பெயரிடப்படாத சிறுகதை

சிறுகதையில்(ஒரு பக்க கதை என்றே சொல்லலாம்) என் முதல் முயற்சி. பல நாட்களாக பதிவிட நினைத்து இன்று தான் வேளை வந்திருக்கிறது.


சூரியன் மறையும் சாயங்கால வேளையில், சாலையெங்கும் ஒரே வண்ணத்திலான பூக்கள் பூக்க ஆரம்பித்ததைப் போல் பள்ளியிலிருந்து சீருடை அணிந்த குழந்தைகள் வெளி வரத் தொடங்கினர். அதில், அன்று புதிதாக பூத்த மலரைப் போல் மிகவும் பிரகாசமாகத் தென்பட்டாள் சரயு. மிகவும் மகிழ்ச்சியாக தன் தோழிகளுடன் வீட்டிற்கு சென்று கொண்டிருந்தாள். ஐந்தாம் வகுப்பில் படிக்கும் சரயு, சராசரியான மதிப்பெண்களை எடுப்பவள். தன் அம்மாவிடம் மார்க் கார்டில் கையெழுத்து வாங்கும் சமயமெல்லாம் தவறாது, ” எப்பொழுது தான் முதல் பத்து ரேங்க்-குள் வரப்போறே?” என வசை வாங்குபவள். எவ்வளவு திட்டு வாங்கினாலும், பெரியவர்களை எதிர்த்து ஒரு வார்த்தை கூட பேசாதவள். தன் அண்ணனை விட நிறம் சற்று குறைவாக இருப்பதினாலோ என்னவோ, அம்மாவின் அன்பும், அவளுக்கு சற்று குறைவாகவே கிடைத்தது.

