக்கும்” என்ற எதிர்பார்ப்பும், அது கிடைத்தவுடன் “எப்பொழுது பூக்கும்” என எதிர்பார்ப்பின் விளிம்பிற்கே கூட்டிச் சென்று விட்டன இந்த மஞ்சள் லில்லி செடி.  இதன்  சிறப்பம்சம் என்னவென்றால்,  மழை பெய்தால் மட்டுமே பூக்கள் பூக்கும் . ஆகவே கிட்டத்தட்ட 6, 7 மாதங்கள் காக்க வைத்து விட்டன. இதற்கு நடுவில் எங்கள் வீட்டு “சேட்டையின் சிகரமான” வெள்ளைப் பூனை கோடையின் சூடு தாங்காமல் குளிர்ச்சிக்காக பூந்தொட்டிகளில் ஓய்வெடுப்பது(சாப்பிட்டு ஓய்வெடுப்பது மட்டுமே அதன் வேலை, அது வேறு விஷயம்) சகஜம்.
IMG_3251copy1

Snowy – சேட்டையின் சிகரம்

இந்த செடி வந்தவுடன், அதில் தான் போய் ஓய்வெடுக்க வேண்டுமா அந்த பூனை!!. என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் இருக்கும் சமயத்தில் தான் சிங்கப்பூர் தோழி ஒருவர், தொட்டிகளில் உபயோகப்படுத்தாத tooth brush குத்தி வை என யோசனையை சொன்னாள்(சிங்கப்பூரில் பூனைகள் அதிகம்). அதன் படியே  brush களை செருகி வைத்தாயிற்று. அதை பார்த்த பாலாஜி “பார்த்து,  மஞ்சள் பூக்களுக்கு பதிலா brush வளர போகுது” என சிரிக்காமல் சொன்னவுடன், “எப்படி இப்படி!!! ?” என சிரித்துக் கொண்டேன்.

கடைசியாக, கடந்த சில நாட்களாக வருண பகவானின் தயவினால் 2 பூக்கள் பூத்து விட்டன. அந்த இரண்டு பூக்களையும் “படுத்தி”, சில படங்களையும் எடுத்தாகி விட்டது. இதோ உங்களுடன் அந்த படத்தை பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

IMG_5311copy1

சே…!!! ரெண்டு பூக்களுக்கு இவ்ளோ பெரிய build up ஆ !!!, என்ன பண்ண தோழி ஒருவர், “எங்க வீட்டில் எக்கச்சக்கமாக பூத்து விட்டதே, இன்னுமா உன் வீட்டில் பூக்கலை?”, என்ற கேள்வியில் ஆரம்பித்தது இந்த கட்டுரைக்கான யோசனை. நிறைய நாள் கழித்து என்னை எழுத வைத்ததற்காக, இந்த நேரத்தில கண்டிப்பா அந்த தோழிக்கு நன்றி சொல்லியே ஆகணும் நான்(சூர்யா voice ல் படிக்கவும் )….

Advertisements

Other side of Civilization

Recently me and my husband went to Maddur to take some photographs of the ongoing Garbage issues. Why Garbage issues?. All India People’s Science Network held its 15th Congress on 22nd to 25th of May in Bangalore. This was organized by Karnataka Rashtriya Vijnana Parishat(KRVP) and Bharat Gyan Vigyan Samiti(BGVS). One of the BGVS activists requested me to submit a photo essay on developmental issue. As soon as I heard the topic, Garbage issues came to my mind. So we decided to visit Maddur, a small village near Mandya.

Here are some of the pictures that I took at the Dumping yard of Maddur. This dumping yard is nearly 10 kms from Maddur Village. It is a remote area where one cannot get water and food easily.

There are 2 families living in this yard. They are having 2 toddlers in their family. When we visited this yard, these two kids were playing near their home. We cannot even imagine a house of this kind. They built their house with whatever material available from the garbage, that is, from our waste.
IMG_9584copy1IMG_9587copy1

Garbage arrives at this yard in municipality vehicle 2 to 3 times a day.

IMG_9612copy1

One among the toddlers is a girl. I am not aware of the fact about her schooling but, she was helping her grandpa in the yard during our visit.

