சிக்மகளூர்

தசரா விடுமுறைக்கு ஒவ்வொரு முறையும் மதுரையில் அம்மா வீட்டுக்கு சென்று வருவது தான் வழக்கம். இம்முறை என் தங்கை(சித்தி மகள்), தன் அலுவலக நண்பர்களுடன் சிக்மகளூர் சென்று வர திட்டமிட்டிருப்பதாகவும் நீயும் மதியும் வந்தால் நன்றாக இருக்கும் என ஆசைப்பட்டாள். அலுவலக நண்பர்களுடன் என்பதால் முதலில் சற்று தயங்கினேன். தங்கையோ, “அவர்கள் அனைவரும் நன்றாக பேசுவார்கள், நீ தயங்காமல் வா” என கூறியவுடன் நானும் மதியும் அவர்களுடன் செல்ல சம்மதித்தோம்.

3 நாட்கள் சென்று வருவது என திட்டமிட்டபடி முதல் நாள் காலை 6 மணிக்கு பெங்களூரில் இருந்து ரயிலில் புறப்பட்டோம். ரயில் “அர்சிகரே” ஜுங்க்ஷனை காலை 9 மணிக்கு சென்றடைந்தது. அங்கிருந்து பயணிக்க ஓர் “TT ” யும், சிக்மகளூரில் ஓர் “ஹோம் ஸ்டே ” யில் தங்குவதற்கும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இரவு சிக்மகளூர் செல்வதற்கு முன் பேலூர், ஹளபேடு கோவில்களில் ஹொய்சளர்களின் அழகிய சிற்பங்களை ரசித்துவிட்டு, அப்படியே அங்கிருக்கும் “யகாச்சி” அணையையும் சுற்றிப்பார்த்தோம். அடுத்த நாள் “முல்லையங்கிரி” மலைக்கு சென்று வர திட்டமிட்டிருந்ததினால் முதல் நாளை இத்துடன் முடித்துக்கொண்டோம்.

பேலூர் மற்றும் ஹளபேடில் எடுத்த சில படங்கள்.

 

 

 

 

 

 

 

யகாச்சி அணை

யகாச்சி அணை

அடுத்த நாள் காலை 5 மணிக்கெல்லாம் புறப்பட்டு விட்டோம், முல்லையங்கிரி-ஐக் காண. விடுமுறை தினமாதலால் மலைப்பாதை முழுக்க கார்கள் எறும்புகளைப் போல் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. பாதை மிகவும் குறுகலாக இருப்பதினால் நல்ல தேர்ந்த கார் ஓட்டிகளினால் மட்டுமே பாதுகாப்பாக ஓட்ட முடியும் என தெரிந்து கொண்டோம். மேலும் முல்லையங்கிரி மலையை அடைய 3 கி.மீ. முன்னதாகவே “TT ” யை போலீஸ் நிறுத்திவிட்டது. சிறிய அளவு கார்கள் மற்றும் பைக்-களை மட்டுமே அதற்கு மேல் அனுமதித்தனர். சிறிது நேரம் நின்று போலீஸிடம் “TT” ஐ அனுமதிக்குமாறு கேட்டு பார்த்தோம். அவர் கண்டிப்புடன் அனுமதிக்க முடியாது என சொல்லியவுடனே மெது மெதுவாக, பக்கவாட்டில் இருந்த மலைகளையும், சிறு சிறு பூக்களையும், பனித்துளிகளை அணிகலன்களாக பூட்டிக்கொண்டிருந்த புற்களையும், சிலந்தி வலைகளையும் ரசித்துக் கொண்டும், படமெடுத்துக் கொண்டும் மலையின் உச்சியை சென்றடைந்தோம்.

முல்லையங்கிரி மலைக்கு போகும் வழியில் எடுத்த சில படங்கள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

மலை உச்சியில் அமைந்திருந்த கோவிலில் “மூலப்ப ஸ்வாமி” ஐ தரிசித்து விட்டு, சற்று நேரம் அங்கு நம் காலடியில் மிதந்து கொண்டிருந்த மேகங்களின் அழகில் மெய்மறந்து அமர்ந்திருந்தோம். காலை உணவை உட்கொள்ளாததை வயிறு சற்று ஞாபகப்படுத்தவே, மெதுவாக அங்கிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தோம்.

மலை உச்சியிலிருந்து எடுத்தவை

 

பல நாட்களாக இப்படி ஒரு படம் எடுக்க வேண்டுமென்ற ஆசை அன்று நிறைவேறியது….

முல்லையங்கிரி- ஐ பார்த்து விட்டு அங்கிருக்கும் சில அருவிகளையும் கண்டுவிட்டு செல்லலாம் என நினைத்திருந்தோம். ஆனால் போக்குவரத்து நெரிசல் காரணமாக அவற்றை காணமுடியாமல் ரூமிற்கு செல்ல நேர்ந்தது. சரி அடுத்த நாள் சீக்கிரமே கிளம்பி சென்று அவற்றை பார்த்து விடலாம் என எண்ணி ரூம் போய் சேர்ந்தோம்.

அடுத்த நாள் “மாணிக்கதாரா” அருவியைக் காண காலை 4:30 மணிக்கெல்லாம் மலைப்பாதையை தொட்டுவிட்டோம். அப்பொழுது தான் வண்டியின் “பெல்ட்” ஒன்று அறுந்து விடவேண்டுமா…. அனைவரும் டென்ஷன் -இன் உச்சிக்கே சென்று விட்டோம். நல்ல வேளையாக டிரைவரும், நண்பர் மோகனும் அவர்களுடைய நண்பர்களுடன் பேசி ஓர் ஜீப்-ஐ ஏற்பாடு செய்தனர். அனைவரும் ஜீப்-இல் ஏறி புறப்பட்டோம். மனதில் “செந்தாழம் பூவில் வந்தாடும் தென்றல்….” பாட்டு ஓடிக்கொண்டிருக்க, சில கிலோமீட்டர் சென்றிருப்போம், திடீரென்று பாட்டு நின்று விட்டது. என்னவென்று பார்த்தால் ஜீப்-இன் டயர் பஞ்சர். நல்ல வேளையாக மாற்று டயர் இருந்ததினால் தப்பித்தோம். டயரை மாற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டு ஒருவழியாக அருவியை பார்த்து விட்டு திரும்பினோம்.