அன்றைய அவளுடைய மகிழ்ச்சியில் காரணம் இல்லாமல் இல்லை. அப்பொழுது நடந்து முடிந்திருந்த தேர்வில், வகுப்பில் நன்றாகப் படிக்கும் மாணவிகளை விட மதிப்பெண்கள் அதிகமாக பெற்று மூன்றாவது ரேங்க் வாங்கி இருந்தாள். அம்மா அவளுக்கு தினமும் கொடுக்கும் காசையெல்லாம் ஒரு வாரமாக மிச்சப்படுத்தி, வீடு செல்லும் வழியில் ‘ஜிகர்தண்டா ‘ வாங்கி குடித்து, பசித்து கொண்டிருந்த வயிற்றை கொஞ்சம் சாந்தப்படுத்தினாள். மீண்டும் வீடு நோக்கி மெதுவாக நண்பர்களுடன் நடக்க ஆரம்பித்தாள். உடன் வந்த நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக அவரவர் வீடுகளை அடைந்தனர். கடைசி ஐந்து நிமிடங்கள் சரயு தனியாக நடக்க வேண்டி இருக்கும். அப்பொழுது அவள் மனதில், அன்றைக்கு வீட்டில் நடக்கவிருக்கும் நிகழ்வுகள் எல்லாம் காட்சிகளாக ஓடின. அவளின் ரேங்க் கார்டை பார்த்த அம்மா, மகிழ்ச்சியில் அவளை கட்டி அணைத்து முத்தம் கொடுத்து, அவளுக்கு பிடித்த தக்காளி சாதத்தை இரவு உணவுக்காக சமைப்பாள். பின் அப்பா வார இறுதியில் வீட்டிற்கு வரும் பொழுது, அம்மா அவளைப் பற்றி பெருமையாக பேசுவாள். என்றெல்லாம் மனதில் நினைத்துக் கொண்டே வீடு வந்து சேர்ந்தாள்.
வீடு வந்து சேர்ந்தவளுக்கு ஏமாற்றம் மட்டுமே மிஞ்சியது. அவள் அம்மா, உறவினர் ஒருவர் வீட்டு நிச்சயதார்த்தத்திற்கு தன் அண்ணனை அழைத்துக் கொண்டு சென்று விட்டிருந்தாள். வீட்டில் பாட்டி மட்டுமே. அவள், தட்டில் பிசைந்து வைத்துக் கொடுத்த சாதத்தை சாப்பிட்டுவிட்டு வீட்டுப்பாடத்தை முடிக்க புத்தகப்பையை தன் பக்கமாக இழுத்து வைத்துக் கொண்டாள். மறுபடியும் ஒருமுறை மார்க்கார்டை ஆசையாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அம்மா வந்தவுடன் கண்டிப்பாக அவளிடம் காண்பித்துவிட வேண்டுமென்று நினைத்துக் கொண்டாள். இரவு 8 மணி ஆகியும் அம்மா வீட்டிற்கு வரவில்லையே என்ற சோகம் மெலிதாக அவள் மனதில் ஊடுருவ ஆரம்பித்தது. அந்த எண்ணத்திலிருந்து மீளாமல், அடுத்த நாளைக்கான வகுப்பு அட்டவணையின் படி புத்தகங்களை பைக்குள் அடுக்கலானாள். எல்லா வேலைகளையும் தவறாமல் முடித்து விட்டு மீண்டும் ஒரு முறை கடிகாரத்தை பார்த்தாள். மணி 8:45. தூக்கம் மெது மெதுவாக அவள் கண்களில் எட்டி பார்க்க ஆரம்பித்திருந்தது. தனக்கு மிகவும் பிடித்த பொம்மையை படுக்கையில் தன்னருகில் வைத்துக் கொண்டு அம்மாவிற்காக காத்திருக்க ஆரம்பித்தாள். எப்பொழுது தூக்கம் வந்தது எனத் தெரியவில்லை சரயுவிற்கு. கண்முழித்து பார்க்கும் பொழுது காலை 6 மணி. அவசரமாக எழுந்தவளுக்கு பக்கத்தில் படுத்திருந்த அம்மாவையும், அண்ணாவையும் கண்டவுடன் ஒரே சந்தோஷம். வேகமாக புத்தகப் பையிலிருந்த மார்க்கார்டை எடுத்துக் கொண்டு அம்மாவை எழுப்பினாள். “அம்மா எழுந்திருங்க. பாருங்கம்மா, கிளாசில் நான் மூன்றாவது ரேங்க் வாங்கியிருக்கிறேன். எனக்கு ரொம்ப சந்தோஷமா இருந்ததும்மா. வந்தவுடன் உன்னிடம் தான் காண்பிக்கணும்னு நெனச்சேன். நீ வெளியில போயிருந்ததினால நேத்தே காண்பிக்க முடியலை” என தன் மனதில் அடக்கி வைத்திருந்த சந்தோஷத்தை எல்லாம் கொட்ட ஆரம்பித்தாள். ஆனால் அவள் அம்மாவோ, இரவு சற்று தாமதமாக வந்ததினால் மிகவும் களைப்புடன் அயர்ந்து தூங்கி கொண்டிருந்தாள். சரயு பேசிக்கொண்டே போனதில் சற்று கோபமடைந்த அவள் அம்மா, ” சீ தள்ளிப் போ பிசாசே.. கொஞ்ச நேரம் தூங்க விட்றியா, சும்மா தொண தொணன்னு ஏதோ பேசிகிட்டு”, என அவளை தள்ளி விட்டு திரும்பி படுத்துக் கொண்டாள். சரயு மறுபடியும் அம்மாவை எழுப்ப முயன்று தோற்றுப் போனாள். பின்பு, பள்ளி செல்வதற்காக குளித்து முடித்து ரெடியாகி கிளம்பும் சமயம், அம்மாவிடம் கார்டை நீட்டினாள். எப்பொழுதும் விழும் திட்டுக்கள் இல்லாமல், கார்டில் கையெழுத்திட்டாள் அம்மா. அன்றைய தினம் அவளுக்கு ஏமாற்றம் மிகுந்த தினமாகவே கழிந்தது. சரயுவால் இந்த ஏமாற்றத்தை அவள் மனதிலிருந்து அவ்வளவு எளிதாக அகற்றி விட முடியவில்லை.
இரண்டு குழந்தைகளுக்கு தாயாகிவிட்ட சரயுவின் மனதில் இன்னமும் அந்நிகழ்வு ஒட்டிக் கொண்டிருந்தது. இதே மாதிரியான நிகழ்வு தன் வாழ்வில் மற்றொரு முறை எட்டிப் பார்க்கும் என்று தன் கனவில் கூட நினைத்திருக்கவில்லை அவள். ஆம், அதே மாதிரியான ஒரு நிகழ்வு தான், ஆனால் இம்முறை, மார்க்கார்டை தூக்கி கொண்டு வந்து நின்றது தன குழந்தைகளுள் ஒருவரல்ல, தன்னிடம் டியூசன் படித்த சரளா. பத்தாவது படிக்கும் சமயம் டியூசன் வந்து சேர்ந்த சரளா, பள்ளியில் எந்த பாடத்திலும் “பாஸ் மார்க்” வாங்காமல், டீச்சர்களினால் ” நீ ஒன்னும் தேறமாட்டே, பத்தாவது பாஸ் பண்றதே கஷ்டம் தான்” என நம்பிக்கையில்லா வார்த்தைகளை எதிர்கொண்டவள். தன் அம்மா, வீதிகளை சுத்தம் செய்யும் துப்புரவு தொழிலை செய்து, தன்னைப் படிக்க வைக்க எவ்வளவு கஷ்டப்படுகிறாள் என்பதை நன்றாக உணர்ந்தவள். பத்தாவது பொதுத் தேர்வில், சரயுவின் உதவியினாலும் சரளாவின் உழைப்பினாலும், அவள் எல்லா பாடங்களிலும் தேர்ச்சி பெற்று மிகுந்த உற்சாகத்துடன் சரயு முன்பு வந்து நின்றிருந்தாள். சரயுவிடம், “அக்கா, மார்க் பார்த்துட்டு மொதோ உங்க கிட்ட தான் காண்பிக்கணும் னு இங்க வந்தேன். அம்மா கிட்ட கூட காண்பிக்கலைக்கா ” என்றவளை பார்க்கும் பொழுது சரயுவிற்கு தன் சிறு வயது நிகழ்வு ஞாபகத்திற்கு வராமல் இல்லை. தன்னிடம் பல குழந்தைகள் டியூசன் படித்தாலும், ஏனோ சரளாவின் வெற்றி சரயுவிற்கு, தானே பரீட்சையில் வெற்றி பெற்ற மாதிரியான சந்தோஷத்தையும் மன நிறைவையும் தந்தது. அந்த சந்தோஷத்தில் அப்படியே அவள் நெற்றியில் முத்தமிட்டு, அருகிலிருந்த கடைக்கு கூட்டிச் சென்று ஒரு பெரிய சாக்லெட்டை வாங்கிக் கொடுத்து “முதலில் அம்மாவிடம் கொண்டு போய் மார்க்கைக் காண்பி” என சரளாவை அவள் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்தாள்.
தன் சிறு வயதில் நிகழ்ந்த அந்த நிகழ்வினால் எப்பொழுதும் பாரமாக உணரும் சரயுவின் மனம், இன்று சற்று லேசாகிப் போனதில் ஐயமில்லை.


