பெண்களின் சிறிய கடமை

Disclaimer : மாதவிடாய் பற்றிய பதிவு. அருவருப்பு எனக் கருதுபவர்கள் படிக்க வேண்டாம்.

இன்று காலை குப்பைகளை, அதை சுத்தம் செய்யும் ஊழியரான கோவிந்தம்மா-விடம் கொடுக்கும் சமயம், பக்கத்து வீட்டிலிருக்கும் ஓர் பெண்மணி, சானிட்டரி நாப்கின் ஐ அப்படியே குப்பையுடன் சேர்ந்து கொண்டு வந்து கொட்டி இருந்திருக்கிறார். அதைப் பார்த்த கோவிந்தம்மா, சற்று முகம் சுளித்து விட்டு, “இதை நியூஸ் பேப்பர் ல் சுற்றி போட்டால் என்ன, நானும் மனுஷி தானே.. இதை பார்த்த பிறகு எப்படி குப்பையில் கைவைப்பேன்…” என வருத்தப்பட்டுக் கொண்டார்.

என் அம்மா காலத்தில் துணி நாப்கின்களைப் பயன்படுத்தி, தினமும் அதை சுத்தம் செய்து வெயிலில் காயவைத்து உபயோகிப்பர். சில மாத உபயோகத்திற்குப் பிறகு அதை எரித்து விடுவர்.
சமீப காலமாக, குறிப்பாக நாப்கின் உபயோகிக்க ஆரம்பித்த பிறகு, இம்மாதிரியான குப்பைகளை எப்படி தூக்கி எறிவது என பல பெண்களுக்கு, முக்கியமாக படித்த பெண்களுக்கும் தெரிவதில்லை. என் வீட்டின் பக்கத்தில் காலி இடம் இருக்கிறது. பக்கத்து வீடுகளில் குடியிருக்கும் பெண்கள், சானிட்டரி நாப்கின்களை அப்படியே அவரவர் வீட்டின் ஜன்னல் வழியாக தூக்கி எறிந்து விடுகின்றனர். சிலர் கழிப்பறையில் போட்டு தண்ணீர் ஊற்றி விடுகின்றனர். அதனால் வரும் பின்விளைவுகளைப் பற்றி யோசிப்பதே இல்லை. இது சாக்கடை செல்லும் வழியில் அடைத்துக் கொண்டு அதை சுத்தம் செய்ய வரும் ஊழியர்களையும் சங்கடப்படுத்துகிறது.

ஏற்கனவே சுற்றுப்புற சூழலை எவ்வளவு சிதைக்க முடியுமோ அவ்வளவு சிதைத்தாயிற்று. இம்மாதிரியான நாப்கின்கள் மண்ணில் மக்குவதற்கு 500 ஆண்டுகளுக்கு மேல் ஆகும் என்று படித்த ஞாபகம். நாப்கின்களுக்கு மாற்று பொருட்கள் பல, சந்தையில் கிடைக்கின்றன. அதில் முக்கியமானது சிலிக்கான் ரப்பரில் தயாராகி பல பெண்களால் பயன்படுத்தப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் “Menstrual cup”. சிலிக்கான் ரப்பர் ஆ!! எங்கேயோ கேள்விப்பட்ட மாதிரி இருக்கே!!, அதாங்க குழந்தைகள் பால் குடிக்க பயன்படுத்தும் பாட்டிலில் இருக்குமே அதே தாங்க. இம்மாதிரியான “கப்” கள் நாப்கின் -களை விட பாதுகாப்பானது என பல மருத்துவர்கள் கூறுகின்றனர். ஏனெனில் நாப்கின்களில் இருக்கும் வேதிப்பொருட்களை போல் இதில் இருப்பதில்லை. மேலும் மருத்துவ தரத்தில் சிலிக்கானை பயன்படுத்துவதினால் உடலுக்கு எந்தவித தீங்கும் விளைவிக்காது எனவும் கூறுகின்றனர். முக்கியமாக இம்மாதிரியான கப்புகளை மறுபயன்பாடும் செய்ய முடியும். கிட்டத்தட்ட ஒரு கப் 10 ஆண்டுகள் வரை பயன்படுத்த முடியும் என அதை உற்பத்தி செய்பவர்கள் கூறுகிறார்கள். “அவ்வளவு செய்ய வேண்டாம், அதில் பாதியான 5 வருடங்கள் உபயோகித்தாலே, எவ்வளவோ குப்பைகளைக் குறைக்க முடியும்…”

படம் : இணையம்

இதை எப்படி பயன்படுத்துவது என கேட்பவர்களுக்காவே Youtube ல் பல வீடியோக்கள் இருக்கின்றன. அதைப் பார்த்து கற்றுக் கொள்ளலாம்.புதிதாக கப் களுக்கு மாற நினைப்பவர்கள் தங்கள் மருத்துவரை ஆலோசித்துவிட்டு ஆரம்பிப்பது நல்லது. இன்றைய காலகட்டத்தில் நாப்கின்களுக்கு நல்லதொரு மாற்றை கண்டிப்பாக கண்டுபிடித்து பெண்கள் அதை செயல்படுத்த வேண்டும். உலகில் நடந்திருக்கும் எல்லா பெரிய மாற்றங்களும் சிறிய அளவில் ஆரம்பித்திருக்கிறது என்பதை நாம் அறிவோம். இம்மாதிரியான சிறிய மாற்றங்கள் நம்மில் இருந்து, நம் வீட்டில் இருந்து ஆரம்பிக்கட்டுமே. அப்படிச் செய்வதினால், “சுற்றுப்புற சூழலின் தூய்மைக்கு ஏதோ நம்மால் முடிந்தது” என்ற தன்னம்பிக்கை வரும் என்பதில் ஐயமில்லை.