மாணிக்கதாரா அருவி

மாணிக்கதாரா அருவி

மாணிக்கதாரா அருவி சென்று விட்டு வரும் வழியில் எடுத்தவை

மாணிக்கதாரா அருவி சென்று விட்டு வரும் வழியில் எடுத்தவை

அன்று மாலையே அர்சிகரே -இல் ரயிலை பிடிக்க வேண்டும். நேரமின்மை காரணமாக அர்சிகரே செல்லும் முன்பு இன்னும் ஒரே ஓர் அருவியை பார்த்து விடலாம் என்று “கல்ஹட்டி” அருவியை நோக்கி புறப்பட்டோம். அங்கும் அதே கதை தான். கூட்ட நெரிசலால் அருவியின் அருகில் வேன் செல்ல முடியாமல் 1 கி .மீ. முன்பே இறங்கி சேருக்கும் சகதிக்கும் நடுவில் நடந்து சென்று ஒருவழியாக அருவியை சென்றடைந்தோம். கூட்ட மிகுதியினால் கால் மட்டும் நனைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டோம்.

 

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி
படம் – என் தங்கை

மாலை அர்சிகரே -யில் ரயிலைப் பிடித்து இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தோம். சென்ற வருடம் சென்று வந்த வாரணாசிக்கு அடுத்து எந்த ஒரு புகைப்பட பயணமும் மேற்கொள்ளவில்லை. என் மனமளவிற்கு உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை என்பதே காரணம். அப்பொழுது நினைத்த படி, கால்களை ஓரளவு வலுப்படுத்திக் கொண்ட பின்னரே (உடற்பயிற்சி மற்றும் உணவு முறையில் மாற்றம்), இப்பயணத்தை மேற்கொண்டேன். இல்லையென்றால் 6 கி.மீ. நடந்து முல்லையங்கிரி மலையை பார்த்திருக்க முடிந்திருக்காது. “Health is Wealth” என்பது எவ்வளவு உண்மை. மொத்தத்தில் இப்பயணம் புது புது நண்பர்களைக் கொடுத்து எப்பொழுதும் போலவே ஓர் வித்தியாசமான பயணமாகவே அமைந்தது.

Advertisements

மயான கொள்ளை – காவேரிப்பட்டிணம்

2016 வருடத்தின் இரண்டாம் பயணம், காவேரிப்பட்டிணத்திற்கு, மயான கொள்ளை திருவிழாவிற்காக. 2 வாரத்திற்கு முன்பே நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டபடி மார்ச் மாதம் 8-ம் தேதி காலையில் பெங்களூரில் இருந்து புறப்பட்டோம். ஊர் போய் சேர சரியாக 2 மணி நேரம் எடுத்துக் கொண்டது. திருவிழாவிற்காக வண்டிகளை ஊருக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. கோவிலுக்கு சிறிது தொலைவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு, திருவிழாவிற்காக சாலையின் இருபுறமும் புதிதாக முளைத்திருந்த சிறு சிறு கடைகைகளை ரசித்துக் கொண்டே கோவில் போய் சேர்ந்தோம். இங்கு கிராம தேவதைகளான பூங்காவனத்தம்மன் மற்றும் அங்காளம்மன் ஆகிய இருவரையும் முன்னிறுத்தியே திருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. விழா எடுக்கப்படும் காரணத்தையும் கதையையும் Wiki மற்றும் பல இணைய தளங்களில் ஏற்கனவே அதிகமாக பகிரப்பட்டு விட்டிருக்கின்றன. ஆகவே இப்பதிவில், விழாவில் நான் எடுத்த புகைப்படங்கள், ரசித்தவை,  மனதை உறுத்தியவை ஆகியவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

திருவிழாவில் முக்கியமாக, மக்கள் தாங்கள் வேண்டிக்கொண்டபடி நேர்த்திக்கடனை அம்மனுக்கு செலுத்துகின்றனர். கன்னத்தில் அலகு குத்துவது, ஆண்களும்  பெண்களும், சிறுவர் சிறுமியரும்,  காளி போன்று வேடமிட்டுக்கொண்டு மயானத்திற்குச் சென்று சில சடங்குகளை செய்து விட்டு வேடங்களை களைவது போன்றவை நேர்த்திக்கடனில் சேர்கிறது.  இதில், அம்மனின் ஆயுதமான சூலாயுதத்தை மக்கள் பல அளவுகளில் கன்னத்தில் குத்திக் கொள்கின்றனர். ஒரு ஜாண் அளவிலிருந்து, 301 அடி வரையிலும் சூலாயுதத்தின் அளவு வேறுபடுகிறது. இதில் என்னை வெகுவாறு பாதித்த விஷயம், சூலாயுத கம்பிகளில் பிடித்திருந்த “துரு”.  கம்பியுடன் இருக்கும் துரு, கன்னத்தில் “செப்டிக் ” ஏற்படுத்தி விடாதா?. இதிலிருந்து மக்கள் தங்களை காத்துக் கொள்ள என்ன மருந்து எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள ஆவலாக இருந்தது. அடுத்த முறை செல்லும் பொது கண்டிப்பாக அதை அவர்களிடம் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என எண்ணிக் கொண்டேன்.

இதோ அங்கு எடுத்த சில படங்கள்.

காளியாக வேடமிட்டுள்ள சிலர்
காளியாக மாறும் முன்...

காளியாக மாறும் முன்…

"மேக்கப் போட்டுக் கொள்ள மாட்டேன்" என்று அழும் குழந்தையை சமாதானப்படுத்தும் தாய்.

“மேக்கப் போட்டுக் கொள்ள மாட்டேன்” என்று அழும் குழந்தையை சமாதானப்படுத்தும் தாய்.

சாமியாடும் பெண்ணை கோழியின் ரத்தத்தைக் கொடுத்து சாந்தியடையச்  செய்கின்றனர்.

சாமியாடும் பெண்ணை கோழியின் ரத்தத்தைக் கொடுத்து சாந்தியடையச் செய்கின்றனர்.

நாக்கில் அலகு குத்திக் கொள்ளும் பொழுது

நாக்கில் அலகு குத்திக் கொள்ளும் பொழுது

சென்னையிலிருந்து பல புகைப்பட நண்பர்கள் அங்கு வந்திருந்ததால் முதல் முறை சென்றிருக்கிறோம் என்ற எண்ணம் துளி கூட இருக்கவில்லை. ஆனால் “மகளிர் தினத்தன்று” , அங்கு, ஒரு பெண் புகைப்படக் கலைஞர் கூட இல்லையே என்ற வருத்தம் இல்லாமல் இல்லை.
மதியம் வரை கோவிலில் நேரத்தை கடத்தி விட்டு ஊருக்கு செல்லலாம் என கிளம்பி வெளியில் வரும் பொழுது தான் தெரிந்தது,  நாங்கள் வரும் பொழுது கூட்டம் சற்று குறைவாக இருந்த தெருக்களை பலவிதமான காளிகள் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் நீண்ட நெடிய சூலத்திலிருந்து தப்பித்துக் கொண்டு ஒரு வழியாக கோவிலைக் கடந்து வந்தோம்.
தென்பெண்ணையாற்றின் கரையோரத்தில் இருக்கும் மயானத்தில் தான் திருவிழாவின் இன்ன பிற சடங்குகள் நடைபெறும். நேரமின்மை காரணமாக அங்கு செல்லாமலேயே ஊர் திரும்பினோம்.