படித்து விட்டு கருத்துக்களை பகிர்ந்தால் மகிழ்ச்சியடைவேன்.

 

Advertisements

மயான கொள்ளை – காவேரிப்பட்டிணம்

இரண்டாவது தடவையாக மயான கொள்ளை திருவிழாவிற்காக காவேரிப்பட்டிணம் சென்றிருந்தேன். ஏற்கனவே இந்த திருவிழாவைப் பற்றி எழுதி இருக்கிறேன். படிக்காதவர்கள் இங்கு சென்று படிக்கலாம். இம்முறை சில மாற்றங்கள் செய்திருந்தார்கள் காவேரிப்பட்டிணத்தில். முதல் முறை நாங்கள் சென்றிருந்த காரை கோவிலில் இருந்து வெகு தூரத்தில் தான் நிறுத்துவதற்கு இடம் கிடைத்திருந்தது. இம்முறை சற்றே அருகில் நிறுத்த முடிந்தது. மேலும் நேர்த்திக்கடன் செலுத்தும் பக்தர்கள், வாயில் சூலாயுதம் குதிக்க கொள்ளும் வழக்கம் இந்த திருவிழாவில் பிரசித்தி. சென்றமுறை மிக நீளமான அலகை அதிக மக்கள் குத்தி கொண்டிருந்ததை காண முடிந்தது. ஆனால் இம்முறை 5 அடிக்கு மேல் குத்திக் கொள்ளக் கூடாது என கோவில் நிர்வாகம் மக்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்திருந்தது.

சென்றமுறை மயானத்திற்கு செல்லாமல் ஊர் திரும்பி இருந்தோம். இம்முறை கண்டிப்பாக மயானத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என நண்பர்கள் கூறியதிற்கிணங்க மயானத்திற்கும் சென்றுவிட்டே திரும்பினோம்.

அங்கு எடுத்த புகைப்படங்களில் சில….

இம்முறையும் காளியாக ஒப்பனை செய்து கொள்பவர்களின் முகங்களைத் தான் அதிகம் படம் எடுத்தேன்.

ஒப்பனை முடிந்த பின்னர்….

மயானத்தில் …

 

என்னுடைய 2017…..

2017-ல் அதிக புகைப்படங்கள் எடுக்கவில்லை தான், மேலும் சொல்லிக்கொள்ளும் படியான இடங்களுக்கும் பயணிக்கவில்லை. ஆனாலும் கடந்த ஆண்டு மறக்க முடியாத ஆண்டாகவே கழிந்தது. எப்படி என்கிறீர்களா?. 2016-ல் சென்ற வாரணாசி மற்றும் சிங்கப்பூர் பயணங்கள் மறக்க முடியாத பயணங்களாக அமைந்தாலும், அவைகளினால் நான் கற்றுக்கொண்ட முக்கியமான பாடம் – புகைப்படங்கள் எடுப்பதற்கு கேமரா மற்றும் நம் கண்கள் மட்டும் போதாது,  நம் உடல் ஆரோக்கியமும் மிக அவசியம். மேற்கூறிய இரு பயணங்களும் இதை திட்டவட்டமாக உணர்த்தவே, 2017 ம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் உடற்பயிற்சியை அன்றாட வாழ்வில் கண்டிப்பாக சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை “புதுவருட தீர்மானமாகவே ” எடுத்துக் கொண்டேன். இதோ ஒரு வருடம் வெற்றிகரமாக முடிந்து விட்டது. இதன் பயன்களை 2017 ம் வருடத்தில் சிக்மகளூர் சென்றிருந்த பொழுதே நன்றாக தெரிந்தது. கஷ்டம் தெரியாமல் 7 கி. மீ. மலைப்பாதையில் நடக்க முடிந்தது. கால்களை வலுவானதாக ஆக்கிக் கொள்ளவே உடற்பயிற்சியை ஆரம்பித்தேன். மேலும் முதல் 6 மாதங்களுக்கு பயணங்கள் மேற்கொள்ளவே பயமாக இருந்தது. ஆகையால் படங்கள் அவ்வளவாக எடுக்க முடியவில்லை. வீட்டின் அருகில் இருக்கும் மலர்களை மட்டுமே அதிகமாக படங்கள் எடுத்தேன். படம் எடுக்க முடியாததினால், புத்தகங்கள் வாசிக்கலாம் என ஆரம்பித்து, சென்ற வருடம் 8 புத்தகங்களை வாசித்து முடித்தாயிற்று. 12 புத்தகங்கள் என்ற இலக்கில் 8 மட்டுமே வாசிக்க முடிந்தது.
இதோ நான் வாசித்த 8 புத்தகங்களின் பட்டியல் ….