 

 

கோலாரின் ‘அவனி’

கோடை விடுமுறை முடியப்போகிறது. ஆகையால் ஒரு நாளில் சென்று வரும்படியாக ஏதாவது இடம் பெங்களூர் அருகில் இருக்கிறதா என யோசிக்கையில் “அவனி ” ஞாபகம் வந்தது. இது பெங்களூரில் இருந்து 95 கி.மீ. மற்றும் கோலாரில் இருந்து 30 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது. ஒரு அழகான ஞாயிறு காலை 6 மணியளவில் வீட்டிலிருந்து கிளம்பினோம். வீட்டிலிருந்து கே.ஆர்.புரம் தாண்டும் வரை கான்கிரிட் காடாக இருந்த சாலையின் இருபுறமும், அதன் பிறகு பச்சைப் பசேலென மாறி கண்களுக்கு குளிர்ச்சி சேர்த்தது. நடுவில் காலை உணவிற்காக காரை நிறுத்திய பிறகும் 2 மணி நேரத்தில் அவனி சென்றடைய முடிந்தது.

அங்கு என்ன தான் இருக்கிறது என நீங்கள் கேட்பது புரிகிறது. தென் இந்தியாவின் ‘கயா‘ என்றழைக்கப்படும் அவனியில் ராமன் அவரது சகோதரர்களுடன் சேர்ந்து பிரதிஷ்டை செய்து வழிபட்ட லிங்கங்கள் அனைத்தும் ஒரே கோவில் வளாகத்தில் அமைந்துள்ளன. இக்கோவில் கி.பி. 10 ம் நூற்றாண்டில் நுளம்பர்கள் திராவிட கட்டிடக்கலையின் அடிப்படையில் கட்டி உள்ளனர். பல்லவர்களின் வம்சத்தில் வந்தவர்களாக கூறிக்கொள்ளும் இவர்களின் கோவில் கோபுரங்கள் பல்லவ கட்டிடக்கலையை ஒத்திருக்கின்றன. பிற்காலத்தில் சோழர்கள் இக்கோவில் வளாகத்தை புதுப்பித்திருக்கின்றனர்.

ராமாயணத்தை எழுதிய வால்மீகி ஆசிரமம் அவனியின் அருகில் இருக்கும் ஓர் குன்றின் மேல் இருந்ததாக புராணங்கள் கூறுகின்றன. மேலும் சீதாதேவி ராமரை விட்டு பிரிந்து வந்த நாட்களை வால்மீகியின் ஆசிரமத்தில் கழித்ததாகவும், ராமருடைய பிள்ளைகளான லவ மற்றும் குசா இங்கு பிறந்ததாகவும் வரலாறு கூறுகிறது. ஆகவே பிள்ளைகள் இல்லாத தம்பதியர்கள் ‘அவனி பெட்டா’ விற்கு, குழந்தை பிறக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் வந்து செல்கின்றனர்.

இந்த கோவில் மற்றும் இங்குள்ள பெட்டா பற்றி நிறைய தகவல்கள் இணையத்தில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன. ஆகவே இங்கு எடுத்த புகைப்படங்கள் மற்றும் என்னுடைய அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

ராமலிங்கேஸ்வரா கோவில் சிற்பங்களில் சில…

உட்கூரை சிற்பங்கள்

 

அவனி புறப்படும் முன் அங்குள்ள பெட்டா வைப் பற்றி அவ்வளவாக தகவல்களை திரட்டிக் கொள்ளவில்லை. கோவிலைப் பற்றிய எதிர்பார்ப்பு அதிகமாக இருந்ததினால் அதை பற்றி மட்டும் படித்துக்கொண்டு போயிருந்தேன். அங்கு சென்ற பிறகு, பெட்டாவைப் பார்த்தவுடன், பாலாஜி, மதி மற்றும் சித்து மூவரும் குதூகலமாகி விட்டனர். எனக்கு தான் இவ்வளவு பெரிய குன்றில் எப்படி ஏறுவது என்று வயிற்றில் லேசாக புளியை கரைத்தது. மெதுவாக பாலாஜியிடம் சொல்வதை மதி கேட்டுவிட்டான். பிறகு மதி, “உன்னை ஜிம்மிற்கு எல்லாம் எதுக்கு அனுப்புறோம், இந்த மாதிரி எல்லாம் ஏறுவதற்கு தானே.. ” என இழுத்துக் கொண்டு போய்விட்டான். கொஞ்சம் கஷ்டமாகத் தான் இருந்தது. ஆனாலும் விடாமுயற்சியுடன் ஏறி விட்டேன். குன்றின் உச்சியை அடைந்ததும் அங்கிருந்த அமைதி, கீழிருந்த கிராமத்தின் அழகிய காட்சி மற்றும் அருகிலிருந்த சிறிய குன்று ஆகியவை, மேலேறி வந்த களைப்பை மறக்கச்
செய்தது. குன்றின் மேல் சீதா தேவிக்கு ஓர் சிறிய கோவில் கட்டி உள்ளார்கள்.

மலை உச்சிக்கு செல்லும் வழியில்

மலை உச்சிக்கு செல்லும் வழியில்

 

அவனி பெட்டாவிலிருந்து ராமலிங்கேஸ்வரா கோவில் வளாகம்

அவனி பெட்டாவிலிருந்து ராமலிங்கேஸ்வரா கோவில் வளாகம்

 

அங்குள்ள செடிகளில் பிள்ளை வரம் வேண்டி தொட்டிலைக் கட்டி இருக்கிறார்கள்.

அங்குள்ள செடிகளில் பிள்ளை வரம் வேண்டி தொட்டிலைக் கட்டி இருக்கிறார்கள்.

செடிகளில் தொட்டிலைக் கட்டுகிறவர்கள் துணிகளில் கட்டித் தான் பார்த்திருக்கிறேன். ஆனால் அங்கும் பிளாஸ்டிக்கை விட்டு வைக்கவில்லை நம் மக்கள். வருத்தத்துடன் கடந்து சென்றோம்.