IMG_9593copy1

IMG_9600copy1

Whatever we consider as wastes,  were becoming their precious possession. The naked kid casually picked up a dress from the garbage and asked her grandpa to help her in dressing up.

IMG_9607_01copy1

Most of us don’t want to step out during rainy season to avoid the plashy roads. But we were in total shock to see one of the kids drinking the water from the mud to quench his thirst.

IMG_9606copy1

We were debating on technology to dispose the nuclear waste. But we are unable to implement a solution to our normal day-to-day waste disposal.

ஆள் சேர்ப்பு….

இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு வயதான அம்மா ஒருவர் வந்து கதவை தட்டினார்.  கையில் ஓர் சின்ன மஞ்சள் பை, அதில் ஓர் துண்டு சீட்டில் 1 800 என தொடங்கும் ஓர் நம்பர்.  கன்னடத்தில் பேசிய அவர், அந்த நம்பர்-ஐ காட்டி என்னுடைய செல்லில் இருந்து போன் செய்யச் சொன்னார். மேலும் வீட்டில் எத்தனை செல் இருக்கிறதோ அத்தனை செல்லில் இருந்தும் போன் செய்யக் கட்டாயப் படுத்தினார். அவர் பேசியது சரியாக புரியாததினால், எனக்கு வீட்டு வேலைகளில் உதவியாக இருக்கும் “சிரிஷா” விடம் சரியாக கேட்டு சொல்லச் சொன்னேன். “வீட்டில் எத்தனை பேர் இருக்கிறார்கள்” எனத் தெரிந்து கொள்வதற்கான கணக்கெடுப்புக்கு வந்ததாகக் கூறினார். எனக்கு சிறிது சந்தேகம் வந்தது,  ஏனெனில் கணக்கெடுப்புக்கு பொதுவாக டீச்சர் போன்ற படித்தவர்கள் வந்து தான் பார்த்திருக்கிறேன்.  இவரைப் பார்த்தால் அப்படித் தெரியவில்லை. அதுவும் எதற்காக போன் செய்யச் சொல்ல வேண்டும். ஏதோ சமாளித்து போன் செய்யாமல் அனுப்பி விட்டேன் அவரை.
அதே நாள் மதியம் என் தம்பியை சந்திக்க நேர்ந்தது. அடுத்த சந்தில் குடியிருக்கும் அவன் வீட்டுக்கும் வந்திருக்கிறார் அப்பெண்மணி.  என் தம்பியோ, அவர் போன் செய்யச் சொன்னவுடன் ஏதோ என்று நினைத்து செய்திருக்கிறான். சற்று நேரத்தில் ஓர் குறுஞ்செய்தி அவன் போன்-க்கு வந்திருக்கிறது,  “இன்ன கட்சிக்கு வெற்றிகரமாக நீங்கள் உறுப்பினராக சேர்ந்துள்ளீர்கள்” என.  என்ன ஒரு வில்லத்தனம்!!!.  இந்த செய்தியை படித்தவுடன், வீட்டில் ஒரு போன் தான் இருக்கிறது என சமாளித்து அனுப்பி இருக்கிறான்.
தான் எதற்காக அனுப்பப் பட்டிருக்கிறோம் என சொல்லக் கூட தெரியவில்லை அந்த பாட்டிக்கு. இப்படி எல்லாம் ஆள் சேர்க்கிறார்கள் கட்சிக்கு.  இதில், இன்றைக்கு ஓர் நாள் மட்டும் இவ்வளவு லட்சம் பேரை சேர்த்து விட்டோம் என வெட்டி சவடால் வேறு.  ம்ம்… யாரை நொந்து கொள்வது???…

இன்டெர்ஸ்டெல்லர் (Interstellar)

interstellar-banner
2000 ம் ஆண்டு பாலாஜி என்னை பெண் பார்க்க வரும் போது கூறி இருந்தார், “எனக்கு அறிவியலில் கொஞ்சம் ஆர்வம்” என. அப்பொழுது பின் விளைவுகளைப் பற்றி யோசிக்கவில்லை நான். இப்பொழுது தான் தெரிகிறது அதன் விளைவுகள். “Gravity”, “Interstellar” என வரிசையாக அறிவியல் சம்பந்தப்பட்ட படங்களையும் பார்க்க நேர்கிறது.