மார்ச் மாதம் ஆதலினால் என் மகன்களுக்கு முழுப்பரீட்சை ஆரம்பித்து இருந்தது. “நான் காவேரிபட்டினத்திற்கு போய் வரவா? ” என பாலாஜி-யிடம் கேட்கும் பொழுது, “நான் வீட்டிலிருந்தே வேலை பார்க்கிறேன், நீ போயிட்டு வா ” என கூறி, நாள் முழுவதும் குழந்தைகளை பார்த்துக் கொண்டு, சாயங்காலம் களைப்பாக வந்த எங்களுக்கு டீ (வேறு)செய்து கொடுத்தார். இரண்டு வருடங்களாக போய் வர வேண்டும் என நினைத்திருந்த காவேரிப்பட்டிணத்திற்கு சென்று வந்தது மிகுந்த சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது. “என்னுடைய இந்த உதவிகளே, இவ்வருடத்தின் உனக்கான மகளிர் தின பரிசு” எனக் கூறி அந்த சந்தோஷத்தை இரட்டிப்பாக்கினார் பாலாஜி.

தெய்யம் – அண்டலூர் காவு

தெய்யம் – கேரள மாநிலத்தின் மலபார் மற்றும் கண்ணூர் பகுதிகளில் வருடந்தோறும் நடைபெற்று வரும் பண்டிகைகளுள் முக்கியமானது. 2 – 3 வருடங்களாகவே இப்பண்டிகையை படமெடுக்க வேண்டும் என்ற ஆசை மனதில் இருந்து கொண்டே இருந்தது. பாலாஜி -யின் நண்பர் ஒருவரின் சொந்த ஊரில் வருடந்தோறும் இப்பண்டிகை நடப்பதறிந்து ஒன்றரை வருடமாக அவரை படாத பாடு படுத்தி, இம்முறை சென்று, ஆசை தீர படமெடுத்து விட்டு திரும்பினேன்.

இப்பயணத்தில் என்னுடைய அனுபவங்களையும், புகைப்படங்களையும் பார்க்கும் முன் தெய்யம் பற்றி ஒரு சிறிய அறிமுகம். வழக்கமாக இப்பண்டிகை,  கிராமத்து கதைகளையும், கிராமத்து தேவதைகளையும்  உள்ளடக்கியே நடத்தப்படுகிறது. நான் சென்று வந்த “அண்டலுர் காவு” எனும் ஊரில் மட்டும் ராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தின் ஒரு பகுதியான வாலி-சுக்ரீவன் ஆகிய இருவருக்கும் நடக்கும் போர் மற்றும் ராமன் அயோத்தியிலிருந்து இலங்கைக்கு சென்று சீதையை மீட்கும் படலம் ஆகியவை கதைக்களமாக உள்ளது. மேலும் இப்பண்டிகைகளில் பலவகையான கதாபாத்திரங்களை  ஏற்று அழகான அடர்த்தியான ஒப்பனை செய்து கொள்கின்றவர் அனைவரும் பழங்குடியின மக்கள் அல்லது தாழ்த்தப் பட்ட வகுப்பினைச் சேர்ந்தவர்களே. இம்மாதிரியான பண்டிகை நாட்களில், ஒப்பனை செய்து கொண்ட தெய்யங்களை, அனைத்து தரப்பின மக்களும், கடவுளாகவே நினைத்து அவர்களின் ஆசீர்வாதங்களையும் பெற்றுக் கொள்கின்றனர்.

சுக்ரீவனின் ஆசீர்வாதங்களை பெரும் இளம்பெண்...

சுக்ரீவனின் ஆசீர்வாதங்களை பெரும் இளம்பெண்…

கதை “போர்” அடித்து விட்டதா?… சரி.. நிறுத்தி விட்டேன்.

பயணத்தில்,  நண்பரின் வீட்டுக்கருகில் பண்டிகை நடப்பதினால், அவருடைய வீட்டிலேயே தங்க முடிவெடுத்தோம். பெங்களூரிலிந்து இரவு புறப்பட்டு, காலை கண்விழித்தெழும் போதே “சே” வின் ஆளுயர கட் அவுட் கேரளா வந்துவிட்டதை உறுதி செய்தது. பின்பு நண்பரின் வீட்டில் காலை சாப்பாடு மற்றும் பகல் உணவு ஆகியவற்றை முடித்துக் கொண்டு கோவிலுக்குச் சென்றோம். நண்பகல் “யுத்த காண்டம்” நடந்தேறியது. இப்பண்டிகையை படமெடுக்கும் புகைப்படக் கலைஞர்கள் மத்தியில் சில படங்கள் முக்கியமாக கருதப்படுகின்றது. அதில் அக்கலைஞர்கள் ஒப்பனை செய்து கொள்ளும் பொழுது எடுக்கப்படும் படமும் ஒன்று.  அம்மாதிரியான படங்கள் எல்லாம் எடுக்க வேண்டும் என்று முன்கூட்டியே யோசித்து வைத்திருந்தேன். ஆனால் பெண்களை ஒப்பனை அறையில் அனுமதிப்பதில்லை என்று கூறி என்னை அதிர்ச்சி அடையச் செய்தனர். பின்பு யோசிக்கையில் தான் தெரிந்தது, அம்மாதிரியான படங்களை எல்லாம் எடுத்தது ஆண் புகைப்படக் கலைஞர்களே என. மிகுந்த ஏமாற்றத்துடன் வாலி-சுக்ரீவன் போர் காட்சிகளை படமெடுக்க காத்திருந்தேன்.

வாலி -யை போர்க்களத்திற்கு  அழைத்துக்  கொண்டு வரும் போதே கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கூட்டம் சேர்ந்து விட்டது. அவசரம் அவசரமாக, எங்கு நின்றால் நல்ல கோணங்களில் படம் கிடைக்கும் என்றெல்லாம் யோசித்து இடத்தை தேர்வு செய்து கொண்டேன். என் நல்ல நேரம், “செண்டா மேளம்” அடித்துக் கலக்கும் மேளக்காரர்களுக்கு நடுவில் மாட்டிக் கொண்டேன். போர் முடியும் பொழுது என் காதின் நிலைமையை நான் சொல்லித்தான் தெரியவேண்டுமா??