மேலும் இங்குள்ள வால்மீகி ஆசிரமத்தில், சீதா தன் குழந்தைகளை பிரசவித்தாக கருதப்படும் அறையில் உள்ள மண்ணை மக்கள் எடுத்துக் கொண்டு செல்கிறார்கள். எங்களுடன் வந்தவர்களிடம் ஏன் என்று கேட்டதில், அம்மண்ணை உடம்பில் வலி உள்ள இடங்களில் பூசிக் கொண்டால் வலி குறையும் என்றும், குழந்தை இல்லாதவர்களுக்கு குழந்தை பிறக்கும் என்பதும் நம்பிக்கை எனக் கூறினர். சமதளமாக இருந்த இடத்தை இப்படிப்பட்ட நம்பிக்கையால் நன்றாக குழி தோண்டி இருந்தார்கள். அதை பார்க்க சற்று வருத்தமாகத் தான் இருந்தது. இன்னும் சில வருடங்களில் அந்த இடம் காணாமல் கூட போய் விடும் எனத் தோன்றியது.

மலை உச்சிக்கு செல்லும் வழியில் உள்ள வால்மீகி ஆசிரமம்

மலை உச்சிக்கு செல்லும் வழியில் உள்ள வால்மீகி ஆசிரமம்

 

வால்மீகி ஆசிரமத்தின் உள்ளே இருக்கும் சீதா பிரசவித்த அறை

வால்மீகி ஆசிரமத்தின் உள்ளே இருக்கும் சீதா பிரசவித்த அறை

 

சீதையின் பாதம், எப்பொழுதும் வற்றாத தண்ணீர் ஊற்றுடன் ....

சீதையின் பாதம், எப்பொழுதும் வற்றாத தண்ணீர் ஊற்றுடன் ….

மேலே உள்ள புகைப்படம் லேபாக்ஷி எனும் ஊரில் எடுத்தது. இது சீதையின் பாதம் என அங்கிருந்த ‘கைட்’ கூறினார். பாதம் மிகவும் பெரியதாயிருக்கிறதே எனக் கேட்டபொழுது அவர் இவ்வாறாகக் கூறினார். ராமாயணம் நடந்த காலகட்டத்தில் மக்கள் அனைவரும் இப்பொழுதுள்ள மக்களை விட சற்று பெரிய உருவத்துடன் இருந்தார்கள். அதனால் தான் கால் இவ்வளவு பெரியதாக இருக்கிறது என்று. ஆனால் இங்கு ஆசிரமத்தில் உள்ள அறையில் நான் நுழைவதே கஷ்டமாக இருந்தது. அவ்வளவு பெரிய உருவம் கொண்ட சீதா எப்படி நுழைந்திருப்பார். சற்று முரண்பாடாகவே தோன்றியது.

அனைத்தையும் கடந்து மலை உச்சிக்கு சென்றவுடன், மலை ஏறிய களைப்பில் பாலாஜி, மதி மற்றும் சித்து அனைவரும் ஓர் சிறிய தூக்கத்தைப் போட்டுவிட்டனர். பின்பு அப்படியே மெதுவாக கீழே இறங்கி வந்து ஊருக்குப் புறப்பட்டோம். எப்பொழுதும் பாலாஜி மற்றும் மதியை இம்மாதிரியான பயணத்தில் வெகு எளிதாக திருப்தி படுத்தி விடலாம். ஆனால் சின்னவர் சித்துவை திருப்தி படுத்துவது மிகவும் கடினம். “என்ன இருக்குன்னு இங்கே கூட்டிட்டு வந்தீங்க ” என்ற வசனம் அவனிடமிருந்து எப்பொழுதும் எதிர்பார்க்கலாம். ஆனால் இப்பயணம் அவனுக்கும் சந்தோஷம் அளித்தது என்பதில் எனக்கு ஒரு திருப்தி. மொத்தத்தில் ஞாயிறை நன்றாக உபயோகமுள்ளதாக கழித்த சந்தோஷத்தில் வீடு திரும்பினோம்.

 

 

 

 

 

 

சுங்குடி சாயப்பட்டறை

சித்திரை திருவிழாவிற்காக மதுரை சென்றிருந்தேன். திருவிழாவை ஒட்டி வைகையில் நீரை திறந்து விட்டிருந்தனர். நிறைய நாள் கழித்து வைகையில் தண்ணீரை பார்க்க சந்தோஷமாக இருந்தது. அழகரை தூரத்தில் இருந்து தான் படமெடுக்க முடிந்தது. அவ்வளவு கூட்டம்.

துரை பல விஷயங்களுக்குப் பெயர் பெற்றது. மல்லி, சித்திரை திருவிழா, வகைவகையான உணவுகள், ஜிகர்தண்டா என அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இவ்வரிசையில் சுங்குடி புடவைகளும் உண்டு. இம்முறை ஊருக்கு சென்றிருக்கும் பொழுது அங்கு புகழ் பெற்ற சுங்குடி புடவைகள் கலர் மற்றும் டிசைன் செய்யும் சாயப்பட்டறைக்கு சென்று சில படங்களை எடுத்து வந்தேன். சுங்குடி புடைவைகள் வெயில் காலத்தில் மதுரை மற்றும் அதை சுற்றி உள்ள கிராமப் புறங்களில் உடுத்திக் கொள்ள ஏற்ற உடை. வெயிலுக்கு மிகவும் வசதியான உடையும் கூட.

ன் சித்தப்பா அந்த தொழில் செய்து வந்ததினால் அவருடைய நண்பர்கள் சிலரது பட்டறைக்கு அழைத்துச் சென்றார் . வெளிச்சம் குறைவாக இருந்ததினால் படங்கள் சற்று சுமாராகத்தான் வந்தது.