1. வால்கா முதல் கங்கை வரை – ராகுல சாங்கிருத்யாயன்
2. Days of abandonment – Elena Feraante
3. ஓர் தமிழ் கதை புத்தகம், மன்னிக்கவும் பெயர் மறந்துவிட்டேன்.
4. Harappa – Vineet Bajpai
5. When I hit you – Meena Kandasamy
6. The road less traveled – M. Scott Peck
7. Origin – Dan Brown
8. மதமும் அறிவியலும் – பாலாஜி K.R.
9. Why I am not a Hindu – Kancha Ilaiyah – சென்ற வருடம் ஆரம்பித்து வாசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்னும் முடியவில்லை.

சென்ற வருடம் நான் எடுத்த படங்களில் சில….

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு நல்வாழ்த்துக்கள் (சற்று தாமதம் தான் … பொறுத்துக் கொள்ளுங்கள்…. :-))

சிக்மகளூர்

தசரா விடுமுறைக்கு ஒவ்வொரு முறையும் மதுரையில் அம்மா வீட்டுக்கு சென்று வருவது தான் வழக்கம். இம்முறை என் தங்கை(சித்தி மகள்), தன் அலுவலக நண்பர்களுடன் சிக்மகளூர் சென்று வர திட்டமிட்டிருப்பதாகவும் நீயும் மதியும் வந்தால் நன்றாக இருக்கும் என ஆசைப்பட்டாள். அலுவலக நண்பர்களுடன் என்பதால் முதலில் சற்று தயங்கினேன். தங்கையோ, “அவர்கள் அனைவரும் நன்றாக பேசுவார்கள், நீ தயங்காமல் வா” என கூறியவுடன் நானும் மதியும் அவர்களுடன் செல்ல சம்மதித்தோம்.

3 நாட்கள் சென்று வருவது என திட்டமிட்டபடி முதல் நாள் காலை 6 மணிக்கு பெங்களூரில் இருந்து ரயிலில் புறப்பட்டோம். ரயில் “அர்சிகரே” ஜுங்க்ஷனை காலை 9 மணிக்கு சென்றடைந்தது. அங்கிருந்து பயணிக்க ஓர் “TT ” யும், சிக்மகளூரில் ஓர் “ஹோம் ஸ்டே ” யில் தங்குவதற்கும் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. இரவு சிக்மகளூர் செல்வதற்கு முன் பேலூர், ஹளபேடு கோவில்களில் ஹொய்சளர்களின் அழகிய சிற்பங்களை ரசித்துவிட்டு, அப்படியே அங்கிருக்கும் “யகாச்சி” அணையையும் சுற்றிப்பார்த்தோம். அடுத்த நாள் “முல்லையங்கிரி” மலைக்கு சென்று வர திட்டமிட்டிருந்ததினால் முதல் நாளை இத்துடன் முடித்துக்கொண்டோம்.

பேலூர் மற்றும் ஹளபேடில் எடுத்த சில படங்கள்.

 

 

 

 

 

 

 

யகாச்சி அணை

யகாச்சி அணை

அடுத்த நாள் காலை 5 மணிக்கெல்லாம் புறப்பட்டு விட்டோம், முல்லையங்கிரி-ஐக் காண. விடுமுறை தினமாதலால் மலைப்பாதை முழுக்க கார்கள் எறும்புகளைப் போல் ஊர்ந்து கொண்டிருந்தது. பாதை மிகவும் குறுகலாக இருப்பதினால் நல்ல தேர்ந்த கார் ஓட்டிகளினால் மட்டுமே பாதுகாப்பாக ஓட்ட முடியும் என தெரிந்து கொண்டோம். மேலும் முல்லையங்கிரி மலையை அடைய 3 கி.மீ. முன்னதாகவே “TT ” யை போலீஸ் நிறுத்திவிட்டது. சிறிய அளவு கார்கள் மற்றும் பைக்-களை மட்டுமே அதற்கு மேல் அனுமதித்தனர். சிறிது நேரம் நின்று போலீஸிடம் “TT” ஐ அனுமதிக்குமாறு கேட்டு பார்த்தோம். அவர் கண்டிப்புடன் அனுமதிக்க முடியாது என சொல்லியவுடனே மெது மெதுவாக, பக்கவாட்டில் இருந்த மலைகளையும், சிறு சிறு பூக்களையும், பனித்துளிகளை அணிகலன்களாக பூட்டிக்கொண்டிருந்த புற்களையும், சிலந்தி வலைகளையும் ரசித்துக் கொண்டும், படமெடுத்துக் கொண்டும் மலையின் உச்சியை சென்றடைந்தோம்.