Gravity பற்றி ஏற்கனவே நான் எழுதி இருந்தேன். இரண்டு படங்களும் விண்வெளியைப் பற்றி எடுக்கப்பட்டவை என்பதைத் தவிர வேறு ஒன்றும் ஒற்றுமை இல்லை. “Interstellar” ரொம்ப scientific ஆக இருப்பதினால், எனக்கு புரியாத சிலவற்றை பாலாஜியின் உதவியுடனேயே எழுதுகிறேன்(Disclaimer).

“உலக வெப்பமயமாதல்”ன் காரணத்தால் உலகின் பல இடங்களில் உள்ள விவசாய நிலங்களில் விதைக்கும் அத்தனை பயிர்களும் சரியாக விளையாமல் அதனை விதைத்த விவசாயிகளை தோல்வியையே சந்திக்க வைக்கின்றன. கடைசியாக அவர்களுக்கு சோளம் மட்டுமே கைகொடுக்கின்றன. இதில் அடிக்கடி சுழற்றி அடிக்கும் புழுதிப் புயல் வேறு. இப்படி சோளம் பயிரிடும் பல்வேறு விவசாயிகளில் ஒருவர் தான் நம் ஹீரோ, இரண்டு குழந்தைகளின் தகப்பன் மற்றும் அமெரிக்க விண்வெளி ஆராய்ச்சிக் கூடமான “NASA”ன் முன்னாள் விண்வெளி ஊர்தியின் pilot.

“NASA ” விஞ்ஞானி ஒருவர் “Quantum Gravity” ஐ பற்றி ஆராய்ச்சி மேற்கொண்டிருக்கும் பொழுது, புவி வெப்பத்தினால், பூமியில் இனி வாழ முடியாத நிலை ஏற்பட்ட பின்பு மக்களை வேறு எந்த கிரகத்தில் வாழ வைக்கலாம் என கண்டுபிடித்து வருமாறு சில விஞ்ஞானிகளை விண்வெளிக்கு அனுப்புகிறார். அவர்களிடமிருந்து, விண்வெளியில் வேறு ஒரு நட்சத்திர மண்டலத்தில் உள்ள ஏதோ ஓர் கிரகத்தில், வாழ்வதற்கான சூழல் இருப்பதாக தகவல் வருவதினால் அதைப் பற்றி ஆராய்ச்சிகள் மேற்கொள்ள மேலும் சில விஞ்ஞானிகளை நம் ஹீரோ pilot உடன் சேர்த்து மறுபடியும் அங்கு அனுப்புகிறார். முதலில் சென்ற விஞ்ஞானிகளை ஹீரோ வின் குழு கண்டுபிடித்ததா?, வேறு ஒரு நட்சத்திர மண்டலத்திற்கு(Galaxy) எப்படி செல்ல முடியும்?, வேறு கிரகங்களில் மக்கள் வாழ முடியுமா?. விண்வெளிக்கு சென்ற ஹீரோ திரும்பி வந்து தன் குழந்தைகளை சந்தித்தாரா? என்பதே மீதிக் கதை.

கதையை மிகவும் சுவாரசியமாகவே நகர்த்துகிறார் டைரக்டர் “நோலன்”. ஹீரோ விண்வெளிப்பயணம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று தெரிய வரும் பொழுது, அவரை பிரிய மனமில்லாத அவருடைய மகளுக்கும் அவருக்கும் இடையேயான வாக்குவாதத்தினை மிக அழகாக படமாக்கி இருக்கிறார். warm Hole, Black Hole, Gravity, 3 Dimensions, 5 Dimensions என பல நுணுக்கங்களை அழகாக கையாண்டிருகிறார்.

ஏற்கனவே பூமியை மாசுபடுத்தியது போதாதென, விண்வெளியில் வேறு கிரகத்திற்கும் சென்று அதையும் மாசுபடுத்த வேண்டுமா?.. மேலும் எல்லாவற்றையும் தொழில்நுட்பம் கொண்டே சரி செய்து விட முடியும் என்பது போல் காண்பிப்பது அபத்தம். எப்பொழுதும் அமெரிக்கா தான் உலக மக்களை காப்பாற்றுவதைப் போல் சித்தரித்திருப்பது “ஹாலிவுட்”ன் எழுதப்படாத விதி. இந்த படமும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.