சேலையில் ஸ்கிரீன் பிரிண்டிங் செய்கின்றனர்

சேலையில் ஸ்கிரீன் பிரிண்டிங் செய்கின்றனர்

புடவையில் டிசைன் செய்து பின்பு சாயம் போடுவதற்கு அவர்கள் மேற்கொள்ளும் வழிமுறைகள் புரிந்து கொள்ள சற்று கடினமாக இருந்தது. முதல் முறை பார்த்தவுடனேயே புரிந்து கொள்வது கஷ்டம் தானே!!. அவ்வகையில் கைமுடிச்சு மற்றும் மெழுகில் டிசைன் செய்வது, வண்ணங்களை சேலையில் சாயம் இடுவது போன்றவைகளை கண்டு படமெடுக்க முடிந்தது.

கைமுடிச்சு டிசைன் சேலைகள்

மெழுகு பிரிண்ட்

மெழுகில் பிரிண்ட் செய்கின்றனர்

மெழுகில் பிரிண்ட் செய்கின்றனர்

சாயத்தில் நனைக்கும் பொழுது

சாயத்தில் நனைக்கும் பொழுது

சித்தப்பா இப்பொழுது ரிட்டையர் ஆகிவிட்டார். அதாங்க பிசினஸ் பண்றதை நிப்பாட்டிட்டார். ஆகையால், அவர் பார்த்து வந்த வேலைகளை மற்றவர்கள் செய்வதை பார்த்தவுடன், அவரால் தள்ளி நின்று வேடிக்கை பார்க்க முடியவில்லை. வேட்டியை மடித்து கட்டிக் கொண்டு களத்தில் இறங்கி விட்டார். மேலும் பழைய நண்பர்களைக் கண்டவுடன், மலரும் நினைவுகளை பகிர்ந்து கொள்ள ஆரம்பித்து விட்டனர். மேலும் அவர் காலத்தில் பெண்கள் இந்த வேலைகளுக்கு வரமாட்டார்களாம். இப்பொழுது தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வர ஆரம்பித்திருப்பதாய்க் கூறினார்.

சித்தப்பா

சாய வேலை செய்பவர்கள்

வெயிலின் கொடுமையும், தண்ணீர் பஞ்சமும் அதிகமாக இருக்கும் மதுரை போன்ற நகரில் இம்மாதிரியான தொழிலை செய்து வர அவர்கள் மிகவும் சிரமப்படுகின்றனர். மேலும் அவர்களின் அடுத்த சந்ததியினர் கம்ப்யூட்டர் படித்து விட்டு சென்னையிலோ, பெங்களூரிலோ வேலைக்கு சென்று விடுகின்றனர். அது அவர்களுக்கு சந்தோஷத்தைக் கொடுத்தாலும், 3, 4 தலைமுறைகளாக செய்து வந்த தொழில் தங்களோடு முடிந்து விடுகிறதே என்றெண்ணி வருத்தப்படவும் செய்கின்றனர். எங்களின் குடும்பத்திலேயே சித்தப்பாவையும் சேர்த்து மூன்று நான்கு குடும்பங்கள் இத்தொழிலை விட்டுவிட்டனர். கூடிய விரைவில் சுங்குடி புடவைகளைக் காண்பதே அரிதாகிவிடும் என்பதை நினைக்கும் பொழுது மனதுக்கு கொஞ்சம் வருத்தமாகத்தான் இருக்கிறது.