அங்கு எடுத்த புகைப்படங்களில் சிலவற்றைப் பார்ப்போம்.

முதலில் வாலி, சுக்ரீவனை அறிமுகம் செய்து கொள்வோம்.

 வாலி

வாலி

சுக்ரீவன்

சுக்ரீவன்

வாலி-ஐ போர்களத்திற்கு அழைத்து வரும் மக்கள்.

வாலி-ஐ போர்களத்திற்கு அழைத்து வரும் மக்கள்.

 

போர்க்களத்தில் சுக்ரீவனை தேடும் வாலி.

போர்க்களத்தில் சுக்ரீவனை தேடும் வாலி.

 

மலை மேல் வாலியும் தரை மேல் சுக்ரீவனும் போரிடுவதற்கு தயாராக...

மலை மேல் வாலியும் தரையில் சுக்ரீவனும் போரிடுவதற்கு தயாராக…

போர்க்களத்தில் ஆக்ரோஷமான சுக்ரீவன்...

போர்க்களத்தில் ஆக்ரோஷமான சுக்ரீவன்…

கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணி நேரம் நடந்தது போர். போர் முடிந்த பிறகு தான் தெரிந்தது, கேமரா வை தூக்கிக் கொண்டிருந்ததினால் என் வலது கை மற்றும் முதுகின் ஒரு புறம் முழுக்க வலி கண்டிருந்ததை. பின்பு இரவு ஸ்ரீ ராமனை பார்க்க வரலாம் என வீடு திரும்பினோம்.

இரவு 9 மணிக்கு மேல் கோவிலுக்கு வந்த எங்களுக்கு அங்கு கூடி இருந்த மக்கள் கூட்டத்தை பார்த்தவுடன், கடைசி வரை தெய்யத்தை பார்த்து விட்டு போக முடியுமா என்ற சந்தேகம் வந்துவிட்டது. முழுமையாக பார்க்க முடியாது என்பதை தெரிந்து கொண்டு கோவிலின் முன் மக்களுக்கு ஆசி வழங்கி கொண்டிருந்த ஸ்ரீ ராமனையும், லக்ஷ்மணனையும், பப்புரான் என அழைக்கப்படும் அனுமனையும் படமெடுத்துக் கொண்டு வீடு திரும்பினோம்.
"தெய்வத்தார்" என்றழைக்கப்படும் ஸ்ரீ ராமன்.

“தெய்வத்தார்” என்றழைக்கப்படும் ஸ்ரீ ராமன்.

 

அங்ககாரனான லக்ஷ்மணன்

அங்ககாரனான லக்ஷ்மணன்

 

லக்ஷ்மணனின் தலை மேலிருக்கும் முடி

லக்ஷ்மணனின் தலை மேலிருக்கும் முடி

பப்புரான் என அழைக்கப்படும் அனுமன்

பப்புரான் என அழைக்கப்படும் அனுமன்

ஒவ்வொரு வருடமும் மலையாள கும்ப மாதத்தின் முதல் ஏழு நாட்கள் நடந்தேறும் இவ்வகையான தெய்யம், பலதரப்பட்ட மக்களின் ஒற்றுமையை வளர்க்கும் நோக்கத்திலேயே நடத்தப்படுகிறது.
தமிழ்நாட்டில் நடக்கும் தெருக்கூத்தை  “தெய்யம்” பல இடங்களில் நினைவூட்டினாலும்,  இது ஒரு வித்தியாசமான அனுபவமாகவே இருந்தது.  உடல்சார்ந்த களைப்பு ஒரு பக்கம் இருந்தாலும் நல்ல படங்கள் கிடைத்த சந்தோஷம் அதையெல்லாம் மறக்கச் செய்தன.

சோம்நாத்புரா

கோவிலின் அழகான தோற்றம்

சோம்நாத்பூர், மைசூரிலிருந்து 35 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது. பெங்களூரிலிருந்து இரண்டரை மணி நேரத்தில் சென்று விடலாம். இவ்வூர், செழிப்பு வாய்ந்த காவிரி ஆற்றங்கரையில் அமைந்துள்ளது. ஹொய்சளர்களின் திறமை வாய்ந்த கட்டிடக்கலையின் சான்றாக நிற்கும் சில கோவில்களில் இதுவும் ஒன்று.

கோவிலின் முன்தோற்றம்

கோவிலின் முன்தோற்றம்

உள் மண்டபத்திலிருந்து

உள் மண்டபத்திலிருந்து

கோவிலின் அழகான தோற்றம்

கோவிலின் அழகான தோற்றம்

இக்கோவில், ஹொய்சள மன்னர் நரசிம்ஹா III என்பவரின் படைத்தளபதி தண்டநாயக என்பவரால் கி.பி. 1268 இல் கட்டப்பட்டுள்ளது. “schist ” எனப்படும் ஒருவித தகட்டுப்பாறைகளால் கட்டப்பட்ட இக்கோவில், அக்கற்களின் தன்மையினால், மிகவும் அழகான சிற்பங்களுடன், இன்றும் பார்ப்பவர்கள் அனைவரையும் எளிதாக கவர்ந்து விடுகிறது. அணிகலன்களை செதுக்குவதில் புகழ்பெற்ற ருவாரி மலிதாம்பா எனும் சிற்பியின் கைவண்ணத்தில் உருவானதே இக்கோவில். கோவில் முழுவதும் சிற்பியின் கைபடாத இடமே இல்லையென கூறும் அளவிற்கு சிற்பங்கள்!!!. மேலும் சில சிற்பங்களுக்கு கீழ் “மலிதாம்பா” என்ற அவரின் கையெழுத்தையும் காணலாம்.

நரசிம்ஹ அவதாரம்

நரசிம்ஹ அவதாரம்

மத்ஸ்ய அவதாரம்

மத்ஸ்ய அவதாரம்

கோவிலின் உட்புறத்தில் 3 கர்ப்பகிரஹங்களில் முறையே கேசவர், ஜனார்தனர் மற்றும் வேணுகோபாலன் போன்ற மகாவிஷ்ணுவின் அவதாரங்கள் காணப்படுகின்றன. இக்கோவிலில் முதலில் பிரதிருஷ்டை செய்யப்பட்ட மூலவர்கள், அந்நியர்களின் படையெடுப்பினால் சூரையாடப்பட்டதினால் அதற்கு பதிலாக வேறு சிலைகளே இன்று காணப்படுகின்றன. மூன்று கர்ப்பகிரஹங்களுக்கு மூன்று கோபுரங்கள் என்ற விதத்தில் இக்கோவில் ஓர் சிறிய மேடையின் மேல் கட்டப்பட்டுள்ளது. இம்மாதிரியான கட்டிடங்கள் ஹொய்சளர்களுக்கே உரிய பாணி. ஆதலால் கோவில் கட்டிடக்கலையில் அவர்களுடைய பாணியை எளிதாக அடையாளம் கண்டு கொள்ள முடிகிறது.