முல்லையங்கிரி மலைக்கு போகும் வழியில் எடுத்த சில படங்கள்

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

மலை உச்சியில் அமைந்திருந்த கோவிலில் “மூலப்ப ஸ்வாமி” ஐ தரிசித்து விட்டு, சற்று நேரம் அங்கு நம் காலடியில் மிதந்து கொண்டிருந்த மேகங்களின் அழகில் மெய்மறந்து அமர்ந்திருந்தோம். காலை உணவை உட்கொள்ளாததை வயிறு சற்று ஞாபகப்படுத்தவே, மெதுவாக அங்கிருந்து கீழே இறங்க ஆரம்பித்தோம்.

மலை உச்சியிலிருந்து எடுத்தவை

 

பல நாட்களாக இப்படி ஒரு படம் எடுக்க வேண்டுமென்ற ஆசை அன்று நிறைவேறியது….

முல்லையங்கிரி- ஐ பார்த்து விட்டு அங்கிருக்கும் சில அருவிகளையும் கண்டுவிட்டு செல்லலாம் என நினைத்திருந்தோம். ஆனால் போக்குவரத்து நெரிசல் காரணமாக அவற்றை காணமுடியாமல் ரூமிற்கு செல்ல நேர்ந்தது. சரி அடுத்த நாள் சீக்கிரமே கிளம்பி சென்று அவற்றை பார்த்து விடலாம் என எண்ணி ரூம் போய் சேர்ந்தோம்.

அடுத்த நாள் “மாணிக்கதாரா” அருவியைக் காண காலை 4:30 மணிக்கெல்லாம் மலைப்பாதையை தொட்டுவிட்டோம். அப்பொழுது தான் வண்டியின் “பெல்ட்” ஒன்று அறுந்து விடவேண்டுமா…. அனைவரும் டென்ஷன் -இன் உச்சிக்கே சென்று விட்டோம். நல்ல வேளையாக டிரைவரும், நண்பர் மோகனும் அவர்களுடைய நண்பர்களுடன் பேசி ஓர் ஜீப்-ஐ ஏற்பாடு செய்தனர். அனைவரும் ஜீப்-இல் ஏறி புறப்பட்டோம். மனதில் “செந்தாழம் பூவில் வந்தாடும் தென்றல்….” பாட்டு ஓடிக்கொண்டிருக்க, சில கிலோமீட்டர் சென்றிருப்போம், திடீரென்று பாட்டு நின்று விட்டது. என்னவென்று பார்த்தால் ஜீப்-இன் டயர் பஞ்சர். நல்ல வேளையாக மாற்று டயர் இருந்ததினால் தப்பித்தோம். டயரை மாற்றிக் கொண்டு புறப்பட்டு ஒருவழியாக அருவியை பார்த்து விட்டு திரும்பினோம்.

மாணிக்கதாரா அருவி

மாணிக்கதாரா அருவி

மாணிக்கதாரா அருவி சென்று விட்டு வரும் வழியில் எடுத்தவை

மாணிக்கதாரா அருவி சென்று விட்டு வரும் வழியில் எடுத்தவை

அன்று மாலையே அர்சிகரே -இல் ரயிலை பிடிக்க வேண்டும். நேரமின்மை காரணமாக அர்சிகரே செல்லும் முன்பு இன்னும் ஒரே ஓர் அருவியை பார்த்து விடலாம் என்று “கல்ஹட்டி” அருவியை நோக்கி புறப்பட்டோம். அங்கும் அதே கதை தான். கூட்ட நெரிசலால் அருவியின் அருகில் வேன் செல்ல முடியாமல் 1 கி .மீ. முன்பே இறங்கி சேருக்கும் சகதிக்கும் நடுவில் நடந்து சென்று ஒருவழியாக அருவியை சென்றடைந்தோம். கூட்ட மிகுதியினால் கால் மட்டும் நனைத்துக் கொண்டு புறப்பட்டோம்.