சவால்

   சுந்தரும், அவர் மனைவி தாராவும், அன்று சற்றே பரபரப்பாக இயங்கி கொண்டிருந்தனர். அதற்கு  காரணம் இல்லாமல் இல்லை. அவரது ஒரே மகளான பிரியதர்ஷினியை பெண் பார்க்க மாப்பிள்ளை வீட்டார் வருவதினாலேயே.
   பிரியதர்ஷினி கணினி துறையில் பட்ட மேற்படிப்பை முடித்துவிட்டு, பெங்களூரில் ஓர் பெரிய மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலையில் இருக்கிறாள். பட்டப் படிப்பு படிக்கையிலேயே, தன்னுடன் படிக்கும் மாணவிகளைப் போல் பாடத்தை மட்டும் படிக்காமல், அனைத்து மாணவர்களின் அன்பிற்குரியவரான தமிழாசிரியரின் வழிகாட்டுதலின் பேரில் நிறைய முற்போக்கு சிந்தனைகளைத் தூண்டும் புத்தகங்களை மிகுந்த ஆர்வத்துடன் படித்து, தன் அறிவையும், ஆற்றலையும், சிந்தனைகளையும் அழகாக செதுக்கிக் கொண்டவள். அவளுடைய இந்த தகுதியினாலேயே பட்ட மேற்படிப்பு முடிந்ததும் கல்லூரி வளாக நேர்முகத்தேர்வின் (Campus Interview) மூலமாக வேலையும் எளிதாகக் கிடைத்தது.
   வேலைக்குச் சேர்ந்து இரண்டு வருடங்கள் ஓடிவிட்ட நிலையில், பிரியாவின் பெற்றோர் அவளுக்கு நல்லதொரு வரன் பார்த்து கல்யாணமும் முடித்துவிட வேண்டும் என எண்ணியதே இன்று மாப்பிள்ளை வீட்டாரின் வருகைக்கான காரணம். பிரியதர்ஷினி, மாப்பிள்ளை வீட்டார் வருவதற்கு முன்பே, மாப்பிள்ளையிடம் தனியாக பேசினால் அவரது குணங்களை ஓரளவிற்கு கணித்துவிட முடியும் என எண்ணி, தனியாக அவரிடம் பேசிவிடுவது என முடிவு செய்து கொண்டாள். என்ன தான் பெற்றோர்கள், மாப்பிளையைப் பற்றி உறவினர்களிடம் விசாரித்தாலும் அவரது குணங்கள் எல்லாம் முழுமையாக தெரியப் போவது இல்லை. ஆகவே அவரைப் பற்றி தெரிந்து கொள்வதற்காக தனியே பேச வேண்டும் என எண்ணி இருந்தாள்.
   மாப்பிள்ளை வீட்டார் வந்தாகி விட்டது. இதோ தனியே பேச வேண்டும் என மாப்பிள்ளையும் பிரியதர்ஷினியும் எதிர் எதிரே அமர்ந்தாகி விட்டது. முதலில் அவர் ஆரம்பிக்கட்டும் என காத்திருந்தாள் பிரியா. ஆனால் அவர் சற்று கூச்சப்பட்டதினால் அவளே ஆரம்பித்தாள். கணிணி துறையிலேயே மாப்பிள்ளையும் வேலை பார்ப்பதினால் வேலைப் பளுவைப் பற்றி நன்றாக உணர்ந்திருப்பார் என்பதினால், எங்கு படித்தீர்கள்? என்று ஆரம்பித்தாள். வேலையைத் தவிர எதில் அதிக ஈடுபாடு, பொழுதுபோக்குகள் என்னென்ன? போன்ற அடிப்படையான கேள்விகளில் தொடங்கி, மெதுவாக புத்தகங்களைப் பற்றிய பேச்சு வந்தது. கணினியைத் தவிர வேறெந்த புத்தகங்களில் நாட்டம் என ஆரம்பித்தாள். பாடப் புத்தகங்கள் மற்றும் வேலைக்கு தேவையான புத்தகங்களைத் தவிர வேறெதையும் தான் தொட்டதில்லை என பதில் வந்ததைக் கேட்டு சற்று ஏமாற்றமடைந்தாள். இருந்தாலும் சுதாரித்துக் கொண்டு, அவளிடம் அவருக்கு இருக்கும் எதிர்பார்ப்புகள் என்னென்ன என வினவினாள். அதற்கு மாப்பிள்ளை, திருமணத்திற்கு பிறகு தனக்கும், தன் வீட்டு பெரியவர்களுக்கும் அடங்கி நடக்கும் நல்ல மருமகளாக அவள் இருக்க வேண்டும் என பதிலளித்தார். அப்படியே தன் அம்மாவின் ஆசையைப் பற்றியும் கூறினார். அதாவது திருமணத்திற்கு பிறகு தன் தாய்க்கு உதவியாக வேலையை விட்டுவிட்டு வீட்டில்  இருப்பதே அது. வாயைத் திறந்தாலே “அம்மா ” என்ற வார்தையைக் கூறாமல் வாக்கியத்தை முடிக்கவில்லை மாப்பிள்ளை. “ஓ!! இதென்ன “ரௌத்திரம்” படத்தில் நாயகனின்  தங்கையை பெண் பார்க்க வரும் மாப்பிள்ளை மாதிரி இருக்கிறானே !!” என எண்ணிக் கொண்டாள். சரி தன் கடைசி ஏவுகணையை எய்து பார்க்கலாம் என மெதுவாக, ” தேர்தல் வருகிறதே, உங்களுடைய ஆதரவு எந்த கட்சிக்கு?” என மெதுவாகக் கேட்டாள். எந்த கட்சியை சொல்கிறாரோ, அந்த கட்சியின் கொள்கைகளில் சற்று ஈடுபாடு கொண்டவராக இருப்பார், அதை வைத்து அவர் எப்படிப்பட்ட குணங்களைக் கொண்டவர் என கணித்து விடலாம் என்பது பிரியாவின் எண்ணம். அவர் முன்பு பேசியதை எல்லாம் வைத்துப் பார்த்தால் கண்டிப்பாக காவிக் கட்சியைத் தான் சொல்வார் என்பது பிரியாவின் எதிர்பார்ப்பு. அவளை ஏமாற்றி விடவில்லை மாப்பிள்ளை. அதைக் கேட்டு பிரியாவிற்கு சற்று அருவெறுப்பாகத்தான் இருந்தது. இருவரும் அறையை விட்டு வெளியில் வந்த பின்னர், மாப்பிள்ளை வீட்டார், சற்று நேரம் பேசிய பின் விடைபெற்றுக் கொண்டனர்.
   வர்கள் சென்ற பிறகு சுந்தர் மெதுவாக பிரியாவிடம், “மாப்பிள்ளையைப் பிடித்திருக்கிறதா?” எனக் கேட்டார். அவரைப் பற்றிக் கூறும் போது பிரியா, ” பழைய பஞ்சாங்கம்” என ஒரே வார்த்தையில் கூறி தனக்கு மாப்பிள்ளையைப் பிடிக்கவில்லை என்பதை உணர்த்தி விட்டாள்.
   பின்பு வந்த இரண்டு மூன்று வரன்களையும் கிட்டத்தட்ட இதே காரணங்களினால் வேண்டாமென மறுத்து விட்டாள் பிரியா. தன் பெண்ணிற்கு சரியான வரன் அமையவில்லையே என்ற கவலை சுந்தரை மெதுவாக வாட்டி எடுக்க ஆரம்பித்தது.
  தேச்சையாக ஒரு நாள் முகநூலில் ஓர் பதிவைப் படித்தாள் ப்ரியா. தமிழ் நாட்டிலே வேற்று மொழி பேசும் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் பிரியா குடும்பத்தினர். அவர்களுக்கென்று தனி குழு (group) ஒன்றும் உள்ளது முகநூலில். இனி அந்த பதிவிற்கு வருவோம். சமீபகாலமாக நம் சமூகத்தைச் சேர்ந்த பெண்கள், வேற்று சமூகத்தவரை திருமணம் செய்து கொள்வதாகவும், அதனால் நம் சமூக ஆண்களுக்கு திருமணம் செய்து கொள்ள பெண்கள் கிடைப்பதில்லை எனவும், இனி அம்மாதிரியான கலப்பு திருமணங்களை எதிர்த்து போராட்டம் நடத்த வேண்டும் என அந்த குழுவில் சிலர் முடிவெடுத்திருந்தனர். மேலும் பெற்றோர்களே சம்மதித்து நடத்தி வைக்கும் அம்மாதிரியான திருமணங்களை நம் புரோகிதர்கள் முன் நின்று நடத்தி வைக்கக் கூடாது எனவும் வேண்டுகோள் விடுக்கப் பட்டிருந்தது. இம்மாதிரியான காரியங்களால் நம் சமூகமே இல்லாமல் போய்விடும் எனவும் எச்சரிக்கை என்ற பெயரில் எழுதப்பட்டிருந்தது. இதை எழுதியவர் யாரெனப் பார்த்தால், அப்பொழுது தான் கல்லூரிப்படிப்பை முடித்த ஓர் இளைஞன். இதை குழுவில் உள்ள முக்கால்வாசி உறுப்பினர்கள் ஆமோதித்திருந்தனர். சிலர் அதை மறுக்கவும் செய்திருந்தார்கள். அதில் ப்ரியாவும் ஒருத்தி. “சமூகம், திருமணம் செய்து கொண்டு குழந்தை பெற்றுக் கொள்வதினால் மட்டும் வளர்ச்சி அடைந்து விடாது. நம் மொழி பேசும் மக்கள் அதற்கான எழுத்துக்களை கற்றுக் கொள்வதே இல்லை. மொழியை வளர்த்து நம் சமூகத்தை வளர்க்கலாமே!!. மேலும் வரதட்சிணை என்ற காரணத்தினால் பல பெண்களுக்கு திருமணம் தடை பட்டுக் கொண்டே வருகிறது. அதை சற்று தளர்த்திக் கொண்டு வந்தாலே பலருக்கு திருமணம் நடக்க வாய்ப்புள்ளது. மேலும் நம் சமூக இளைஞர்களைப் பாருங்கள், அவர்கள் மூடநம்பிக்கைகளை பின்பற்றிக் கொண்டும், வரதட்சணை பிரச்சனையிருந்து பெற்றோரின் பெயர் சொல்லி நழுவிக்கொள்வதும், சுயபுத்தி இல்லாமலும், சிந்திக்கக் கூட சோம்பேறித்தனம் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் பழைய பஞ்சாங்கங்களாகவே இருக்கின்றனர். இப்படிப்பட்ட இளைஞர்களை எந்த பெண் தான் விரும்புவாள்?”, என சூடான எதிர்கேள்விகளைப் பதிவிட்டாள். மேலும் அவர்கள் நடத்த முடிவெடுத்திருக்கும் போராட்டத்தைப் பற்றி பலர் அவளுடைய பதிவிற்கு எதிர்ப்பு தெரிவித்தாலும், சிலர் அவளுடைய கருத்தை ஆமோதிக்கத் தவறவில்லை. அந்த குழுவில் பிரியாவின் பெற்றோர்களும் இருந்ததினால், ஏன் இவ்வளவு வரன்களை வேண்டாமென்று கூறிவந்தாள் என்ற காரணம் அவர்களுக்கு தெளிவாக விளங்கியது.
   வளின் வாதம் சுந்தர் மற்றும் அவரின் மனைவியை சிந்திக்க வைத்தது. இனி வரன் தேடும் பொழுது அவள் எதிர்ப்பார்க்கும் தகுதி எல்லாம் மாப்பிள்ளைக்கு இருக்கிறதா என பார்த்துத் தேட ஆரம்பித்தார்கள். அப்படி எதுவும் நம் சமூகத்தில் அமையவில்லை என்றால் வேற்று சமூக வரன்களைக் கூட பார்ப்பது எனவும் மனதில் தீர்மானித்துக் கொண்டார்கள்.  தன் பெண்ணிற்கு சீக்கிரம் வரன் அமைந்து விடும் என்ற நம்பிக்கையும் வந்தது சுந்தருக்கு.