இப்பதிவு அதீதத்திலும்.

கடலைச் சந்தை

பெங்களூர்-க்கு வந்து கிட்டத்தட்ட 13 வருடங்கள் ஆகி விட்டது. ஆனால் கடந்த 3,4 வருடங்களாகத்தான் பெங்களூரையும் அதைச் சுற்றி இருக்கும் சிறு சிறு ஊர்களையும் சுற்றிப் பார்க்க ஆரம்பித்திருக்கிறேன். எல்லாம் Photography – ன் உபயம். ஊர்களை மட்டுமல்லாது பெங்களூரில் நடந்து வரும் சில பாரம்பரிய விழாக்களையும், திருவிழாக்களையும் கூட புகைப்படக்கலை தான் என்னை கவனிக்க வைக்கிறது. அவ்வாறான பாரம்பரியமிக்க விழாக்களுள் ஒன்று தான் “கடலே காய் பரிஷே ” எனும் “கடலைச் சந்தை”.

கார்த்திகை மாதத்தின் பௌர்ணமி நாளில், பெங்களூரைச் சுற்றி உள்ள கிராமங்களின் கடலை விவசாயிகள், தங்களின் முதல் சாகுபடி கடலையை, “பசவா” எனக் கூறப்படும் சிவனின் “நந்தி” -க்கு காணிக்கையாக்கி விட்டு மீதமிருக்கும் கடலையை அங்குள்ள கோவில் வீதியில் வைத்து விற்கின்றனர்.
மேலும் விவரங்களுக்கு Wiki-யை படித்து தெரிந்து கொள்ளலாம்.


இந்த வருடம் தான் இச்சந்தைக்கு சென்றிருக்கிறேன். சில படங்களையும் எடுத்தேன். முதலில் என்னுடைய 2 wheeler -ல் செல்லலாம் என தான் நினைத்தேன். கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் என கேள்வி பட்டதினால், ஆட்டோ விலேயே சென்றேன். ஆட்டோவை 2 தெருவிற்கு முன்னாலேயே நிறுத்தி இருங்கிக் கொள்ள வேண்டி இருந்தது. அவ்வளவு கூட்டம். கூட்டத்தைப் பார்த்ததும் கொஞ்சம் பயமாக இருந்தது. இதில் எப்படி உள்ளே சென்று எப்படி வெளியில் வருவதென்று. ஒரு வழியாக உள்ளே நுழைந்து விட்டேன். அதில் நான் நகர வேண்டிய அவசியமே இல்லாமல், அங்கு வந்த மக்களே என்னை நகர்த்தி கூட்டி கொண்டு சென்றனர்.
இங்கு கடலை மட்டுமல்லாது, கலர் கலர் ராட்டினங்கள், கம்ப்யூட்டரில் ஜாதகம் சொல்பவர்கள், களிமண் சிற்பங்கள், கலர் மிட்டாய் விற்பவர்கள் என ஏராளமானோர் கூடி தெருவையே திருவிழாக் கோலம் பூணச் செய்திருந்தனர்.

IMG_7090cp

மண் பொம்மைகள்

மண் பொம்மைகள்

பஞ்சு மிட்டாய்க்காரர்

பஞ்சு மிட்டாய்க்காரர்

வரிசையாக அணிவகுத்து நிற்கும் மண் யானைகள்.

வரிசையாக அணிவகுத்து நிற்கும் மண் யானைகள்.


வீட்டில் இருந்து கிளம்பும் சமயமே பாலிதீன் கவர்கள் வாங்க கூடாது என்றெண்ணி பெரிய துணிப் பையை கொண்டு சென்றிருந்தேன். “எதற்கு பை” என்கிறீர்களா?.. போட்டோ எடுத்துக் கொண்டே, கடலையும் வாங்கி வரலாம் என்று தான். ஆனால் அங்கு பாலிதீன்-ன் தாக்கம் அதிகமாகத்தான் இருந்தது. 2, 3 பேரிடம் கடலையை வாங்கினேன். அனைவரிடமும் “கவர் வேண்டாம், கவர் வேண்டாம் ” என கண்டிப்பாக சொல்ல வேண்டி இருந்தது.