கோவிலின் அடிப்பாகம் 2 பகுதியாக 6 வார்ப்புகளாக அழகான சிற்பங்களுடன் காட்சியளிக்கின்றன. கீழிருந்து முதல் வார்ப்பில் யானைகளின் அணிவகுப்பும், இரண்டாவதில் குதிரைவீரர்களும், மூன்றாவதில் பசுமையான இலைத்திரள்களும், நான்காவது வார்ப்பில் இராமாயணம், மகாபாரதம் போன்ற புராணங்களில் வரும் காட்சிகளும், ஐந்தாவதில் யாளிகளும், ஆறாவது வார்ப்பில் அழகிய அன்னங்களின் அணிவகுப்பும் கோவில் சுவரை அலங்கரிக்கின்றன. மேலும் கோவிலின் தெற்கு வெளிப்புற சுவர்களின் நான்காவது வார்ப்பில் இராமாயணக் கதைகளும், பின்புற சுவற்றில் கிருஷ்ணரின் கதைகளும், வடப்புறச் சுவற்றில் மகாபாரதக் கதைகளும், சிற்பியின் உளி வழியாக சிற்பங்களாகி கோவிலின் அழகிற்கு மேலும் அழகு சேர்க்கின்றன.

யானைகளும், குதிரைவீரர்களும் முதல் இரண்டு வார்ப்புகளில்

யானைகளும், குதிரைவீரர்களும் முதல் இரண்டு வார்ப்புகளில்

3வது வார்ப்பில் உள்ள இலைகள்

3வது வார்ப்பில் உள்ள இலைகள்

4வது வார்ப்பில் புராணக்கதைகள்

4வது வார்ப்பில் புராணக்கதைகள்

ராமாயணத்திலிருந்து ஓர் காட்சி

ராமாயணத்திலிருந்து ஓர் காட்சி

5 மற்றும் 6வது வார்ப்புகள்

5 மற்றும் 6வது வார்ப்புகள்


6 வார்ப்புகளுடன் கூடிய கோவில் சுவரின் அடிப்பாகம்

6 வார்ப்புகளுடன் கூடிய கோவில் சுவரின் அடிப்பாகம்

Somnathpura

கருடனுடன் விஷ்ணு லக்ஷ்மி

கருடனுடன் விஷ்ணு லக்ஷ்மி

வெளிப்பிரகாரம்

வெளிப்பிரகாரம்

ஹொய்சளர்களின் கட்டிடக்கலைக்கு சான்றாக விளங்கும், பேலூர், ஹளபேடு வரிசையில் சோம்நாத்பூரும் சிறந்து விளங்குகிறது. அடுத்த முறை மைசூர் பயணம் மேற்கொள்ளும் பொழுது தவறாமல் சோம்நாத்பூர் – க்கும் சென்று வரலாமே!!!.

கீழடி – மண்ணுக்குள் மறைந்திருந்த நம் மூதாதையர் கிராமம்

ஒவ்வொரு முறையும் மதுரை செல்வது, ஒன்று அம்மாவை பார்ப்பதற்காக இருக்கும், அல்லது ஏதாவது சொந்தங்களின் திருமணத்திற்கு செல்வதற்காக இருக்கும். ஆனால் இம்முறை “கீழடி” என்னும் இடத்திற்கு செல்வதற்காக மதுரை சென்றோம். கீழடி பற்றி சமீப காலத்தில் நிறைய செய்திகள்,  கிட்டத்தட்ட எல்லா பத்திரிக்கைகளிலும் வந்தாயிற்று. இந்நிலையில், “ஊர்க்குருவிகள்” எனும் பயண அமைப்பு, “கீழடியை நோக்கி..” எனும் பயணத்தை ஏற்பாடு செய்திருந்தது. இதை நண்பர் ஒருவர் மூலமாக அறிந்து நானும், பாலாஜியும் பயணத்தில் கலந்து கொண்டோம். இப்பயணத்தில் எங்களுடன் எங்களுடைய மகன் மதியும் கலந்து கொண்டது கூடுதல் மகிழ்ச்சியை அளித்தது.

கீழடி, மதுரைக்கு அருகில் சிலைமான் மற்றும் திருப்புவனம் ஆகிய கிராமங்களின் இடையில் இருக்கும் மற்றுமொரு சிறிய கிராமம். மத்திய தொல்பொருள் துறையினர் மேற்கொண்டுள்ள ஆராய்ச்சிகளின் பலனாக, மதுரை மண்ணுக்குள் புதைந்து போயிருந்த ரகசியங்கள் வெளிக் கொண்டு வரப்பட்டிருக்கின்றன.  2200 முதல் 2300 வருடங்களுக்குள்  வாழ்ந்த நம் மூதாதையர்களின் கிராமத்தைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளும் ஓர் அரிய வாய்ப்பு தொல்பொருள் துறையினரால் சாத்தியமாயிற்று.

இதுவரை தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்களின் பணிகளை நேரில் கண்டதில்லை. கீழடியை நோக்கி பயணிக்கும் பொழுது, “ஆராய்ச்சிகளை மேற்கொள்ள எவ்வாறு ஓர் இடத்தை தேர்வு செய்கிறார்கள்?”, “எப்படி பொருட்களை சிதைக்காமல் வெளிக் கொண்டு வருகிறார்கள்?” “எம்மாதிரியான வேலையாட்களை வேலைக்கு அமர்த்துகிறார்கள்?” எனும் பல கேள்விகள் என்னுள்.  இதற்கெல்லாம் விடை எங்களுக்காக காத்திருந்தது.

ஓர் பெரிய தென்னந்தோப்பிற்கு நடுவில் இந்த ஆராய்ச்சியை மேற்கொண்டிருந்தனர் தொல்பொருள் ஆய்வினர்.  அங்கு வேலையில் இருந்த தள மேற்பார்வையாளர் ரமேஷ், அனைவரின் கேள்விகளுக்கும் பொறுமையாக பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தார்.  முதல் கட்ட ஆய்வாக, ஆற்றுப்படுகைகளை ஒட்டி உள்ள கிராமங்களில் வாழும் மக்களிடையே, தங்கள் கேள்விகளுடன் ஆரம்பித்து, படிப்படியாக, ஏதாவது ஆதாரம் கிடைக்கும் பட்சத்தில், முன்னேறி, சரியான ஓர் இடத்தை தேர்வு செய்கின்றனர்.