Kochi Muziris Biennale 2019

கொச்சியில் இரண்டு வருடங்களுக்கு ஒரு முறை நடக்கும் “சமகால கலைத் திருவிழா” வான “Kochi Muziris Biennale” க்கு இம்மாதம் சென்று வந்தோம். சித்துவிற்கு பள்ளி முடிந்து விடுமுறை ஆரம்பித்து விட்டதினால் குடும்பமாக அனைவரும் சென்றோம்.

இந்த கலைத் திருவிழா “Kochi Biennale Foundation” என்ற அமைப்பு கேரளா அரசாங்கத்துடன் இணைந்து நடத்தி வருகிறது. இந்த அமைப்பு, இந்தியாவின் கலை, கலாச்சாரம், முக்கியமாக கல்வி செயற்பாட்டை மேம்படுத்துவதற்காக உருவாக்கப்பட்டது. இந்த அமைப்பை 2010 ஆம் ஆண்டு திரு. போஸ் கிருஷ்ணமாச்சாரி மற்றும் திரு. ரியாஸ் கோமு அவர்களால் தொடங்கப்பட்டுள்ளது. நான்காம் பதிப்பான இவ்வருட விழா 2018 டிசம்பர் 12 ம் தேதி முதல் 2019 மார்ச் 29 வரை நடைபெறுகிறது. ஒவ்வொரு வருடமும் இவ்விழாவைக் காண வரும் கலை ஆர்வலர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்துக் கொண்டே வருகிறது.