பாலிதீன் பைகளின் ஆக்கிரமிப்பு

பாலிதீன் பைகளின் ஆக்கிரமிப்பு

நம் மக்களில் பலர் இதை உணர மறுக்கின்றனர். இத்தனைக்கும் BMS கல்லூரியை சேர்ந்த மாணவர்கள் அங்கு வரும் மக்களிடம் பாலிதீன் பைகளை மறுத்து துணி பைகளை உபயோகியுங்கள் என சலிக்காமல் சொல்லிக் கொண்டு தான் இருந்தனர்.

ஜவ்வு மிட்டாய்க்காரர் தன் பொம்மையுடன்...

ஜவ்வு மிட்டாய்க்காரர் தன் பொம்மையுடன்…

ஜவ்வு மிட்டாய்க்காரர் தன் பொம்மையுடன்...

ஜவ்வு மிட்டாய்க்காரர் தன் பொம்மையுடன்…

மதுரையில் மட்டுமே நான் பார்த்த ஜவ்வு மிட்டாய் இங்கும் விற்பதைப் பார்த்தது எனக்கு மிகவும் ஆச்சர்யமளித்தது. இங்கு வந்த 13 வருடத்தில் இம்மாதியான மிட்டாய்க்காரரை நான் பார்த்ததே இல்லை. இம்மிட்டாய்களை, ரயில், பஸ், பொம்மை என பல வடிவங்களில் வளைத்து கையில் வாட்ச் மாதிரி கட்டி விடுவார். கடைசியில் கொஞ்சம் கன்னத்திலும் ஒட்டி விடுவார். இதை பார்த்த பின் மதுரை-யின் பிறந்த வீட்டு ஞாபகம் என்னை முழுமையாக ஆக்கிரமித்து விட்டிருந்தது.
எல்லோரையும் போட்டோ எடுத்துக் கொண்டு, கொஞ்சம் கடலையும் வாங்கி பையில்(துணி) போட்டுக் கொண்டு ஆட்டோ ஏறி இரவுக்கு என்ன சமையல் செய்வது என யோசித்துக் கொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தேன்.

சிறுவயதுத் தோழன்

எழுதுவதென்பது எவ்வளவு போதை தரக்கூடியது என்பதினை நான் எழுதாமல் விட்ட இந்த 2, 3 மாதங்களில் புரிந்தது(இதெல்லாம் உனக்கே கொஞ்சம் over – ஆ படலையா?). எழுதுவது மட்டும் அல்ல, புகைப்படங்கள் எடுப்பதும் அப்படித்தான் எனக்கு. 2 நாட்களாக கை துறுதுறுவென இருப்பதைப்பற்றி நேற்று தான் பாலாஜி -யிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். இரண்டும், 2-3 மாதங்களாக, மதியின் பரீட்சை, விடுமுறையின் காரணமாக மதுரை வந்தது ஆகியவற்றினால் தடைபட்டுக் கொண்டே இருக்கிறது. ஆகவே முதலில் ஏதாவது எழுதிவிடலாம் என்று நினைத்த நேரத்தில், எதைப்பற்றி எழுதுவது என்பதும் மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. அப்பொழுது சட்டென என் நினைவுக்கு வந்தது (இரவு 2:30 மணிக்கு), என் சிறுவயது தோழனாகிய “அனுமன்”.