 

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி

கல்ஹட்டி அருவி
படம் – என் தங்கை

மாலை அர்சிகரே -யில் ரயிலைப் பிடித்து இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தோம். சென்ற வருடம் சென்று வந்த வாரணாசிக்கு அடுத்து எந்த ஒரு புகைப்பட பயணமும் மேற்கொள்ளவில்லை. என் மனமளவிற்கு உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை என்பதே காரணம். அப்பொழுது நினைத்த படி, கால்களை ஓரளவு வலுப்படுத்திக் கொண்ட பின்னரே (உடற்பயிற்சி மற்றும் உணவு முறையில் மாற்றம்), இப்பயணத்தை மேற்கொண்டேன். இல்லையென்றால் 6 கி.மீ. நடந்து முல்லையங்கிரி மலையை பார்த்திருக்க முடிந்திருக்காது. “Health is Wealth” என்பது எவ்வளவு உண்மை. மொத்தத்தில் இப்பயணம் புது புது நண்பர்களைக் கொடுத்து எப்பொழுதும் போலவே ஓர் வித்தியாசமான பயணமாகவே அமைந்தது.

ரம்ஜான் ஐ முன்னிட்டு…..

ரம்ஜான் நெருங்கி கொண்டிருப்பதால் பெங்களூரில் மசூதிகளின் அருகில் “ரம்ஜான் ஸ்பெஷல்” உணவுகள் விற்பனை துவங்கி விட்டது. குறிப்பாக சில வீதிகளில் விற்கும் உணவுகள் மிகவும் சுவையாக இருக்கும். இதில் சிவாஜி நகரின் வீதியும் ஒன்று. சென்ற வாரம், அதையெல்லாம் முயற்சி செய்து பார்க்கலாம் என குடும்ப சகிதமாக கிளம்பி விட்டோம். எப்பொழுதும் போல் மூத்தவர்,” எனக்கு வேலை இருக்கு” என வீட்டில் இருந்து கொண்டதினால், சித்து-வுடன் நானும், பாலாஜி யும் சென்றோம். எப்பொழுதும் சித்து-வை எங்காவது கூட்டி சென்றால், “இங்கேயெல்லாம் எதுக்கு என்னை கூட்டிட்டு வரீங்க” என்பது தான் முதல் கேள்வியாக இருக்கும். பொதுவாக அப்பாவும், பையனும் கூட்டத்தை கண்டாலே அலறுவார்கள். இங்கு கூட்டம் அதிகமாக இருக்கும் என எனக்கு முன்கூட்டியே தெரியுமாதலால் லேசான பயத்துடனேயே அங்கு சென்றேன். முதல் கடையில் மாட்டு இறைச்சியில் “ரோல்” சாப்பிட்டவுடன், இருவர் கண்களிலும் ஒரு பிரகாசம். அதுவரை என் மனதில் இருந்த பயம், பதட்டம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைய ஆரம்பித்தது. அடுத்தடுத்த கடைகளில் மட்டன், சிக்கன் சாப்பிட, “சூப்பர்!! ரெண்டு பெரும் நன்றாக என்ஜாய் பண்றாங்க” என என் மனதில் ஓர் சந்தோசம்.

சிவாஜி நகர் போகும் பொழுது கேமரா இல்லாமல் அங்கு போவதா!!, என கேமரா வையும் எடுத்து கொண்டு தான் சென்றேன். இதோ அங்கு எடுத்த படங்களில் சில.

என்னடா படங்கள் ரொம்ப கம்மியாக இருக்கிறதே என நினைக்கிறீங்களா ?. பின்னே மட்டன், சிக்கன் எல்லாம் கண்முன்னாடி இருக்கும் பொழுது எப்படிங்க போட்டோ எடுக்கிறது :-).  ஏதோ சில படங்களை எடுத்து விட்டு, கடைசியில் சிவாஜி நகரின் புகழ்பெற்ற “லஸ்ஸி” யுடன் அன்றைய நாளை “சிறப்பாக” முடித்துக் கொண்டோம். சித்து ” ஏன் இவ்ளோ சீக்கிரம் வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறீங்க?” என கேட்கும் போது தான் தெரிந்தது, சாப்பாடு விஷயத்தில புள்ளை, அப்பா மாதிரியே என்று.

மஞ்சள் லில்லி

எனது பட வரிசையில் இருக்கும் பூக்களில், லில்லிகள் அனைத்தும் என் வீட்டில் பூத்தவைகளே (அவைகள் தான்  அதிக பராமரிப்பு தேவைப்படாத செடிகள் 😀 ). இதில் வெள்ளை, இளஞ்சிவப்பு நிறங்களை அடுத்து மஞ்சள் நிற லில்லியையும் சேர்க்க விரும்பி ஏறி இறங்காத நர்சரிகள் இல்லை. கடைசியாக போன வருடம் லால்பாக் ல் அந்த செடி கிடைக்கவே மிகுந்த ஆசையோடு கொண்டு வந்து வீட்டில் வைத்தேன்.
IMG_0821copy1