கொச்சி வீதி சுவர்களில் இருக்கும் ஓவியங்கள் …

இங்கு பலவிதமான ஓவியங்கள், புகைப்படங்கள், Art installations போன்றவை கொச்சியின் பழமை வாய்ந்த பல கட்டிடங்களின் உள்ளே காட்சிப்படுத்தப் பட்டுள்ளது. இந்த மூன்று மாதங்களும் ஊர் முழுக்க திருவிழாக் கோலம் பூண்டுள்ளதைப் பார்க்க மிகவும் அழகாக இருந்தது. இம்மாதிரியான கலை வடிவங்களின் கண்காட்சிகளோடு மட்டுமல்லாமல் இசை நிகழ்ச்சிகள், குழந்தைகள் மற்றும் பெரியவர்களுக்கான பல பயிற்சிப் பட்டறைகள, கருத்தரங்குகள் போன்ற பல நிகழ்வுகள் நடக்கின்றன.

முதல் நாள் மட்டஞ்சேரி என்ற பகுதிக்கு சென்று வந்தோம். அங்கு கண்காட்சிக்கு வைத்திருந்த ஓவியங்கள் மற்றும் கலை வடிவங்கள் பார்ப்பவர்களின் கண்களுக்கு விருந்தளிப்பதாக இருந்தது. அங்கு கண்ட பல Art installations எதை மனதில் கொண்டு செய்திருக்கிறார்கள் என புரிந்து கொள்ளவே நிறைய யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. கலைஞர்களுக்கு புரியுமோ என்னவோ, நம் போன்றோர்களுக்கு கொஞ்சம் கஷ்டம் தான்.

மட்டஞ்சேரி யில் கண்காட்சிக்காக வைத்திருந்த ஓவியங்களும் சிற்பங்களும்.

கொச்சியில் “அஸ்பின் வால்” என்னும் இடத்தில் தான் அதிகப்படியான ஓவியங்களும், படங்களும் காட்சிப்படுத்தப்பட்டிருந்தன.

Aspin Wall

புகைப்படங்களும் சில இடங்களில் காட்சிக்காக வைத்திருந்தார்கள். அவைகளெல்லாம் ஓரளவு புரிந்து கொள்ளும் படியாக இருந்தது.

இரண்டு மூன்று வேறு வேறு புகைப்படங்களை இணைத்து ஒரே படமாக காட்சிக்கு வைத்திருந்தார்கள். அதில், நாட்டில் உண்மையாக என்ன நடந்து கொண்டிருக்கிறது, ஆனால் மக்கள் எதற்கு முக்கியத்துவம் கொடுக்கிறார்கள் என்பதை முகத்தில் அறைந்தாற் போல் வெளிப்படையாக சொல்ல முயற்சி செய்திருந்தார்கள். மிகவும் சிந்திக்கத் தூண்டிய படங்கள் அவை.

Juxtaposed Collage

Juxtaposed Collage

Juxtaposed Collage

தொழில்நுட்பம் வளர வளர மனிதர்கள் செய்யும் அனைத்து வேலைகளைச் செய்யவும் இயந்திரங்கள் வந்தாயிற்று. ஆகவே இக்காலத்தில் மனிதர்கள் தங்கள் கைகளால் செய்யும் அனைத்துமே கலைகள் தாம் எனக் கூற வந்த மாதிரி தோன்றியது.

அனைத்து இடங்களுக்கும் சென்று வர முடியவில்லை. ஏனெனில் சித்து பொறுமை இழக்கும் முன் அங்கிருந்து கிளம்பி விட வேண்டும் என்ற எண்ணம் மனதில். கண்காட்சிக்கான இடங்கள் துறைமுகத்தின் பக்கத்தில் இருந்ததினால் நடுநடுவே சித்துவிற்கு கப்பல்களைக் காட்டி சமாளித்தோம். ஆகவே அவனும் அதிகம் கோபம் கொள்ளாமல் எங்களுடன் சுற்றினான். கண்காட்சிக்கான இடங்களுள் சிலவற்றில் குளிர்வசதி செய்து வைத்திருந்தனர். வெயிலின் கொடுமையை அவ்வப்பொழுது அம்மாதிரியான அறைகளில் சென்று உட்கார்ந்து சரி செய்து கொண்டோம்.

ஓவியங்களும் புகைப்படங்களும்….

யசோதா மற்றும் கண்ணன்.

மதியை பற்றிக் கூற மறந்துவிட்டேனே!!, கொச்சி வந்து இறங்கியவுடன், எனக்கு இதெல்லாம் சரி பட்டு வராது எனக் கூறி தனியாக சைக்கிளை வாடகைக்கு எடுத்துக் கொண்டு இரண்டு நாட்களுக்கு எங்களுடைய தொல்லை இல்லாமல் சந்தோஷமாக சுற்றி விட்டு வந்தான்.

இம்முறை பல கண்காட்சிகளைத் தவற விட்டுவிட்டோம். பிள்ளைகளைப் பெற்றுவிட்டால் நாம் சிலகாலம் தியாகிகளாகி விடவேண்டுமல்லவா!!. அடுத்த பதிப்பிலாவது விட்டதை எல்லாம் பிடித்து விடுவோம் என்ற நம்பிக்கையில் ஊர் திரும்பினோம்…