தேர்வு செய்த நிலத்தில், ஓர் நாளைக்கு 5 செ. மீ. என்ற அளவில் தினமும் குழியை மிகவும் கவனமாக தோண்டுகின்றனர். இவ்வேலைக்கு, அருகில் இருக்கும் கிராம மக்களில் கட்டிட வேலை பார்ப்பவர்களை தேர்வு செய்து, அவர்களுக்கு சிறிது பயிற்சிகளையும் கொடுத்து ஆரம்பிக்கின்றனர். அப்படி ஆரம்பித்த வேலை, இன்று பல தகவல்களை வெளிக் கொண்டு வந்து கீழடியின் பெயரை பிரபலமாக்கி இருக்கின்றது.

மற்றுமொரு சிறப்பு என்னவென்றால், தமிழ்நாட்டை பொருத்தவரை தொல்பொருள் ஆராய்ச்சியாளர்கள் பழங்காலத்து நாணயங்கள், அணிகலன்கள், முதுமக்கள் தாளி, நடுகற்கள் போன்ற மக்கள் உபயோகப்படுத்திய பொருட்களை மட்டுமே கண்டுபிடித்து வந்துள்ளார்கள். மக்கள் வாழ்ந்த வீடுகள், வீட்டின் சுவர்கள் ஆகியவற்றை கண்டுபிடித்திருப்பது இதுவே முதன்முறை.  மேலும், அங்கு கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ள உறைகிணறு, நம்மில் சில வருடங்களுக்கு முன்பு வரை உபயோகத்தில் இருந்த உறைகிணறுகளை ஒத்திருக்கின்றன.

_MG_8743copy
_MG_8740copy

கிணறு

வீட்டில் புழங்கிய தண்ணீர் வெளியேறுவதற்கான அமைப்பு.

வீட்டில் புழங்கிய தண்ணீர் வெளியேறுவதற்கான அமைப்பு.

சிதைந்த வீட்டின் ஓர் பகுதி.

சிதைந்த வீட்டின் ஓர் பகுதி.

தானியங்களை சேமித்து வைக்கும் குதிர்

தானியங்களை சேமித்து வைக்கும் குதிர்

ஆய்வு செய்த இடங்களை, கண்கள் விரியும் அளவிற்கு ஆச்சரியத்துடன் பார்த்து முடித்த பிறகு, தள மேற்பார்வையாளர் ரமேஷ், அங்கு அவர்கள் கண்டெடுத்த பொருட்களை, மிகவும் சிரத்தையுடன் எடுத்து காண்பித்தார். ஒவ்வொரு பொருளும் அவ்வளவு அழகு!!!. அதில் அக்காலத்து மக்கள் பயன்படுத்திய பானைகள், அப்பானைகளில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள கோட்டோவியங்கள், மற்றும் அதில் தமிழ் பிராம்மி எழுத்துக்களால் எழுதப்பட்ட “திஸன்” எனும் பெயரையும் வைத்து வணிகத்திற்காக மக்கள் வடக்கிலிருந்தும், ரோம் போன்ற நாடுகளிலிருந்தும் வந்திருக்கலாம் என யூகிக்கின்றனர்.  சுட்ட களிமண்ணினால் ஆன அணிகலன்கள், தந்ததினால் ஆன பகடைகள், மற்றும் பெண்கள் தங்கள் காதுகளில் பாம்படம் அணிவதற்காக, காது வளர்க்க உபயோகப்படுத்திய அணிகலன், ஆகிய அனைத்தும் கொள்ளை அழகு!!. விளையாட்டுப் பொருட்கள், அழகிய அணிகலன்கள் ஆகியவை ஓர் இடத்திலும், ஈட்டி போன்ற உலோகத்தினால் ஆன ஆயுதங்கள் மற்றும் மக்களின் பாதுகாப்பிற்கு பயன்படுத்தப்பட்ட பொருட்கள் மற்றோர் இடத்திலும் கண்டு பிடிக்கப்பட்டதினால், அம்மக்களிடையே வர்க்க வேறுபாடுகள் இருந்திருக்கலாம் என்றும் கணிக்கின்றனர்.

இவை அனைத்தையும் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் பொழுது, அருகிலிருக்கும் கிராமத்து குட்டி பயல்களும் எங்களுடன், சத்தம் எதுவுமின்றி, ரமேஷ் சொல்வதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தனர். அவர்கள் அனைவரும் அப்பொழுது தான் அங்கு வந்து அனைத்தையும் கேட்டு தெரிந்து கொள்கின்றனர் என நினைத்தேன். ஆனால் அப்புறம் தான் தெரிந்தது ஒவ்வொரு முறையும் அவர்கள் அப்படித் தான் வருகிறார்கள் என்று. பள்ளிகளில் இருக்கும் வரலாற்று ஆசிரியர்கள் எல்லோரும் ரமேஷ் -ஐ போல திறமை வாய்ந்தவர்களாக இருந்தால், அவரைப் போன்று வரலாற்று பாடங்களுக்கு விளக்கமளித்தால், எப்படிப்பட்ட மாணவ மாணவியராலும் வரலாறு, புவியியல் பாடங்களை வெறுக்க முடியாது.

Roots Of India -வுடன் சித்திரைத் திருவிழா

சென்ற வருடம் முதல் முறையாக சித்திரை திருவிழாவிற்கு சென்று வந்த நான், இம்முறை Roots Of India வின் சார்பாக Photowalk ஆக சித்திரை திருவிழாவை, புகைப்படக்கலையில் ஆர்வமுள்ள சில நண்பர்களுடன், சென்று வந்தேன்.

Roots Of India(ROI) பற்றி தெரியாதவர்களுக்காக ஒரு சிறு முகவுரை.  முகநூலில் புகைப்படக்கலைஞர்களுக்காக பல குழுமங்கள் இருக்கின்றன. அதில் அக்கலைஞர்களுக்கு மத்தியில், 30,000க்கும் அதிகமான உறுப்பினர்களுடன் பிரபலமாக உள்ள குழுமமே ROI. சென்னை யில், புகைப்படக்கலையில் ஆர்வமுள்ளவர்களுக்காக இயங்கி வரும் “Chennai Weekend Clickers” குழுமத்தின் இன்னுமொரு வடிவமே இக்குழுமம். இதில் இந்தியாவின் வேர்களாக கருதப்படும் கலை, கலாசாரம், பண்டிகைகள், திருவிழாக்கள் ஆகியன பற்றிய படங்களை பதியலாம். இங்கு படங்களை பதிபவர்கள்,  பொழுதுபோக்கு புகைப்படக்கலைஞர்களில் இருந்து, நன்கு அனுபவமிக்க கலைஞர்கள் வரை அடங்குவர்.