Pink Lily

IMG_0921copy1

White Lily

IMG_5203copy1

Another Variety in Pink lily

பிரயாணத்தின் போது சிறு பிள்ளைகள், ரயில் எப்பொழுது வரும் என்று முதலிலும், ரயிலில் ஏறி அமர்ந்த பின் ரயில் எப்பொழுது கிளம்பும் எனவும்,  எதிர்பார்ப்பின் உச்சியில் இருப்பதைப்  போல, செடி கிடைக்கும் வரை “எப்பொழுது கிடைக்கும்” என்ற எதிர்பார்ப்பும், அது கிடைத்தவுடன் “எப்பொழுது பூக்கும்” என எதிர்பார்ப்பின் விளிம்பிற்கே கூட்டிச் சென்று விட்டன இந்த மஞ்சள் லில்லி செடி.  இதன்  சிறப்பம்சம் என்னவென்றால்,  மழை பெய்தால் மட்டுமே பூக்கள் பூக்கும் . ஆகவே கிட்டத்தட்ட 6, 7 மாதங்கள் காக்க வைத்து விட்டன. இதற்கு நடுவில் எங்கள் வீட்டு “சேட்டையின் சிகரமான” வெள்ளைப் பூனை கோடையின் சூடு தாங்காமல் குளிர்ச்சிக்காக பூந்தொட்டிகளில் ஓய்வெடுப்பது(சாப்பிட்டு ஓய்வெடுப்பது மட்டுமே அதன் வேலை, அது வேறு விஷயம்) சகஜம்.
IMG_3251copy1

Snowy – சேட்டையின் சிகரம்

இந்த செடி வந்தவுடன், அதில் தான் போய் ஓய்வெடுக்க வேண்டுமா அந்த பூனை!!. என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் இருக்கும் சமயத்தில் தான் சிங்கப்பூர் தோழி ஒருவர், தொட்டிகளில் உபயோகப்படுத்தாத tooth brush குத்தி வை என யோசனையை சொன்னாள்(சிங்கப்பூரில் பூனைகள் அதிகம்). அதன் படியே  brush களை செருகி வைத்தாயிற்று. அதை பார்த்த பாலாஜி “பார்த்து,  மஞ்சள் பூக்களுக்கு பதிலா brush வளர போகுது” என சிரிக்காமல் சொன்னவுடன், “எப்படி இப்படி!!! ?” என சிரித்துக் கொண்டேன்.

கடைசியாக, கடந்த சில நாட்களாக வருண பகவானின் தயவினால் 2 பூக்கள் பூத்து விட்டன. அந்த இரண்டு பூக்களையும் “படுத்தி”, சில படங்களையும் எடுத்தாகி விட்டது. இதோ உங்களுடன் அந்த படத்தை பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

IMG_5311copy1

சே…!!! ரெண்டு பூக்களுக்கு இவ்ளோ பெரிய build up ஆ !!!, என்ன பண்ண தோழி ஒருவர், “எங்க வீட்டில் எக்கச்சக்கமாக பூத்து விட்டதே, இன்னுமா உன் வீட்டில் பூக்கலை?”, என்ற கேள்வியில் ஆரம்பித்தது இந்த கட்டுரைக்கான யோசனை. நிறைய நாள் கழித்து என்னை எழுத வைத்ததற்காக, இந்த நேரத்தில கண்டிப்பா அந்த தோழிக்கு நன்றி சொல்லியே ஆகணும் நான்(சூர்யா voice ல் படிக்கவும் )….

மயான கொள்ளை – காவேரிப்பட்டிணம்

2016 வருடத்தின் இரண்டாம் பயணம், காவேரிப்பட்டிணத்திற்கு, மயான கொள்ளை திருவிழாவிற்காக. 2 வாரத்திற்கு முன்பே நண்பர்களுடன் பேசிக் கொண்டபடி மார்ச் மாதம் 8-ம் தேதி காலையில் பெங்களூரில் இருந்து புறப்பட்டோம். ஊர் போய் சேர சரியாக 2 மணி நேரம் எடுத்துக் கொண்டது. திருவிழாவிற்காக வண்டிகளை ஊருக்குள் அனுமதிக்கவில்லை. கோவிலுக்கு சிறிது தொலைவில் வண்டியை நிறுத்தி விட்டு, திருவிழாவிற்காக சாலையின் இருபுறமும் புதிதாக முளைத்திருந்த சிறு சிறு கடைகைகளை ரசித்துக் கொண்டே கோவில் போய் சேர்ந்தோம். இங்கு கிராம தேவதைகளான பூங்காவனத்தம்மன் மற்றும் அங்காளம்மன் ஆகிய இருவரையும் முன்னிறுத்தியே திருவிழா கொண்டாடப்படுகிறது. விழா எடுக்கப்படும் காரணத்தையும் கதையையும் Wiki மற்றும் பல இணைய தளங்களில் ஏற்கனவே அதிகமாக பகிரப்பட்டு விட்டிருக்கின்றன. ஆகவே இப்பதிவில், விழாவில் நான் எடுத்த புகைப்படங்கள், ரசித்தவை,  மனதை உறுத்தியவை ஆகியவற்றை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