நான் 1-வது அல்லது 2-வது படிக்கும் சமயத்தில் என் பக்கத்து வீட்டிலிருந்து நான் “சுட்ட” ஒரு மண் பொம்மை தான் “அனுமன்”. அப்பொழுது கம்ப்யூட்டரும், T.V. – யும் பிள்ளைகளை ஆட்கொள்ளாத காலம். நாங்கள் விளையாடவேண்டுமேன்றால் ஒன்று வீட்டில் ஏதாவது விளையாட்டுப் பொருட்களுடன், அல்லது தெருவில் பக்கத்து வீட்டு சிநேகிதர்களுடன் விளையாடுவோம். வீட்டில் அம்மாவை படுத்தி முடிந்து விட்டால், பக்கத்து வீட்டிற்கு சென்று விடுவோம். அப்பொழுது பக்கத்து வீட்டில் இருந்தவர்கள் பட்டாசுத் தொழில் செய்து கொண்டிருந்தனர். அவர்களின் வீட்டிற்கு சென்று பட்டாசு செய்வதை பார்ப்பதே எங்களுடைய பொழுது போக்காக இருந்தது. பட்டாசு என்றால் அவர்கள் தயாரிப்பது தீபாவளிக்கு வெடிக்கும் பட்டாசு மட்டுமல்ல. மதுரை “கோவில் நகரம்” என்பதினால் சாமியின் “நகர உலா”வும் அடிக்கடி இருக்கும். “நகர உலா” முக்கியமாக இரவு வேளைகளில் நடப்பதினால் சாமி வருவதற்கு முன்பு கலர்கலராக பட்டாசு வெடிப்பார்கள். இந்த மாதிரியான பட்டாசுகளும் “OUT ” எனும் ஒரு வகை பட்டாசும்(மதுரை வாசிகளுக்கு மட்டுமே பரிச்சயம் என நினைக்கிறேன்) என் பக்கத்து வீட்டார் தயாரித்து வந்தனர். சில சமயம் இராமயணக் கதையையும் வாண வேடிக்கையுடன் நடத்திக் காண்பிப்பதுண்டு. கதைகளில் அவர்கள் உபயோகப்படுத்துவதற்காக இராமன், சீதை, இலட்சுமணன், அனுமன் தலைகளை அவர்கள் வீட்டில் செய்து வைத்திருப்பார்கள். ஒருமுறை பட்டாசு செய்வதை வேடிக்கை பார்ப்பதற்காக சென்ற எனக்கு அந்த மண் பொம்மைகளில் அனுமன் மட்டும் மிகவும் பிடித்துப் போகவே, அவர்களை வற்புறுத்தி அதை என் வீட்டில் கொண்டு வந்து வைத்துக் கொண்டேன். அன்று முதல் என் நெருங்கிய தோழனாகி விட்டது அனுமன். பள்ளிக்கூடம் செல்லும் நேரம் தவிர்த்து மற்ற நேரங்களில் என் கூடவே இருக்கும் அந்த பொம்மை. பக்கத்து வீட்டுக்காரர்கள் எவ்வளவோ கேட்டும் நான் அனுமனை அவர்களிடம் கொடுக்கவில்லை. எனக்கு அந்த பொம்மை மிகவும் பிடித்து போனதை அறிந்த அவர்கள் கதைக்காக வேறு பொம்மையை செய்து விட்டிருந்தார்கள். எனினும் அவ்வப்பொழுது என்னை சீண்டுவதற்காக “அனுமன் பொம்மை எங்கே?, எங்களிடம் கொடுத்து விடு” எனக் கேட்டுக் கொண்டே இருப்பார்கள்.

அவர்கள் வீட்டைக் காலி செய்து போய் பல வருடங்கள் ஆகி விட்டது. நானும் காலப்போக்கில் அனுமனை மறந்து தான் போயிருந்தேன். சில வருடங்களுக்கு முன்பு (எனக்கு கல்யாணம் ஆன பிறகு), அந்த வீட்டில் வேலை பார்த்த ஒருவர் என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டு “எங்கே அனுமன்?” எனக் கேட்டவுடன் தான் எனக்கும் ஞாபகம் வந்தது அனுமனைப் பற்றி. அவரிடம் எப்பொழுதும் போல் “கொண்டு வந்து தருகிறேன்” என ready made பதிலைக் கூறிவிட்டு, வீட்டில் வந்து பழைய பாத்திரங்கள் இருக்கும் இடமெங்கும் தேடினேன். இன்றும் என் கையில் சிக்கவில்லை அனுமன். எங்காவது பரண் மேல் இருக்கும் என்ற நம்பிக்கை மட்டும் எஞ்சியிருக்கிறது மனதில்.