வருடாவருடம் ROI ஆரம்பித்த மே 1-ம் தேதி, தேசிய அளவில் Photowalk நடத்துவது வழக்கம். இவ்வருடம் 15-க்கும் மேற்பட்ட இந்திய நகரங்கள் இதில் பங்குபெற்றன. சென்ற வருடம் நான் பெங்களூரில் இருந்ததினால் அங்கேயே கலந்து கொண்டேன். இவ்வருடம் மதுரையில், மீனாக்ஷி திருக்கல்யாணம் முடிந்த அடுத்த நாள்,  மே 1-ம் நாள் சொக்கரும், மீனாட்சியும் தேரில் மாசி வீதியில் வலம் வரும் நாளில் Photowalk சென்றேன். ROI யில் ஆர்வமுள்ள சில முகநூல் நண்பர்களும் என்னுடன் கலந்து கொண்டனர்.

Photowalk – ல் கலந்து கொண்ட நண்பர்கள் அனைவருக்கும் அன்றைய அனுபவம் மிகவும் பிடித்துப் போகவே, அடுத்த நாள் கள்ளழகர் அழகர் கோவிலில் இருந்து மதுரைக்கு கிளம்பும் விழாவிற்கும் சேர்ந்தே போகலாம் என முடிவு செய்து அழகர் கோவிலையும் ஒரு கலக்கு கலக்கி விட்டோம்.

அங்கு எடுத்த சில புகைப்படங்களை இங்கு உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.
தேர் - ஐ பார்க்க மதுரை விளக்குத்தூண் பக்கத்தில் கூடி இருந்த மக்கள்...

தேர் – ஐ பார்க்க மதுரை விளக்குத்தூண் பக்கத்தில் கூடி இருந்த மக்கள்…

IMG_9248copy
அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய தேரின் அடிப்பாகம்.

அழகிய வேலைப்பாடுகளுடன் கூடிய தேரின் அடிப்பாகம்.

Selfie எடுத்துக் கொள்ளும் பக்தர்கள்.

Selfie எடுத்துக் கொள்ளும் பக்தர்கள்.

கருப்பு வேடமணிந்த பக்தர்கள்.

கருப்பு வேடமணிந்த பக்தர்கள்.

கருப்பு வேடமணிந்த பக்தர்கள்.

கருப்பு வேடமணிந்த பக்தர்கள்.

தேர் வந்து சென்ற பின்பு, சாலையெங்கும் பிளாஸ்டிக் கவர்கள்.  நல்ல வேளையாக அவற்றை அப்புறப்படுத்துவதற்கு இவர்களைப் போன்றவர்களின் சேவை மிகவும் தேவையாகத்தான் இருக்கிறது.

தேர் வந்து சென்ற பின்பு, சாலையெங்கும் பிளாஸ்டிக் கவர்கள். நல்ல வேளையாக அவற்றை அப்புறப்படுத்துவதற்கு இவர்களைப் போன்றவர்களின் சேவை மிகவும் தேவையாகத்தான் இருக்கிறது.

தொடரும் வாழ்க்கை

பலமுறை ராமேஸ்வரத்திற்கு சென்று வந்திருக்கிறேன். ஆனால் ஒரு முறை கூட தனுஷ்கோடி சென்றதில்லை. சென்ற வருடம் குடும்பத்துடன் சென்றிருக்கும் பொழுது கூட, அங்கு சென்றுவிடலாமென ராமேஸ்வரத்திலிருந்து கிளம்பி தார் ரோடு முடியும் இடம் வரை சென்று விட்டோம். ஆனால் சாயங்கால நேரம் அங்கு செல்வதற்கான ஜீப், வேன் ஆகியவை இல்லாத காரணத்தினால் ஏமாற்றத்துடன், கோதண்டராமர் கோவில் மட்டும் சென்று திரும்பினோம். இந்த முறை அங்கு செல்வதற்காக முடிந்தவரை எல்லா ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொண்டு நான் முதலில் மதுரை சென்று விட்டு, பாலாஜி-ஐ கிறிஸ்தமஸ் லீவ்-க்கு மதுரை வர சொல்லி இருந்தேன். மதுரை சென்றவுடன் என்னுடைய பிளான்-ஐ சொன்னவுடன் பலரும் “டிசம்பர்-ல் அங்கு செல்லாதே” என பயமுறுத்தினர். முதலில் காரணம் புரியவில்லை, அடுத்த நாள் (டிசம்பர் 22) செய்தித்தாள் பார்த்தவுடன் தான் புரிந்தது. 50 வருடத்திற்கு முன் இதே நாளில் தான் தனுஷ்கோடி, பலத்த புயலினால் அழிந்து போய்விட்டிருந்தது. மேலும் 10 வருடங்களுக்கு முன்பு, ஆழிப்பேரலை இந்தியாவை தாக்கியதும் இதே டிசம்பர்-இல் தான். முற்றிலுமாக அழிந்து போன பொழுதிலும், சொந்த ஊரான தனுஷ்கோடியை விட்டு வர மனமில்லாத 300 குடும்பங்கள் இன்றும் அங்கு வாழ்ந்து வருகிறார்கள் எனவும் தினசரியில் படித்து தெரிந்து கொண்டேன். இதையெல்லாம் படித்த பின்பு அங்கு செல்ல வேண்டுமென்ற ஆர்வம் இன்னும் அதிகமானதே தவிர துளி கூட குறையவில்லை.

சென்ற முறை மைசூர்-க்கு காரில் சென்று, நாங்கள் பட்ட கஷ்டம் நினைவுக்கு வர, இந்த முறை ரயிலிலோ அல்லது பஸ்சிலோ தான் செல்ல வேண்டுமென முடிவு செய்து, பஸ்ஸில் கிளம்பினோம்(நானும், பாலாஜி மட்டும்). ராமேஸ்வரம் சென்ற பிறகு, உறவினர் ஒருவர் மூலம் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த “வழிகாட்டி” ஜெயப்ரகாஷ் எங்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார். பத்தாம் வகுப்பு வரையே படித்திருக்கும் அவர், பழனி-க்கு பாதயாத்திரை செல்வதற்கு மாலையிட்டிருக்கும் ஓர் தீவிர கடவுள் பக்தர். வரலாறு என்ற பெயரில் அவர் ராமரைப் பற்றிக் கூறிய கதைகள், அவருடைய அறியாமையை வெளிப்படுத்தினாலும், அதனை எதிர்க்காமல் அமைதியாகக் கேட்டுக் கொண்டேன்.