திருவிழாவில் முக்கியமாக, மக்கள் தாங்கள் வேண்டிக்கொண்டபடி நேர்த்திக்கடனை அம்மனுக்கு செலுத்துகின்றனர். கன்னத்தில் அலகு குத்துவது, ஆண்களும்  பெண்களும், சிறுவர் சிறுமியரும்,  காளி போன்று வேடமிட்டுக்கொண்டு மயானத்திற்குச் சென்று சில சடங்குகளை செய்து விட்டு வேடங்களை களைவது போன்றவை நேர்த்திக்கடனில் சேர்கிறது.  இதில், அம்மனின் ஆயுதமான சூலாயுதத்தை மக்கள் பல அளவுகளில் கன்னத்தில் குத்திக் கொள்கின்றனர். ஒரு ஜாண் அளவிலிருந்து, 301 அடி வரையிலும் சூலாயுதத்தின் அளவு வேறுபடுகிறது. இதில் என்னை வெகுவாறு பாதித்த விஷயம், சூலாயுத கம்பிகளில் பிடித்திருந்த “துரு”.  கம்பியுடன் இருக்கும் துரு, கன்னத்தில் “செப்டிக் ” ஏற்படுத்தி விடாதா?. இதிலிருந்து மக்கள் தங்களை காத்துக் கொள்ள என்ன மருந்து எடுத்துக் கொள்கிறார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்ள ஆவலாக இருந்தது. அடுத்த முறை செல்லும் பொது கண்டிப்பாக அதை அவர்களிடம் கேட்டுக் கொள்ள வேண்டும் என எண்ணிக் கொண்டேன்.

இதோ அங்கு எடுத்த சில படங்கள்.

காளியாக வேடமிட்டுள்ள சிலர்
காளியாக மாறும் முன்...

காளியாக மாறும் முன்…

"மேக்கப் போட்டுக் கொள்ள மாட்டேன்" என்று அழும் குழந்தையை சமாதானப்படுத்தும் தாய்.

“மேக்கப் போட்டுக் கொள்ள மாட்டேன்” என்று அழும் குழந்தையை சமாதானப்படுத்தும் தாய்.

சாமியாடும் பெண்ணை கோழியின் ரத்தத்தைக் கொடுத்து சாந்தியடையச்  செய்கின்றனர்.

சாமியாடும் பெண்ணை கோழியின் ரத்தத்தைக் கொடுத்து சாந்தியடையச் செய்கின்றனர்.

நாக்கில் அலகு குத்திக் கொள்ளும் பொழுது

நாக்கில் அலகு குத்திக் கொள்ளும் பொழுது

சென்னையிலிருந்து பல புகைப்பட நண்பர்கள் அங்கு வந்திருந்ததால் முதல் முறை சென்றிருக்கிறோம் என்ற எண்ணம் துளி கூட இருக்கவில்லை. ஆனால் “மகளிர் தினத்தன்று” , அங்கு, ஒரு பெண் புகைப்படக் கலைஞர் கூட இல்லையே என்ற வருத்தம் இல்லாமல் இல்லை.
மதியம் வரை கோவிலில் நேரத்தை கடத்தி விட்டு ஊருக்கு செல்லலாம் என கிளம்பி வெளியில் வரும் பொழுது தான் தெரிந்தது,  நாங்கள் வரும் பொழுது கூட்டம் சற்று குறைவாக இருந்த தெருக்களை பலவிதமான காளிகள் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களின் நீண்ட நெடிய சூலத்திலிருந்து தப்பித்துக் கொண்டு ஒரு வழியாக கோவிலைக் கடந்து வந்தோம்.
தென்பெண்ணையாற்றின் கரையோரத்தில் இருக்கும் மயானத்தில் தான் திருவிழாவின் இன்ன பிற சடங்குகள் நடைபெறும். நேரமின்மை காரணமாக அங்கு செல்லாமலேயே ஊர் திரும்பினோம்.

மார்ச் மாதம் ஆதலினால் என் மகன்களுக்கு முழுப்பரீட்சை ஆரம்பித்து இருந்தது. “நான் காவேரிபட்டினத்திற்கு போய் வரவா? ” என பாலாஜி-யிடம் கேட்கும் பொழுது, “நான் வீட்டிலிருந்தே வேலை பார்க்கிறேன், நீ போயிட்டு வா ” என கூறி, நாள் முழுவதும் குழந்தைகளை பார்த்துக் கொண்டு, சாயங்காலம் களைப்பாக வந்த எங்களுக்கு டீ (வேறு)செய்து கொடுத்தார். இரண்டு வருடங்களாக போய் வர வேண்டும் என நினைத்திருந்த காவேரிப்பட்டிணத்திற்கு சென்று வந்தது மிகுந்த சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தது. “என்னுடைய இந்த உதவிகளே, இவ்வருடத்தின் உனக்கான மகளிர் தின பரிசு” எனக் கூறி அந்த சந்தோஷத்தை இரட்டிப்பாக்கினார் பாலாஜி.