சிவகங்கே

எல்லா பிள்ளைகளை போல, என் மூத்த மகனுக்கு கன்னடம் படிக்க அவ்வளவு ஆர்வம் இருக்கவில்லை. அவனுடைய ஆர்வத்தை எப்படி அதிகரிப்பது என நானும், என் கணவரும் யோசிக்காத நாட்களே இல்லை. கன்னட பத்திரிக்கை வாங்கித்தருவதில் தொடங்கி, சந்தமாமா (கன்னடத்தின் அம்புலிமாமா) மற்றும் பல கதை புத்தகங்கள் வாங்கி கொடுத்தாகி விட்டது. ஆனாலும் அவனுடைய ஆர்வம் கன்னடத்தின் மேல் செல்லவில்லை. இரண்டு நாட்களுக்கு முன்பு புதிய பாடம் ஒன்று கன்னடத்தில் படித்திருக்கிறான். அது “சிவகங்கே” எனும் ஊரைப்பற்றியது. அங்கிருக்கும் பாதளகங்கை மற்றும் மலை உச்சியில் சிலையாக வடிக்கப்பட்ட நந்தியும் அவனுடைய கவனத்தைக் கவர்ந்திருக்கிறது. அங்கு செல்ல வேண்டுமென முதலில் அவன் சொன்னவுடன், போகலாமா, வேண்டாமா என நாங்கள் சிறிது யோசித்தோம். கன்னட பாடத்தில் வருவதாக சொன்னவுடன், அவனுடைய ஆர்வத்தை வளர்க்க இதை விட நல்லதொரு வாய்ப்பு கிடைக்காது என்று நினைத்து உடனே அங்கு செல்வதென்று முடிவெடுத்து கிளம்பினோம். நாங்கள் போகப்போகிறோம் என்று சொன்னவுடன் மதி(என் மூத்த மகன்)-யின் நண்பர்கள் இரண்டு பேரும் சேர்ந்து கொண்டனர்.

சிவகங்கே – பெங்களூருவில் இருந்து 54 கீ. மீ. தொலைவில், தும்கூர் செல்லும் சாலையில் இருக்கிறது. வீட்டில் இருந்து கிளம்பி 2 மணி நேரத்தில் அங்கு சென்றடைந்தோம். வழியிலேயே காலைச் சாப்பாட்டை முடித்துக் கொண்டோம்.

நுழைவு வாயில்....

நுழைவு வாயில்….

கோவிலின் முன் தோற்றம்...

கோவிலின் முன் தோற்றம்…

மலை மேல் ஏறுவதற்கான படிகள்...

மலை மேல் ஏறுவதற்கான படிகள்…

முதல் தரிசனம் - ஞான முதல்வருடையது.....

முதல் தரிசனம் – ஞான முதல்வருடையது…..

கீழிருந்து மலை ஏறும் வழி முழுவதும் சின்ன சின்ன கோவில்கள் காணப்படுகின்றன. அதில் ஒன்று தான் பாதள கங்கை. இரண்டு பாறைகளுக்கு நடுவில் ஊற்று ஒன்று அமைதியாக வழிந்தோடுகிறது. அதையே பாதாள கங்கை என்று வழிபடுகின்றனர். இந்த ஊற்றை கங்கை என்று மக்கள் கருதுவதினால், சிவகங்கைக்கு “தக்ஷிண காசி” (தெற்கு காசி) என்ற பெயரும் உண்டு.

வீரபத்திரர்...

வீரபத்திரர்…

பாதாள கங்கை...

பாதாள கங்கை…

பாதாள கங்கை-யின் உட்புறம்...

பாதாள கங்கை-யின் உட்புறம்…

அங்கு எடுத்த புகைப்படங்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

மலையை செதுக்கி படிகள்....

மலையை செதுக்கி படிகள்….

படிகளில் ஏறும் பொழுது பிடித்துக் கொள்ள இரும்பு கைப்பிடி....

படிகளில் ஏறும் பொழுது பிடித்துக் கொள்ள இரும்பு கைப்பிடி….

பக்தர்கள் இளைப்பாற கலைநயம் மிக்க மண்டபம்...

பக்தர்கள் இளைப்பாற கலைநயம் மிக்க மண்டபம்…

பசவண்ணா...