ஜெயப்ரகாஷுடன் பாலாஜி

ஜெயப்ரகாஷுடன் பாலாஜி


ராமேஸ்வரத்திலிருந்து தனுஷ்கோடி செல்வதற்கு ஓர் ஆட்டோ எடுத்துக் கொண்டு, கோதண்டராமர் கோவில் தாண்டிய பிறகு, அங்கு உள்ளே செல்வதற்கென பிரத்யேகமாக தமிழக சுற்றுலா துறையினரால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருக்கும் வேனில் ஏறி தனுஷ்கோடி சென்றடைந்தோம்.

 கோதண்டராமர் கோவில்.

கோதண்டராமர் கோவில்.


தனுஷ்கோடி ரயில் நிலையம்.

தனுஷ்கோடி ரயில் நிலையம்.

அங்கு சென்றவுடன் முதலில் சந்தித்தது, புயலினால் சிதிலமடைந்திருந்த சர்ச்-ன் வாசலில் அமர்ந்திருந்த முனிசாமி தாத்தா. தனுஷ்கோடி-ஐ புயல் தாக்கும் பொழுது அங்கிருந்த பள்ளியில் படித்துக் கொண்டிருந்தாராம். அப்பொழுது அவருக்கு 12 வயதாம். அவ்வளவு சிறிய வயதில் புயலிலிருந்து தப்பித்து இன்றும் வாழ்ந்து கொண்டிருப்பதை அவர் கூறக் கேட்கும் பொழுது உடல் சிலிர்த்தது. இப்பொழுதும் அம்மண்ணை விட்டு செல்ல மனமில்லாமல் அங்கேயே வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

புயலின் சீற்றத்தை எதிர்கொண்ட தேவாலயம்.

புயலின் சீற்றத்தை எதிர்கொண்ட தேவாலயம்.


முனிசாமி தாத்தா

முனிசாமி தாத்தா

அன்றைய கோவிலின் இன்றைய நிலை.

அன்றைய கோவிலின் இன்றைய நிலை.

அத்தியாவசிய தேவைகள் :
அவர் மட்டுமல்லாமல், அங்கு வாழும் இன்னும் சில மக்களை சந்தித்தோம். மின்சாரம், சாலை போன்ற எந்தவொரு வசதியும் இல்லாமல் வசித்து வரும் அவர்களிடம் “எப்படி இங்கே வாழ்கிறீர்கள்?” என வியப்புடன் கேட்டேன். சூரிய சக்தியினால் எரியும் விளக்கே இவர்களின் இருளை போக்கி வருகிறது. மேலும் அரசாங்கம் சரியான சாலை வசதி செய்து கொடுப்பதற்கான வேலைகளை துவங்கி இருப்பதாகவும் கூறினர். இங்கு இருக்கும் குழந்தைகள் 5-ம் வகுப்பு வரை படிப்பதற்காக ஓர் பள்ளியும் இருக்கிறது. விடுமுறை நாட்களில், அங்கு வரும் சுற்றுலா பயணிகளிடம் “சங்குகள்” விற்கின்றன அக்குழந்தைகள்.

 சங்குகள் விற்கும் குழந்தை.

சங்குகள் விற்கும் குழந்தை.

சுற்றி கடலால் சூழப்பட்ட இந்த தீவுக்குள் குடி தண்ணீருக்கு என்ன செய்வார்கள் இம்மக்கள் என எனக்கு சந்தேகம் வரவே, அவர்களிடமே அதைப் பற்றிக் கேட்டேன். உடனே பக்கத்தில் இருந்த கிணற்றின் அருகில் கூட்டிச் சென்று, “இதோ இருகிறதே, இம்மாதிரியான கிணறுகள் நிறைய இருகின்றன இங்கு” எனக் காண்பித்தனர்.

குடி தண்ணீர் கிணறு.

குடி தண்ணீர் கிணறு.

இதில் இருக்கும் தண்ணீர் எப்படி உப்பு கரிக்காமல் இருக்கும் என மனதில் நினைத்தவாறே, “இந்த தண்ணியா உபயோகப்படுத்துறீங்க?, உப்பு கரிக்காது?” என என் சந்தேகத்தைக் கேட்டேன். உடனே அதிலிருந்து சிறிது தண்ணீர் எடுத்து கொடுத்து குடித்து பார்க்க சொன்னார்கள். “காவேரி”(பெங்களூரில் இருப்பதினால்) தண்ணீர் தோற்றது போங்க. அவ்வளவு ருசி.

அவர்களுடைய ஓர் நாளைய வாழ்கை நிகழ்வுகளை கேட்கும் பொழுது அப்படியே தலை சுற்றியது. காலை 2 மணிக்கெல்லாம் கடலுக்கு சென்று மீன் பிடித்து வந்து, 7 மணிக்குள் ராமேஸ்வரத்திற்கு அனுப்பி விடுகிறார்கள். பின்பு மீன் பிடிக்க உபயோகப்படுத்திய வலையை சரி செய்து, மாலை 3 மணிக்கு நண்டுகளை பிடிக்க அதற்கான வலையை கடலில் சென்று போட்டு வருகின்றனர், பின்பு போய் எடுத்து வருவதற்காக. இப்படியாக கழிகிறது ஓர் நாள்.

இன்றைய கோவில்

இன்றைய கோவில்

“எப்பொழுது புயல் வருமோ!!!” என்ற பயத்துடனேயே எவ்வளவு நாட்கள் இங்கே இருப்பது, அதற்கு பதிலாக வேறு பாதுகாப்பான இடத்திற்கு செல்லலாமே எனக் கேட்டதற்கு ” பிறந்த ஊரை விட்டு எங்கே செல்வது?, அது மட்டுமல்லாமல் எங்கள் அப்பா, தாத்தா எல்லோரும் இங்கு தானே இருந்திருகிறார்கள். மீன் பிடிப்பதை விட்டு வேறு வேலையும் தெரியாதே எங்களுக்கு”, மேலும் “வேறு இடங்களுக்கு சென்று மீன் பிடித்தால் அங்கு மீன் பற்றாக்குறை ஏற்பட வாய்ப்பு இருக்கிறதல்லவா” என்று அவர் கேட்கும் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்ல இயலவில்லை. இயற்க்கையின் உணவு சமன்பாட்டை பாதிக்காத வகையில் வாழ்க்கையை எப்படி நடத்திச் செல்வது என இவர்களிடம் தான் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும். சுற்றுப் புற சூழலை பாதிக்காத வகையில் வாழ்ந்து வரும் அவர்களுக்கும், பிறந்த மண்ணிலிருந்து அன்னியப்பட்டுச் சென்று “Fast Food” சாப்பிடும் நமக்கும் எவ்வளவு வித்தியாசம்!!!.