சித்து

               தினமும் இரவு சாப்பாடு முடித்து விட்டு அனைவரும் உட்கார்ந்து பழம் சாப்பிடுவது வழக்கம். மூன்று தினங்களுக்கு முன்பு அப்படி ஓர் இரவு நேரத்தில், சித்து என் அருகில் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு,”அம்மா, கன்னடா டீச்சர் டெஸ்ட் பேப்பர் காமிச்சாங்க” என்று ஆரம்பித்தான். எனக்கு, ‘ஐயோ எவ்வளவு வாங்கி இருக்கானோ’ என மனதில் ‘பக் பக் ‘ என்றது. மேலும் இவர்கள் வாங்கும் ‘கிரேட்’, இவர்களுக்கு கொடுக்கப்படுவது மட்டுமல்லவே. நாம் சொல்லித் தருவத்தினால் நமக்குமான ‘கிரேட்’ ம் தான். மனதை ஒரு வழியாக திடப்படுத்திக் கொண்டு, ‘சரி என்ன கிரேட் ?’ எனக் கேட்டேன். A+ என அவன் சொன்னவுடன் என் காதுகளை என்னாலேயே நம்ப முடியவில்லை. “நிஜமாவா?” என இரண்டாவது முறை கேட்டு ஊர்ஜிதப்படுத்திக் கொண்டேன். “நான் சொல்ல வந்தது அது இல்லம்மா”, எனத் தொடர்ந்தான். “பேப்பர் ல ஒரு கேள்விக்கு பதில் நான் தப்பா எழுதி இருந்தேன், மிஸ், அது சரி என திருத்தி மார்க் கொடுத்திருந்தாங்க . அதை அவங்க கிட்ட போய் காமிச்சேன். அவங்க என்னை பார்த்து, இது தப்பானா உன் கிரேட் B+ ஆய்டும் பரவாயில்லையா னு கேட்டாங்க. நான் OK னு சொன்னேன். அவங்க என்னை பார்த்து சிரிச்சிட்டு, பரவாயில்லை, அது அப்படியே இருக்கட்டும் உன் கிரேட் ஐயும் நான் கம்மி பண்ணலை. “This is for your Honesty” னு சொல்லிட்டாங்க” என்றான். “அட பரவில்லையே நம்ம புள்ள” என மனதில் நினைத்துக் கொண்டிருக்கும் போதே “சித்து எனக்கு புள்ளையா பிறக்க நான் ரொம்ப குடுத்து வச்சிருக்கணும்”, “அப்படி தானே மனசில நினைச்சுகிட்டு இருக்கே?” எனக் கேட்டு தன்னுடைய சேட்டையை ஓர் பெரிய சிரிப்பால் காமித்து விட்டு ஓடி விட்டான். இந்த காலத்து புள்ளைங்க இருக்கே…..யப்பா…..

என்னுடைய 2018….

2018 முடிய போகின்றது. 2018 – ன் தொடக்கத்தில், என்னென்ன தீர்மானங்கள் எடுத்தேனோ அதில் கிட்டத்தட்ட எல்லாவற்றையும் வெற்றிகரமாக செய்து வந்ததில் எனக்கு ஒரு சின்ன சந்தோஷம். இரண்டு வருடமாக வீட்டிலேயே உடற்பயிற்சி செய்து கொண்டிருந்தேன். சென்ற செப்டம்பரில் இருந்து ஜிம் போக ஆரம்பித்திருக்கின்றேன். அதிக நேரம் நடந்தாலே கால் வலி வந்து கொண்டிருந்த காலம் போய், இப்பொழுது தொடர்ச்சியாக 15 நிமிடங்கள் வரை ஜாக்கிங் செல்ல முடிகின்றது. கால் வலி இல்லாமல் தொடர்ச்சியாக உடற்பயிற்சி செய்து வருவதில் என்னை விட மகிழ்ச்சி பாலாஜிக்கு தான். ஏனெனில் அவர் தான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வீட்டில் என்னை உடற்பயிற்சி செய்ய வைப்பதில் தொடங்கி, சிறிது சிறிதாக பயிற்சி நேரத்தை அதிகமாக்கி, என்னுடைய கால்கள் வலுவடைய squats செய்ய வைத்து, சாப்பாட்டில் சில பல மாற்றங்களை செய்து, குறிப்பாக காபி, டீ ஆகியவற்றை நிறுத்தவைத்து, கால்வலி வராமல் பார்த்துக் கொண்டார். முன்பெல்லாம் உடல் எடை குறையவில்லையே என்ற வருத்தம் எப்பொழுதும் இருக்கும். ஆனால் இப்பொழுதோ, உடல் எடை இரண்டாம் பட்சத்திற்கு போய்விட்டது. அது உடற்பயிற்சியினால் கிடைக்கின்ற சந்தோசம் மற்றும் நம்பிக்கை ஆகியவற்றினாலேயே.

அதிக புத்தகங்கள் படிக்க வேண்டும் என்ற தீர்மானத்தில், நினைத்த அளவுக்கு படிக்க முடியாத காரணத்தினால், சற்று வருத்தமே.
2018 ல் படித்த புத்தகங்கள் …
1. Why I am not a Hindu – Kancha Ilaiah
2. Finding man’s meaning in Life – Viktor Franklin
3. பூனாச்சி அல்லது ஒரு வெள்ளாட்டின் கதை – பெருமாள் முருகன்
4. அர்த்தநாரி – பெருமாள் முருகன்
5. ஆலவாயான் – பெருமாள் முருகன்
6. சஞ்சாரம் – எஸ். ராமகிருஷ்ணன் — படித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

2018 ல் புகைப்படங்கள் எடுப்பத்திற்காக மேற்கொண்ட பயணங்களும் மிகக் குறைவு. காவேரிப்பட்டிணம் , தஞ்சை , கங்கை கொண்ட சோழபுரம், வடகரா (கேரளா), கொடைக்கானல் மற்றும் பாறைமடையான்பட்டி ஆகிய ஊர்களுக்கு செல்ல முடிந்தது. அதில் கொடைக்கானல் பயணம், குறிஞ்சி பூவை பார்த்ததினால், மறக்க முடியாத பயணமாக அமைந்ததில் சற்று மகிழ்ச்சியே.
2018 ல் எடுத்த என்னுடைய சிறந்த 9 படங்கள் இதோ.

2019 திலும் சொல்லிக்கொள்ளும் படியாக பயணங்கள் அமையும் என்றும், அதிக புத்தகங்கள் படித்தும், நிறைய புகைப்படங்கள் எடுத்தும் சிறப்பாக கடந்து போகும் என்று நினைக்கிறேன்.

நண்பர்கள் அனைவருக்கும் 2019ம் ஆண்டு சிறப்பான ஆண்டாக அமைய, இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்களை கூறிக் கொள்கிறேன்.