பசவண்ணா…

சித்து-வை சமாளிக்க ட்ரக்...

சித்து-வை சமாளிக்க ட்ரக்…

மலையின் உச்சியில் ஒரே கல்லில் செதுக்கிய நந்தி ஒன்று உள்ளதென்று முன்னரே கூறினேன் இல்லையா, உச்சி வரை செல்ல என்னால் முடியாதென்பதால், என்னுடன் வந்திருந்த பிளிக்கர் தோழி வனிதா-வுடன் பாதியிலேயே சித்துவை வைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்து கொண்டோம். மலை உச்சி செல்லும் வழி மிகவும் செங்குத்தாகவும், அபாயகரமாகவும் இருந்தது. அதையெல்லாம் பொருட்படுத்தாது, மதி மற்றும் அவனது நண்பர்களை, பாலாஜி கூட்டிச்சென்றார். அது மட்டும் இல்லாமல் சித்து எப்பொழுதெல்லாம் கால் வலியென்று சொன்னானோ, அப்போதெல்லாம் அவனை தன் தோளில் தூக்கிக் கொண்டு நடந்தார். குழந்தைகளுக்காக அவர் எடுத்துக்கொண்ட சிரமங்கள் பார்ப்பதற்கு நமக்கு கஷ்டமாக இருந்தாலும், அவர் மிகவும் சந்தோஷமாகவும், திருப்தியாகவும் உணர்ந்தார்.

பாலாஜியின் தோளில் சித்து....

பாலாஜியின் தோளில் சித்து….

இங்கு இருக்கும் கோவில்களையும், மலையின் அழகையும் ரசிக்கும் அதே நேரத்தில், இங்கு வரும் மக்களின் தாகத்தையும், பசியையும் போக்கும் விதமாக அங்கு இருக்கும் கடைகளில், அவர்கள் உபயோகிக்கும் பிளாஸ்டிக் காகிதங்கள் மலையின் அழகை கெடுப்பதில்லாமல், சுற்றுப் புறச்சூழலையும் மாசுபடுத்துகின்றன.

குப்பைத்தொட்டியையும்  தாண்டி....

குப்பைத்தொட்டியையும் தாண்டி….

பிளாஸ்டிக்-இன் தீமைகள் புரியாத குரங்குகளின் கையில்....

பிளாஸ்டிக்-இன் தீமைகள் புரியாத குரங்குகளின் கையில்….

பசியின் பிடியில் இருக்கும் குரங்குகளுக்கு....

பசியின் பிடியில் இருக்கும் குரங்குகளுக்கு….


பிளாஸ்டிக் பற்றி பேசும் பொழுது இன்னொரு நிகழ்வும் ஞாபகத்திற்கு வருகின்றது. போன வாரம் பெங்களூருவில் “கடலைக்காய் பரிஷே” எனும் “கடலை சந்தை” ஒன்று நடைபெற்றது. மூன்று நாட்கள் நடைபெற்ற அந்த சந்தையில் பிளாஸ்டிக் பைகளுக்கு மட்டும் விவசாயிகள் செலவழித்தது 1.7 லட்சம் ரூபாய். அந்த விவசாயிகளிடம், “பிளாஸ்டிக் பைகள் தர மாட்டோம்-ன்னு சொல்ல வேண்டியது தானே” எனக் கேட்டால், “நாங்கள் தர மாட்டோம்-ன்னு சொன்னா, எங்களிடம் கடலை வாங்காமல், பக்கத்து கடைகளில் வாங்கிகிறாங்க” என்று வருத்தப்பட்டனர். மேலும் பாலிதீன் பைகளுக்காக செலவு செய்த பணம் எங்கள் கையில் இருந்திருந்தால், நாங்கள் ஊருக்கு வந்து போகிற பஸ் செலவுக்கு உபயோகப்பட்டிருக்கும் எனவும் புலம்பினர். நம் கையில் உள்ள பணத்தை செலவு செய்து சுற்றுபுறசூழலை மாசுபடுத்துகிறோம். இதைத் தான் சொந்த செலவில் சூனியம் வச்சுகிறது-ன்றதா….